Home > Bekkenfysiotherapie, Overactieve bekkenbodem > Helen door afzondering

Helen door afzondering

Ik vertelde mijn bekkenfysiotherapeut dat ik in de afgelopen week weer wat teveel geconfronteerd ben met ‘levensstress’. Ik noem het levensstress. Jon Kabat Zinn noemt het – geïnspireerd op Zorba de Griek – ‘de hele catastrofe’. Hij zegt: “Het gaat om het hele scala van dagelijkse ervaringen die ons mensen zorg of pijn bezorgen of het onderliggende gevoel van onzekerheid, angst en verlies van controle aanwakkeren. Het woord houdt de navrante enormiteit van het leven in (crisis en rampen), maar ook alle kleine dingen die misgaan en opgeteld heel wat voorstellen.”

Het ging bij mij om kleine stressoren, maar zowel mijn bekkenfysiotherapeut als ik weten dat dit niet bevorderlijk is voor mijn herstel. Frustrerend. Ik heb al vaker – met een ondertoon van humor en wanhoop – gezegd dat het voor mij het beste is om in een constante Zen-houding te vertoeven. Me terugtrekken op een eilandje (wel samen met Gerard, graag) en me volledig focussen op mijn herstel. Alleen al in beweging zijn levert automatisch teveel spanning in mijn bekkenbodem op. Laat staan de verplichte of noodzakelijke gesprekken met (bedrijfs)artsen, werk e.d. Alles bezorgt mij extra fysieke prikkels. Dat werd wel heel duidelijk toen we vervolgens mijn bekkenbodemspanning weer eens ging meten (myofeedback).

Euforie en gelatenheid

We werden blij verrast. Wanneer ik lig en mij goed concentreer op ontspanning van de bekkenbodem is de spanning nog maar 3 à 4! Een paar maanden geleden was dit – ook liggend – nog steeds 14. Geweldig! Ik ben me er van bewust dat het me de laatste tijd goed lukt om liggend op de bank, in de sauna en op de achterbank in de auto, te ontspannen. Maar zo goed, dat had ik niet gedacht. Toen ik vervolgens ging staan en probeerde te ontspannen vloog de meter naar boven: 14 en zelfs meer. Dat was een domper … Door heel stil te staan en mij te concentreren op mijn bekkenbodemspieren daalde de spanning uiteindelijk naar een gemiddelde van 5 à 6. En wanneer ik mij langer bewust ontspan in dat gebied geeft de meter regelmatig – voor een luttele fractie van een seconde – 1 à 2 aan. Voor het eerst voel ik waar de spanning het ergste is en hoe ik daar – voor die luttele fractie van een seconde – invloed op kan hebben. Vooral dat is een grote winst! Zodra ik echter begin te praten of mij maar enigszins beweeg stijgt de spanning direct weer naar 14 of zelfs meer. Het is normaal dat de spierspanning dan stijgt, maar niet in deze mate. Naast de euforie voel ik daardoor ook gelatenheid. Ik ben er nog lang niet …

Het is belangrijk dat ik in de gaten krijg hoe ik die volledige ontspanning in die seconde kan rekken. Ik moet proberen te ontdekken wat er daarna in mijn lichaam gebeurt. Het lijkt een onmogelijke opgave. Mijn bekkenfysiotherapeut legt het zo uit: door de vele jaren is de gewenning aan die hoge spierspanning zo groot dat mijn lichaam dit als veilig is gaan beschouwen. Dus na die seconde ontspanning, schiet mijn lichaam snel terug in die schijnveiligheid. Wanneer ik eenmaal in staat ben de ontspanning bewust te verlengen, komt de volgende stap: consolideren. En als het goed is gaat mijn lichaam dan langzaam de ontspanning als veilig beschouwen; ook wanneer ik beweeg en bezig ben met activiteiten.

Evenwicht vinden

Terwijl ik meer en meer besef dat bezinning, rust en afzondering voor mij helend is, willen vrienden en kennissen een keer een afspraak maken om bij te praten, om te horen hoe het met mij gaat. Natuurlijk vind ik dat lief en zie hen ook graag. Toch zal ik nog duidelijker moeten aangeven dat het niet goed voor mij is om te praten over mijn aandoening, hoe het ontstaan is, hoe het nu gaat en wat mijn toekomstperspectief is. Mijn bekkenfysiotherapeut benadrukt het keer op keer: laat je niet verleiden om hierover toch weer in gesprek te gaan met mensen. Dat levert teveel extra prikkels voor je op. Verwijs hen naar je blog en klets gezellig over andere dingen.

In de praktijk blijkt dit lastig. Het er niet over hebben, terwijl je weet dat er veel aan de hand is, voelt voor mensen als vreemd. Dat begrijp ik. Sommige vinden het lezen van mijn blog onpersoonlijk en willen het uit mijn mond horen. Anderen voelen zich buitengesloten. Of denken dat het heel slecht met mij gaat en ik mij isoleer. Het tegenovergestelde is waar. Ik voel me niet eenzaam of buiten het leven staan. Mijn innerlijke rust en kracht is groter dan ooit. Ik geniet van de aanwezigheid van andere mensen; hoor graag hun verhalen, luister naar de onderlinge gesprekken en praat – het liefst in lighouding – ontspannen mee. Over mijn aandoening en mijn situatie praten komt later wel, wanneer ik een gezond evenwicht heb gevonden. En gelukkig: ik ben op de goede weg!

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: