Home > Leven en werken, Overactieve bekkenbodem > Domme pech of eigen schuld

Domme pech of eigen schuld

Ik dwaal regelmatig met mijn gedachten af naar ‘hoe-heeft-dit-kunnen-gebeuren’. Het is een soort verwerking, denk ik. Bijna filmische beelden over hoe ik mijn hele leven veel gebeurtenissen en ervaringen lichamelijk heb vertaald. Het letterlijk fysiek opslaan en vasthouden van de spanning die ik in mijn jeugd in ons gezin heb gekend. De concentratie op het aanspannen van mijn buikspieren om onderrugpijn i.v.m. mijn scoliose te voorkomen. De lichamelijke reactie na een stressvolle gebeurtenis vlak na mijn buikoperatie. Het waken op een rechte en fiere houding. Het bewust opvoeren van de spierspanning in mijn buik, omdat het mij hielp om ‘me staande te houden’ (minder last van mijn onderrug). Waarschijnlijk heb ik zonder het te beseffen een groot deel van mijn leven mijn buik en en dus ook mijn bekkengebied als steunpilaar, sterker nog als stutbalk, gebruikt. Dat ik dus ook – volkomen onbewust – ben gaan inzetten bij werkzaamheden en activiteiten waarbij de adrenaline door mijn lijf stroomt. Door enthousiasme en gedrevenheid of door stress en spanning.

Eigen schuld, dikke bult

En natuurlijk komt dan ook het ingebakken protestante schuldgevoel. Als ik niet steeds op zoek was gegaan naar nieuwe uitdagingen in mijn (werkende) leven, was de spanning in mijn bekkenbodem misschien beperkt gebleven. Ik zoek de spanning in mijn leven veel te veel op. Ben veel te streng voor mezelf, vraag teveel van mezelf. Ik ben me al jaren bewust van het idiote jachtige leven waarin we met z’n allen verstrikt zijn geraakt. Ondertussen doe ik er zelf hard aan mee. Niet zo erg als vele anderen, maar toch … Waarom ben ik niet op de rem gaan staan? Dan was het fysiek vast niet zo uit de hand gelopen.

Het zijn zinloze gedachten. Wat ik nu wel weet is dat ik voor het welzijn van mijn bekkenbodem en buik in mijn verdere toekomst teveel spanning en stress moet zien te voorkomen. Het roer moet dus om.

Doe-modus

Drukte en stress is langzamerhand geaccepteerd. We zijn doelgericht en streven naar veel: een goede baan, een gelukkige relatie, een mooi gestyled huis, interessante vriendenkring, bijzondere activiteiten en er goed uit zien. We denken de hele dag: ik moet nog dit, ik moet nog dat. Doodvermoeiend; het is veel te druk in ons brein. We zitten voortdurend in de doe-modus. En stiekum denken we dat het leven maakbaar is. Als je nu maar goed je best doet, positief denkt en hard werkt dan komt het goed. En als je gezond eet en goed sport is de kans op kanker veel minder groot. Vaak zeggen mensen dat je het geluk zelf moet veroveren. Dus bij domme pech, heb je de neiging om te denken dat het je eigen schuld is.

Zwakte

En als je – zoals ik – gevoelig bent voor wat anderen van je denken en er desondanks voor kiest om je kwetsbaarheid niet weg te moffelen, maak je het niet makkelijker voor jezelf. Want veel mensen vinden zwakte lastig. Afhankelijkheid en kwetsbaarheid al helemaal. En wij zijn geneigd om onszelf boven de zwakte en kwetsbaarheid van een ander te plaatsen. Onze mening klaar te hebben en te oordelen. Daarom speelt bij tegenslag diep van binnen die schuldvraag op. We voelen ons liever sterk en superieur.

Ik las onlangs de volgende uitspraak van de filosoof Alain de Botton: “We hoeven ons niet te schamen voor onze tegenslagen, maar slechts voor ons onvermogen om er iets moois uit te laten groeien.” En zo is het.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: