Drempels en tegenslag

Door jeugdervaringen in ons gezin sta ik zeer terughoudend tegenover alles wat te maken heeft met medicijnen. Met name tranquillizers. Een paar week geleden vroeg mijn bekkenfysiotherapeut of ik wel eens gedacht heb aan het gebruik van pijnstillers. Ik herinnerde haar eraan dat ik zo nu en dan Ibuprofen gebruik. Maar ze bedoelde iets anders. Ze doelde op het langdurig innemen van medicijnen tegen de zenuwpijn. Ik wist niet dat er medicijnen bestaan tegen zenuwpijn en vroeg haar om uitleg. Ze vertelde dat door mijn bijkomende zenuwpijnen er een vicieuze cirkel ontstaat. Haar behandelingen hebben te weinig effect, want zodra ik ga zitten komen de zenuwpijnen op en spant mijn bekkenbodem zich hierdoor weer meer aan. Er zijn medicijnen die goed werken op zenuwpijnen. Dat zijn m.n. antidepressiva en anti-epileptica. Zij had goede ervaring met de antidepressiva Amitriptyl en raadde mij aan om er eens met mijn huisarts over te praten.

Antidepressiva tegen zenuwpijn

Antidepressiva terwijl ik niet depressief ben? Natuurlijk begrijp ik haar redenering. Ik voel zelf maar al te goed dat de zenuwpijn alles blokkeert. Maar antidepressiva slikken … Mijn huisarts Bevestigde het verhaal van mijn bekkenfysiotherapeut en stelde voor om met een kleine dosering te beginnen en na 2 week even bij hem terug te komen om te kijken hoe het gaat. Ik voel dat er iets moet gebeuren, dus met pijn in het hart heb ik besloten om Amitriptyl (25 mg) in een lage dosering te proberen; iedere avond 1 tablet.

Nu een week verder ben ik weer een ervaring rijker. Nooit geweten dat je down kunt worden van antidepressiva! Maar dat blijkt, alleen in de 1e we(e)k(en), één van de bijwerkingen te zijn. Ik ben huilerig en emotioneler. Het lukt me redelijk om met behulp van bewustzijnsoefeningen met enige afstand naar mezelf te kijken en ‘te laten zijn wat er is’. Ik hou voor ogen dat dit tijdelijk is en wel weer overgaat.

Foutje bij de St. Maartenskliniek

En net nu ik me niet zo stabiel voel ontdek ik dat ze bij de St. Maartenskliniek ook administratieve fouten kunnen maken. Mijn revalidatieprogramma zou in januari starten en omdat ik nog niets gehoord heb, ben ik deze week gaan bellen. Ze zouden het uitzoeken en terugbellen. Na 3 dagen wachten heb ik opnieuw gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: ze zijn vergeten mij per email een vragenlijst te sturen. Na ontvangst van de ingevulde lijsten, krijg ik een oproep voor een screeningsdag. En op basis daarvan stelt het behandelingsteam het revalidatieprogramma op. Pas daarna start het programma daadwerkelijk. Ze hadden mijn emailadres niet, dus konden mij de vragenlijsten niet sturen. Van deze nuchtere constatering zat ik bijna in de hoogste boom! Maar goed, alle lijsten heb ik gisteren digitaal ingevuld en verzocht mij snel op te roepen voor de screeningsdag. Tja …

Ondertussen

Die doffe en schrijnende zenuwpijn ontstaat vooral als ik zit. En dan volgt onontkoombaar het gevoel alsof er een scherp stuk elastiek strak om mijn bekkenbodem wordt getrokken. Ik richt mijn leven zo in dat ik er zo min mogelijk last van heb. Na actie (lopen, even zitten, kort fietsen) zorg ik dat ik de mogelijkheid heb om mij liggend te ontspannen. Daarnaast iedere ochtend de bewustzijnsmeditatie. En voor aandachtsoefeningen hoef je niet alleen op een meditatiekruk te zitten. Ik oefen dat regelmatig in de keuken, de auto, tijdens de sauna en het zwemmen. Jon Kabat Zinn (de grondlegger van mindfulness) zegt dat mensen die regelmatig mediteren niet zo snel zenuwachtig, geschokt of verward zijn als mensen die dit niet doen. Volgens hem zorgt dat voor meer geluk dan Prozac. Ik ga maar weer mediteren 😉

Advertenties
  1. 10 januari 2012 om 14:50

    Bedankt Abeke. Gelukkig voel ik me niet constant wat neerslachtig. In de ruim 1,5 week dat ik dit medicijn gebruik heb ik 2x een ‘off-dag’ gehad. Op zo’n dag trek ik me terug, kruip ik wat dichter tegen Gerard aan, laat de tranen maar lopen en weet dat het weer over gaat en tijdelijk is. Dat scheelt veel. Ik realiseer me hoe verschrikkelijk moeilijk mensen het hebben die echt lijden aan depressiviteit … Wat lijkt me dat moeilijk!

  2. 10 januari 2012 om 13:17

    Kan me voorstellen dat je wel even een drempel over moet voordat je start met zo’n medicijn. En dan ook nog die bijwerkingen. Sterkte met de emoties!

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: