Archive

Archive for januari, 2012

In stilte

26 januari 2012 Plaats een reactie

Door de acceptatie van alle veranderingen die plaats vinden in mijn leven door mijn overactieve bekkenbodem, voel ik me over het algemeen rustig en kalm. Ik zoek meer de stilte op. En vanuit stilte kunnen hele mooie dingen ontstaan.

Economie van het genoeg

Onlangs kwam in het tv-programma Het Vermoeden (IKON) de kracht van stilte op een bijzondere manier aan bod. Tijdens het gesprek tussen Annemiek Schrijver en Bob Goudzwaard, econoom en emeritus hoogleraar aan de VU. Goudzwaard is de architect van de economie van het genoeg. Een mooie term: economie van het genoeg … Schrijver sprak met hem over de huidige economische crisis, de illusie van een eindeloze economische groei en de magie van geld.  

Het ging over het geld dat ons dicteert wat we moeten doen. Over dat we volledig verstrikt zijn geraakt in de wervelwind van verlangen en begeren. We altijd maar meer en meer willen en elkaar opjagen in deze wervelwind. En de reclamebeelden die onze consumptie nog meer omhoog jagen. Waardoor we tijd tekort komen, omdat elke consumptie tijdsbeslag vergt. En door de schaarste van tijd die we hebben, merken we dat de tijd voor goede dingen ons ontglipt. Door voor het consumptiepad te kiezen heffen we voor een deel de kwaliteit van het leven op.

Goudzwaard geeft terecht aan dat het een illusie is om te denken dat de economie een eindeloos proces is met altijd maar vooruitgang. De laatste 5 à 10 jaar is de betekenis van geld in onze samenleving aan het wankelen. We hebben geen vertrouwen meer in het huidige geldsysteem. Er is een verandering in cultuur gaande, in het optimisme van mensen.  

Genoeg en genoegen

Ook Goudzwaard denkt dat de huidige crisis nodig is om te veranderen. Een crisis geeft een opening naar datgene wat mogelijk wordt. Volgens hem kan de samenleving aangesproken worden op haar volwassenheid. Op het niet altijd maar meer willen hebben. We komen veel verder als begrippen als rechtvaardigheid, gerechtigheid en naastenliefde (het een ander gunnen) in de economie een plek krijgen. En er zelf het element ‘genoeg’ in bouwen. Genoeg en genoegen: twee totaal verschillende begrippen die in de praktijk echter dicht bij elkaar liggen.

Hij gebruikt het beeld van de filosoof René Girard: dat wij elkaar opzwepen in een orkaan van begeerte en verlangen naar meer consumeren. Maar in het oog van de orkaan is de lucht blauw en is het altijd stil. En in die stilte kunnen we gaandeweg dat verlangen naar meer doorbreken en ruimte geven voor rechtvaardigheidsprincipes.

Ruimte voor verandering

Ik hoop dat Goudzwaard en ook de Maya’s gelijk hebben en dat de mensheid naar een hoger niveau gaat. De beeldspraak vind ik prachtig; in het oog van de orkaan is het stil en is er ruimte voor verandering.

In de kleine wervelwind die mijn overactieve bekkenbodem in mijn leven heeft veroorzaakt, ervaar ik de stilte tijdens mijn meditaties als iets heel positiefs. In de stilte die ontstaat ben ik meer alert en krijg ik soms diepere inzichten. Of creatieve invallen en intuïtieve ervaringen. De stilte opent de geest voor wijsheid, las ik ergens. Dat is ook wat ik ervaar. Ik kan tijdens meditatie ineens diep van binnen voelen wat goed voor mij is en echt bij mij past. Daardoor durf ik heldere keuzes te maken. Ook kan er tijdens meditatie meer begrip ontstaan voor andere mensen of situaties, waardoor boosheid of irritatie verdwijnt. Niet kortstondig, maar  blijvend. Ik voel bij wijze van spreke in het dagelijks leven meer mijn zachte en vriendelijke kant. Ik ben me meer bewust van wereld om mij heen en dat ik daar met anderen deel vanuit maak. Door de stilte van het mediteren sta ik meer ontspannen in het leven. Ondanks alle onzekerheden over werk, inkomsten en wonen. Vooral dat is nieuw voor mij en vind ik heel bijzonder. In stilte kan echt veel veranderen!

Helen door afzondering

14 januari 2012 Plaats een reactie

Ik vertelde mijn bekkenfysiotherapeut dat ik in de afgelopen week weer wat teveel geconfronteerd ben met ‘levensstress’. Ik noem het levensstress. Jon Kabat Zinn noemt het – geïnspireerd op Zorba de Griek – ‘de hele catastrofe’. Hij zegt: “Het gaat om het hele scala van dagelijkse ervaringen die ons mensen zorg of pijn bezorgen of het onderliggende gevoel van onzekerheid, angst en verlies van controle aanwakkeren. Het woord houdt de navrante enormiteit van het leven in (crisis en rampen), maar ook alle kleine dingen die misgaan en opgeteld heel wat voorstellen.”

Het ging bij mij om kleine stressoren, maar zowel mijn bekkenfysiotherapeut als ik weten dat dit niet bevorderlijk is voor mijn herstel. Frustrerend. Ik heb al vaker – met een ondertoon van humor en wanhoop – gezegd dat het voor mij het beste is om in een constante Zen-houding te vertoeven. Me terugtrekken op een eilandje (wel samen met Gerard, graag) en me volledig focussen op mijn herstel. Alleen al in beweging zijn levert automatisch teveel spanning in mijn bekkenbodem op. Laat staan de verplichte of noodzakelijke gesprekken met (bedrijfs)artsen, werk e.d. Alles bezorgt mij extra fysieke prikkels. Dat werd wel heel duidelijk toen we vervolgens mijn bekkenbodemspanning weer eens ging meten (myofeedback).

Euforie en gelatenheid

We werden blij verrast. Wanneer ik lig en mij goed concentreer op ontspanning van de bekkenbodem is de spanning nog maar 3 à 4! Een paar maanden geleden was dit – ook liggend – nog steeds 14. Geweldig! Ik ben me er van bewust dat het me de laatste tijd goed lukt om liggend op de bank, in de sauna en op de achterbank in de auto, te ontspannen. Maar zo goed, dat had ik niet gedacht. Toen ik vervolgens ging staan en probeerde te ontspannen vloog de meter naar boven: 14 en zelfs meer. Dat was een domper … Door heel stil te staan en mij te concentreren op mijn bekkenbodemspieren daalde de spanning uiteindelijk naar een gemiddelde van 5 à 6. En wanneer ik mij langer bewust ontspan in dat gebied geeft de meter regelmatig – voor een luttele fractie van een seconde – 1 à 2 aan. Voor het eerst voel ik waar de spanning het ergste is en hoe ik daar – voor die luttele fractie van een seconde – invloed op kan hebben. Vooral dat is een grote winst! Zodra ik echter begin te praten of mij maar enigszins beweeg stijgt de spanning direct weer naar 14 of zelfs meer. Het is normaal dat de spierspanning dan stijgt, maar niet in deze mate. Naast de euforie voel ik daardoor ook gelatenheid. Ik ben er nog lang niet …

Het is belangrijk dat ik in de gaten krijg hoe ik die volledige ontspanning in die seconde kan rekken. Ik moet proberen te ontdekken wat er daarna in mijn lichaam gebeurt. Het lijkt een onmogelijke opgave. Mijn bekkenfysiotherapeut legt het zo uit: door de vele jaren is de gewenning aan die hoge spierspanning zo groot dat mijn lichaam dit als veilig is gaan beschouwen. Dus na die seconde ontspanning, schiet mijn lichaam snel terug in die schijnveiligheid. Wanneer ik eenmaal in staat ben de ontspanning bewust te verlengen, komt de volgende stap: consolideren. En als het goed is gaat mijn lichaam dan langzaam de ontspanning als veilig beschouwen; ook wanneer ik beweeg en bezig ben met activiteiten.

Evenwicht vinden

Terwijl ik meer en meer besef dat bezinning, rust en afzondering voor mij helend is, willen vrienden en kennissen een keer een afspraak maken om bij te praten, om te horen hoe het met mij gaat. Natuurlijk vind ik dat lief en zie hen ook graag. Toch zal ik nog duidelijker moeten aangeven dat het niet goed voor mij is om te praten over mijn aandoening, hoe het ontstaan is, hoe het nu gaat en wat mijn toekomstperspectief is. Mijn bekkenfysiotherapeut benadrukt het keer op keer: laat je niet verleiden om hierover toch weer in gesprek te gaan met mensen. Dat levert teveel extra prikkels voor je op. Verwijs hen naar je blog en klets gezellig over andere dingen.

In de praktijk blijkt dit lastig. Het er niet over hebben, terwijl je weet dat er veel aan de hand is, voelt voor mensen als vreemd. Dat begrijp ik. Sommige vinden het lezen van mijn blog onpersoonlijk en willen het uit mijn mond horen. Anderen voelen zich buitengesloten. Of denken dat het heel slecht met mij gaat en ik mij isoleer. Het tegenovergestelde is waar. Ik voel me niet eenzaam of buiten het leven staan. Mijn innerlijke rust en kracht is groter dan ooit. Ik geniet van de aanwezigheid van andere mensen; hoor graag hun verhalen, luister naar de onderlinge gesprekken en praat – het liefst in lighouding – ontspannen mee. Over mijn aandoening en mijn situatie praten komt later wel, wanneer ik een gezond evenwicht heb gevonden. En gelukkig: ik ben op de goede weg!

Drempels en tegenslag

6 januari 2012 2 reacties

Door jeugdervaringen in ons gezin sta ik zeer terughoudend tegenover alles wat te maken heeft met medicijnen. Met name tranquillizers. Een paar week geleden vroeg mijn bekkenfysiotherapeut of ik wel eens gedacht heb aan het gebruik van pijnstillers. Ik herinnerde haar eraan dat ik zo nu en dan Ibuprofen gebruik. Maar ze bedoelde iets anders. Ze doelde op het langdurig innemen van medicijnen tegen de zenuwpijn. Ik wist niet dat er medicijnen bestaan tegen zenuwpijn en vroeg haar om uitleg. Ze vertelde dat door mijn bijkomende zenuwpijnen er een vicieuze cirkel ontstaat. Haar behandelingen hebben te weinig effect, want zodra ik ga zitten komen de zenuwpijnen op en spant mijn bekkenbodem zich hierdoor weer meer aan. Er zijn medicijnen die goed werken op zenuwpijnen. Dat zijn m.n. antidepressiva en anti-epileptica. Zij had goede ervaring met de antidepressiva Amitriptyl en raadde mij aan om er eens met mijn huisarts over te praten.

Antidepressiva tegen zenuwpijn

Antidepressiva terwijl ik niet depressief ben? Natuurlijk begrijp ik haar redenering. Ik voel zelf maar al te goed dat de zenuwpijn alles blokkeert. Maar antidepressiva slikken … Mijn huisarts Bevestigde het verhaal van mijn bekkenfysiotherapeut en stelde voor om met een kleine dosering te beginnen en na 2 week even bij hem terug te komen om te kijken hoe het gaat. Ik voel dat er iets moet gebeuren, dus met pijn in het hart heb ik besloten om Amitriptyl (25 mg) in een lage dosering te proberen; iedere avond 1 tablet.

Nu een week verder ben ik weer een ervaring rijker. Nooit geweten dat je down kunt worden van antidepressiva! Maar dat blijkt, alleen in de 1e we(e)k(en), één van de bijwerkingen te zijn. Ik ben huilerig en emotioneler. Het lukt me redelijk om met behulp van bewustzijnsoefeningen met enige afstand naar mezelf te kijken en ‘te laten zijn wat er is’. Ik hou voor ogen dat dit tijdelijk is en wel weer overgaat.

Foutje bij de St. Maartenskliniek

En net nu ik me niet zo stabiel voel ontdek ik dat ze bij de St. Maartenskliniek ook administratieve fouten kunnen maken. Mijn revalidatieprogramma zou in januari starten en omdat ik nog niets gehoord heb, ben ik deze week gaan bellen. Ze zouden het uitzoeken en terugbellen. Na 3 dagen wachten heb ik opnieuw gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: ze zijn vergeten mij per email een vragenlijst te sturen. Na ontvangst van de ingevulde lijsten, krijg ik een oproep voor een screeningsdag. En op basis daarvan stelt het behandelingsteam het revalidatieprogramma op. Pas daarna start het programma daadwerkelijk. Ze hadden mijn emailadres niet, dus konden mij de vragenlijsten niet sturen. Van deze nuchtere constatering zat ik bijna in de hoogste boom! Maar goed, alle lijsten heb ik gisteren digitaal ingevuld en verzocht mij snel op te roepen voor de screeningsdag. Tja …

Ondertussen

Die doffe en schrijnende zenuwpijn ontstaat vooral als ik zit. En dan volgt onontkoombaar het gevoel alsof er een scherp stuk elastiek strak om mijn bekkenbodem wordt getrokken. Ik richt mijn leven zo in dat ik er zo min mogelijk last van heb. Na actie (lopen, even zitten, kort fietsen) zorg ik dat ik de mogelijkheid heb om mij liggend te ontspannen. Daarnaast iedere ochtend de bewustzijnsmeditatie. En voor aandachtsoefeningen hoef je niet alleen op een meditatiekruk te zitten. Ik oefen dat regelmatig in de keuken, de auto, tijdens de sauna en het zwemmen. Jon Kabat Zinn (de grondlegger van mindfulness) zegt dat mensen die regelmatig mediteren niet zo snel zenuwachtig, geschokt of verward zijn als mensen die dit niet doen. Volgens hem zorgt dat voor meer geluk dan Prozac. Ik ga maar weer mediteren 😉