Stil zitten

In januari van dit jaar zijn Gerard en ik gestart met een cursus Zenmeditatie. Helaas werden mijn klachten in deze periode steeds heviger en ik ben noodgedwongen met de cursus gestopt. Gerard is doorgegaan en heeft mij steeds bijgepraat. We  mediteren sinds die tijd dagelijks. Ik 1x per dag 20 min. Gerard 2x per dag.

 De interesse voor meditatie is niet nieuw. In een ver verleden hebben wij ook een meditatietraining gevolgd bij het Jewel Heart Centrum in Nijmegen. Na de 1e kennismakingscursus ben ik ermee opgehouden. Ik werd helemaal kriegel van het type mens dat aan deze training mee deed. De meditaties waren overigens prima, maar met deze mensen napraten in een kring … Nee, dat was niet aan mij besteed.

 En nu zit ik dus iedere ochtend vroeg te mediteren. Nou ja, ik zit gewoon stil. Mediteren roept direct zoveel beelden en vooral ook verwachtingen op. Wat dat betreft sprak de titel van het boek van Tim Parks – die ook geconfronteerd is geweest met een heftige overactieve bekkenbodem – mij direct erg aan: “Leer ons stil te zitten”. Ik zit 20 min. stil en dat is al heel wat. Meestal vliegen mijn gedachten alle kanten uit en/of word ik teveel afgeleid door pijn in mijn nek en rug. Heel soms voelt het goed. En vreemd genoeg blijf ik het doen. Het is iets dat er bij is gaan horen; ik wil het niet meer missen. Dat komt vooral door een mooi woord dat mij heeft gegrepen: gewaarzijn …

 Puur gewaarzijn

Ik las het boek “Ware meditatie” van Adyashanti. Een boek over de vrijheid van het puur gewaarzijn en het loslaten van controle en manipulatie. De schrijver komt uit de traditie van het zenboeddisme en beoefende dit vele jaren. Totdat hij er door een lerares achter kwam dat vele meditatietechnieken goed beschouwd een manier van beheersing zijn. Zij zei: “Als je de oorlog met je geest probeert te winnen, zul je eeuwig in oorlog zijn”. Hij realiseerde zich toen dat hij tot dan toe meditatie had gezien als een gevecht met zijn geest. En dat herkende ik volledig. Ook ik had het idee dat ik een gevoel van kalmte moest krijgen en dat het me t.z.t. in een verheven zijnstoestand zou moeten brengen. Adyashanti schrijft dat je veel kunt bereiken door een vorm van meditatie die in principe is gericht op techniek of manipulatie. Maar wat je er niet mee kunt is bij je eigen natuur en spontaniteit komen. Het laten varen van deze beheersing, controle en manipulatie is volgens hem het fundament van ware meditatie. Dat sprak mij zeer aan.

 In het boek las ik dat het eigenlijk heel eenvoudig is. Gewoon gaan zitten en alles laten zijn zoals het is. Ware meditatie is uit ons hoofd gaan en de zintuigen laten werken. Wanneer je gaat zitten om te mediteren ga je je dus verbinden met je zintuigen: verbinden met wat je hoort, wat je merkt, wat je ruikt, hoe je je voelt. En wanneer je geest afdwaalt, dan anker je je steeds opnieuw in je zintuigen. Gewoon luisteren, voelen. En je niet alleen verbinden met wat je in je lijf voelt, maar ook met wat je van de kamer merkt. Je met je zintuigen openstellen voor de hele wereld in je en om je heen. Hierdoor word je geaard in een diepere werkelijkheid dan je geest.

Ook mooi om te lezen is dat ware meditatie niet wordt gezien als iets dat alleen gebeurt wanneer je ergens rustig zit. We kunnen meditatie altijd en overal toepassen. Je kunt in de auto rijden en alles laten zijn zoals het is. Je kunt het weer laten zijn zoals het is. Je kunt iemand laten zijn zoals hij of zij is. Je gaat dan van verzet naar ervaring. En wanneer je van verzet naar ervaring gaat, ontdek je iets heel krachtigs en essentieels: je ware zelf, je ware bewustzijn. Bewustzijn laat altijd alles zijn zoals het is, bewustzijn gaat niet in tegen wat er is. Klinkt voor sommige misschien te soft, maar voor mij niet. Het is – zeker in deze fase in mijn leven – voor mij goed om over  gewaarzijn en bewustzijn in relatie tot loslaten en controle na te denken. En gewaarzijn soms een beetje te ervaren.

Het klinkt misschien eenvoudig maar het is helemaal niet makkelijk om je tijdens mediteren te richten op je zintuigen. Dit proberen helpt mij om me niet alleen te richten op mijn geest, op mijn gedachten. Want ohoh … die geest, die gedachten die zijn veel te dominant en sterk aanwezig. In ieder geval bij mij.

Advertenties
  1. Claudia
    19 oktober 2011 om 08:10

    Mooi stuk!!

  2. 18 oktober 2011 om 14:55

    Wat leuk, dat je hier ook mee bezig bent. Er zijn veel overeenkomsten met het CLI. Gewoon zìjn (wat soms nog helemaal niet zo gemakkelijk is) en in je lichaam zijn. Heerlijk om in die toestand te verkeren. Groet! Abeke

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: