Home > Muziek en zingen, Overactieve bekkenbodem > Zingen en het onderbuikgevoel

Zingen en het onderbuikgevoel

Wij mensen denken in oorzaak en gevolg. Het past bij onze neiging om alles te willen verklaren en beheersen. Ik leer nu ook dat ik deze vorm van denken moet loslaten. Mijn aandoening is zo grillig; er is geen touw aan vast te knopen. Bijvoorbeeld verleden weekend. Na een concert met Gloed in de Ooij kregen we een fantastisch diner aangeboden. Dat wilde ik me niet laten ontglippen, dus stretcher mee en maar hopen dat ik – tussendoor liggend – toch kon blijven eten. Uiteindelijk heb ik heerlijk gegeten en zelfs daarna zittend in de auto naar huis gereden (alcohol verdoofd ook, trouwens … ). Helaas zijn er nog teveel dagen dat ik – zonder enige aanleiding –veel spierspanning en dus pijn heb. Dat is de grilligheid van een chronische ziekte vertelde mijn bekkenfysiotherapeut; daar zal ik aan moeten wennen.

Het feelgoodhormoon

Ik heb wat afgezongen in mijn leven. Als kind zong ik – tot ver in de pubertijd – iedere avond in bed. De hele top 40 kwam voorbij. Tijdens het zingen schudde ik, op het ritme van de melodie, mijn hoofd heen en weer op het kussen; van links naar rechts, van rechts naar links etc. Totdat mijn moeder op de deur klopte en vroeg of het wat stiller kon. Ik zong in het meisjeskoor, tijdens de afwas samen met mijn broer, bij de gitaar van een vriend. Zonder dat ik het besefte heb ik ervaren dat zingen helend en ontspannend werkt. Het lucht op en geeft vrolijkheid.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat zingen heel gezond is. Het is een geweldige manier om je longen en hart te trainen. Je bloed gaat sneller stromen en je hartslag gaat omhoog. Je lichaam produceert endorfines, die zorgen voor een goed gevoel. Daarnaast verbetert het de longcapaciteit, de houding en verhoogt het de alertheid door een betere toevoer van zuurstof. Zingen zorgt voor stevige spieren van je buik en rug. Tja … daar zit bij mij dan weer de valkuil. Maar gelukkig lees ik dan ook dat zingen de productie van het hormoon oxytocine verhoogt, wat een pijnstillend effect kan hebben! 😉

Hoe dan ook: zingen en met elkaar musiceren is goed voor mij. Wanneer ik zing is mijn buik ontspannen, want met een strakke buik kun je niet zingen, dat weet iedere zanger. Met een ontspannen buik is je stem krachtiger en resoneert het gevoel dat je in de zang legt. Je lichaam wordt als het ware een verfijnd afgestemd instrument dat intentie weet om te zetten in vibratie en klank. Het is een heerlijk gevoel!

Zangoefeningen doen is momenteel wel lastig. Het lukt niet om met technisch gerichte oefeningen mijn buik en dus mijn bekkenbodem te ontspannen. Maar zonder zangoefeningen vooraf zijn alle holtes niet goed open en is mijn stem niet soepel genoeg. Het is dus nog een zoektocht hoe ik hier mee om moet gaan.

Het onderbuikgevoel

Ik besef nu wat ik door het krampachtig inhouden van mijn buik heb veroorzaakt. De belangrijkste reden was het voorkomen van onderrugpijn (door mijn scoliose). Maar ik vond een strakke buik ook simpelweg veel mooier. Nu zie ik in dat een gezonde en krachtige vrouwenbuik rond, zacht en soepel is. En ondanks dat ik altijd een sterke intuïtie heb gehad vraag ik mij af of ik – door mijn krampachtig ingehouden buik – wel genoeg bij mijn buikgevoel kon komen.

In het blad Happinez las ik een artikel over het boek ‘Angels in boots’ van Viram Wijnhoven (leraar oosterse bewegingsvormen en meditatie). Zijn boek gaat over het onderbuikgevoel. Die lichte sensatie die omhoog komt en je op subtiele wijze waarschuwt of in een bepaalde richting duwt. Vaak komt ons logisch verstand er tussen en constateren we achteraf dat we het wel wisten, maar niet hebben geluisterd naar deze boodschap.

Ik las dat volgens wetenschappers er in onze buik een ‘tweede brein’ zit – wat verklaart waarom onze buik zo wijs is. Onze beide breinen blijken precies dezelfde type neuronen te bevatten, waardoor ze niet alleen in staat zijn impulsen te ontvangen en te versturen, maar ook ervaringen kunnen onthouden en kunnen reageren op emoties. Wat westerse onderzoekers recent ontdekten, is oud nieuws voor de Chinezen. Vijfduizend jaar geleden wisten taoïstische genezers al dat we de onderbuik als een bewust brein kunnen gebruiken. Maar wanneer we te weinig vertrouwen op ons gut-gevoel, dan wordt de buik koud en raken onze hersenen oververhit.

Taoïsten draaien het dan ook om: ze beoefenen de kunst van een koel hoofd en een warme buik. Pas wanneer het vuur in de onderbuik brandt, kunnen onze ‘gewone’ hersenen optimaal functioneren. Contact met het tweede brein is zo belangrijk omdat dit de woonplaats is van onze intuïtie, onze raadgever. Taoïsten raden ons aan om bij het nemen van belangrijke beslissingen niet zozeer naar ons verstand te luisteren, maar naar onze buik. Onze verstandelijke vermogens staan dan in dienst van deze innerlijke raadgever en niet andersom, zoals zo vaak het geval is. Vanaf nu probeer ik te luisteren naar mijn buik.

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: