Home > Poliklinisch revalidatieprogramma > Pijn en intuïtieve keuzes

Pijn en intuïtieve keuzes

Verleden week ben ik begonnen aan mijn revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek. De doelstelling is concreet: weer wat beter en langer kunnen wandelen, zitten en fietsen. De psycholoog en de ergotherapeut waren blij verrast toen ze hoorden dat ik – door de uitleg van mijn bekkenfysiotherapeut – al een paar week geleden geprobeerd heb om het gegeven tijdgestuurd i.p.v. pijngestuurd (zie: Wat is pijn eigenlijk?) te integreren in mijn dagelijkse activiteiten. Door regelmatig een stukje te wandelen en de afstand – en dus de tijd – voorzichtig op te bouwen. Ik heb al een paar keer een wandeling gemaakt van ongeveer 30 min. in een heuvelachtig gebied. Een paar maanden lukte mij dat echt niet. Ik kreeg toen nog erg veel pijn in mijn bovenbenen, billen en heupen. Na zo’n wandeling moet ik wel gaan liggen, zodat de spierspanning in mij bekkengebied weer wat kan zakken. Maar ook deze rustmomenten zijn van kortere duur dan voorheen.

Voor de komende periode moet ik dagelijks een lijst bijhouden waarin ik aangeef wat ik doe, hoe lang en met veel, geen of een beetje pijn. En dan vooral ook gericht op het zitten. Daar valt nog veel terrein te winnen … Hoewel ook het zitten beter gaat dan een tijd geleden. Maar het is erg grillig en onvoorspelbaar. Maar als ik pijn heb is dat omdat ik te veel in de weer ben of te lang zit (achter de pc, in de auto of aan een tafel). Zitten en een te gespannen bekkenbodem, gaat niet goed samen.

De volgende keer bespreek ik met de ergotherapeut en de psycholoog  de door mij ingevulde lijsten. Ik ben benieuwd wat zij daar uithalen en wat de volgende stappen dan zijn.

Hoe gaat het met je?

Deze vraag wordt voor mij steeds makkelijker om te beantwoorden. Het gaat beter, best wel goed eigenlijk. Ja, ik heb een aandoening waar ik de rest van mijn leven rekening mee zal moeten houden. Nee, ik heb niet de zekerheid dat ik weer (volledig) aan het werk kom en weet ook niet wat voor werk dat zal zijn. Punt. Geen verdere omhalen of uitleg. De psycholoog van de St. Maartenskliniek vertelde dat mensen met veel pijn in eerste instantie de neiging hebben om veel te vertellen, verantwoording af te leggen. Met dat de pijn afneemt, neemt het gevoel om zich te verantwoorden ook af. Die link had ik nog niet gelegd, maar ik herken het wel. De 1e maanden gaf ik (te) veel uitleg. De vraag ‘hoe gaat het met je’ nam ik te letterlijk. Ik realiseerde me onvoldoende dat veel mensen deze vraag als een standaard begroeting hanteren en eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd zijn in  jouw verhaal. Nog weer later wilde ik er zo min mogelijk over praten, omdat dit teveel fysieke spierspanning veroorzaakte en ik me te vaak een  ‘wandelende overactieve bekkenbodem’ voelde. Nu heb ik een beter evenwicht gevonden. En belangrijk: ik bepaal of ik iets vertel en wat ik vertel.

Pijn en ziekte doet veel met je. Ik ben niet meer diegene die ik was, voordat ik overvallen werd door mijn aandoening (en alle bijkomende ellende). Dat je plotsklaps zo heftig geconfronteerd kunt worden met pijn en met de wanhoop, angst en eenzaamheid die daarbij hoort, dat had ik nooit bedacht. Op een of andere manier gedroeg ik mij – net zoals vele anderen – alsof mij dat niet zou overkomen.

Door de ‘aardschok’ die een overactieve bekkenbodem veroorzaakt in het leven, ben ik veranderd. Of komt misschien de ‘ware’ Rudi naar boven … Wie zal het zeggen: misschien dat ik het antwoord over een paar maanden weet. In ieder geval zijn dit soort periodes in het leven momenten voor bezinning.  Het opmaken van de balans. Wie ben ik, wat vind ik belangrijk, waarvoor leef ik? Dit soort periodes bieden de kans om stil te staan en bij te sturen of misschien zelfs het roer om te gooien. 

Intuïtieve keuzes

Er zijn al heel wat roeren omgegooid. We zijn goedkoper gaan wonen, hebben een degelijke gezinsauto gekocht en ik ga niet terug als hoofd communicatie. Wanneer ik toe ben aan gesprekken over arbeidsreïntegratie weet ik nog niet. Op dat moment zal ik keuzes moeten maken. Ik las onlangs dat keuzestress vooral komt door angst om het verkeerde te kiezen. Onder het motto: als je niet het juiste kiest, dan krijg je later spijt. Maar er is niet één weg die leidt naar de goede keuze. En kun je eigenlijk wel spreken van een goede en slechte keuze? Van de spijtigste of ‘slechtste’ keuzes leer je vaak het meest. En angst is nooit een goede raadgever. Als je die angst loslaat weet je soms ineens heel goed wat je wilt.

Ik neem me voor om meer intuïtief keuzes maken. Dat betekent rust en tijd nemen. En vertrouwen op de ingevingen, inzichten of antwoorden die ineens in mij opkomen tijdens of na een wandeling, een meditatie of een gesprek. Of doordat ik iets lees wat blijft hangen. Ik stel mezelf de vraag en vertrouw erop dat vroeg of laat het antwoord vanzelf in mezelf naar boven komt.

Advertenties
  1. Cobi de Jong
    2 april 2012 om 07:21

    Ben erg benieuwd hoe dit verder gaat. Herken best veel maar mijn bekkenfysio blijkt het niet helemaal te herkennen terwijl ik als ik dit allemaal lees kwartjes zie vallen. Zij heft het maar over toilettraining en zo. Overigens heb ik het waarschijnlijk in minder ernstige mate dan jij, wandelen bevalt mij zeer goed al moet ik er wel aan denken daar echt van te genieten en niet mijn hoofd vol te hebben met allerlei dilemma’s en andere moeilijke zaken want dan werkt het averechts.Zaken fysiek ondernemen met tegenzin geeft extra klachten maar soms moeten ze, kunst is om daar dan juist mee om te gaan, merk ik. Erg lastig! Veel in het proces van herstel zit hem volgens mij ook in bewustwording hè? Ben benieuwd naar het antwoord van jouw bekkenfysio op mijn vraag over mogelijke invloed van voeding. Zelf heb ik de indruk dat ik wat gespannen raak van koffie en chocolade maar mijn bekkenfysio heeft niets met voeding, niet haar terrein zegt ze, Dat verbaasd mij want ik geloof er wel in dat alles wat door je mond naar binnen gaat wat met je doet……………..maar ik onderzoek zelf nog wat dan precies bv een slechte invloed heeft op mijn zenuwgestel en wat een goede.

  2. 27 maart 2012 om 20:44

    Nee Cobi, ik heb dat niet ontdekt, maar ben er ook niet naar op zoek geweest. Heb zelf het idee dat voeding geen invloed heeft op bekkenbodemspanning. Hoewel ik mij wel kan voostellen dat gezonde voeding (groente, fruit, volkoren producten e.d.) in ieder geval een goede basis is voor een goed evenwicht in je leven. Ik zal het aan mijn bekkenfysiotherapeute vragen. Als zij hier wel wat over te vertellen heeft, zal ik er zeker iets over vermelden in dit blog.

  3. Cobi de Jong
    27 maart 2012 om 19:53

    Ik probeer hier geregeld te lezen. Ik vroeg mij af of je al ontdekt hebt of voedingsstoffen een goede of slechte invloed kunnen hebben en zo ja, welke?

  4. 26 maart 2012 om 21:10

    Mooi gezegd en helemaal waar, Abeke: kracht en overgave liggen dicht bij elkaar.

  5. 26 maart 2012 om 11:12

    Het blijft bijzonder om zo – via je blog- een inkijkje te krijgen in jouw proces. Mooi om er over te lezen èn te lezen dat het steeds beter met je gaat. Tja, zo blijkt maar weer eens hoe dicht kracht en overgave bij elkaar liggen…

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: