Nieuw evenwicht

Revalidatieprogramma

Verleden week had ik het oriënterende gesprek met een revalidatiearts van de St. Maartenskliniek in Nijmegen. Over een mogelijke deelname aan een poliklinisch revalidatieprogramma. Ik wist dat de aanpak multidisciplinair was, maar dit gesprek verraste mij behoorlijk. De arts wilde werkelijk alles weten. Ten eerste natuurlijk: wat is een overactieve bekkenbodem – wat voel je precies en waar etc. Want ook hij (en de coassistent die erbij was) had nog nooit van deze aandoening gehoord. Ik had me hier mentaal al op voorbereid; weer het hele verhaal vertellen, veel vragen krijgen en veel uitleggen. En daarna wilde hij alles weten over mijn (medische) verleden en ook emotionele aspecten schuwde hij niet. Sterker nog: hij vroeg heel goed door. Tijdens dit spervuur van vragen kreeg ik de indruk dat hij niet goed raad wist met iemand die kampt met deze aandoening en twijfels had of ik bij hen wel aan het goede adres was.

Het lichamelijke onderzoek – mijn scoliose – kwam als laatste aan de beurt. Arts en coassistent stortten zich beiden met overgave op mijn rug. Ik moest van binnen  grinniken: dit was voor hun bekend terrein. En ja, ik had een scoliose (maar dat wist ik natuurlijk al 35 jaar).  Uit het onderlinge gesprek dat zij voerden pikte ik op dat er wel het een en ander ‘mis’ was met mijn rug (ook dat wist ik al jaren). Toen het onderzoek klaar was vertelde hij mij dat ik in aanmerking kom voor het revalidatieprogramma. Ik blij. Maar het revalidatieprogramma start pas in januari i.v.m. de wachtlijsten. Dat was een domper. Toch ben ik vooral opgelucht: ik word geholpen! En ik ben onder de indruk van de wijze waarop ik bevraagd ben en de tijd die daarvoor is uitgetrokken: bijna anderhalf uur. Dat geeft bij voorbaat vertrouwen.

Multidisciplinair team

Het  multidisciplinaire team dat zich met mij gaat bezig houden bestaat uit de revalidatiearts, een orthopeed, een fysiotherapeut, een ergotherapeut, een psycholoog en mijn bekkenfysiotherapeut. De arts vertelde dat de psycholoog niet gaat ‘graven’ maar zorg draagt voor de begeleiding (van mij en het team). Het programma gaat ± 4 maanden duren, 3x per week ongeveer 2 uur. Vooraf krijg ik een dag lang testen, onderzoeken en gesprekken. Op basis hiervan wordt het persoonlijke begeleidingsprogramma bepaald.

Mijn bekkenfysiotherapeut reageerde verheugd toen zij hoorde dat zij ook wordt betrokken. Het is de 1e keer dat zij in een orthopedisch omgeving een rol kan spelen. Ze vertelde dat het zendelingenwerk van bekkenfysiotherapeuten – informatie geven over de aandoening overactieve bekkenbodem – zijn vruchten af begint te werpen bij  huisartsen, gynaecologen e.d. maar nog niet is doorgedrongen in de orthopedische wereld.

Een nieuw evenwicht is nodig

Mijn lijf vraagt om grote veranderingen. Sterker nog: eist grote veranderingen. De afgelopen dagen is mij dit weer pijnlijk duidelijk geworden. De laatste weken heb ik drie intensieve gesprekken gevoerd (met werkgever, met orthopeed en met psycholoog van arbo). Over mijn aandoening, de gevolgen en mijn onzekere toekomst. En de spanning die dit oplevert vertaalt zich blijkbaar direct naar mijn bekkenbodem. Want afgelopen vrijdag kreeg ik onverwachts weer helse pijnen. De sauna hielp niet meer. Ik eindigde die dag bij Urologie in het Radboud ziekenhuis; in de volle overtuiging dat ik weer een blaasontsteking had. Mijn urine is getest: de uitslag was negatief. Het staat nog op kweek, maar ik denk nu dat het inderdaad geen blaasontsteking is. Het is overmatige spanning in mijn bekkenbodem. En nu slik ik weer antibiotica. Over een week heb ik contact met mijn uroloog: dan bekijken we hoe het ervoor staat.

Mijn dagelijkse handelingen zijn doorspekt met rust. Ik ben mij constant bewust van mijn houding en ademhaling. Het overgrote deel van mijn tijd besteed ik aan lijf- ademhaling- en ontspanningsoefeningen, sauna en rusten. Voorafgaand aan al mijn ‘activiteiten’ – naar de stad, bezoek aan vrienden, repetitie, optreden, ArtEZ of wat dan ook – neem ik rust en probeer ik het spanningsniveau te minimaliseren. En nu toch weer deze vreselijke pijnaanvallen. Wat staat dit alles in schril contrast met mijn leven een jaar geleden, voordat deze aandoening werd geconstateerd. Het voelt onwerkelijk. De laatste woorden van de revalidatiearts galmen nog dagelijks na in mijn hoofd: “Doel van het revalidatieprogramma is dat je een nieuw evenwicht in jouw leven vindt”.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: