Home > Overactieve bekkenbodem > Angst en bekkenbodem

Angst en bekkenbodem

Angst … misschien wel een eigenschap dat door mensen het meest wordt weggemoffeld en genegeerd. Dit terwijl we diep van binnen weten dat veel van ons gedrag, ons handelen en onze gedachten zijn gebaseerd op angst. Met je innerlijke stem beoordeel, vergelijk en bekritiseer je jezelf en anderen. Er is altijd iets dat in onze ogen niet perfect is. We zijn onze emoties gaan verbloemen en rollen gaan spelen. Omdat we diep van binnen geloven dat we niet goed genoeg zijn, dat er iets aan ons mankeert. We willen geliefd zijn, we zijn afhankelijk van wat anderen van ons vinden. Al met al een stevige basis voor angst. Maar het is moeilijk voor jezelf en anderen om je eigen menselijkheid te omarmen. In te zien dat onzekerheden, jaloezie en competitiegedrag gebaseerd zijn op angst.

Staartbeen intrekken

Ieder mens draagt angst met zich mee. En wat blijkt? Wetenschappelijk onderzoek van David Wise e.a. toont aan dat er bij mensen een sterke relatie ligt tussen angst en bekkenbodempijn. Zij hebben ontdekt dat bekkenbodempijn gerelateerd is aan zelfbeschermende spierspanning. Mensen hebben dezelfde biologische, beschermende reactie als honden en andere dieren: we trekken bij angst ook onze ‘staart’ ( het staartbeen) tussen de benen. Bij schaamte, verlegenheid, dreiging, afwijzing, reddeloosheid, nervositeit, opwinding – kortom angst – trekken ook mensen instinctief het staartbeen in. Alle mensen hebben deze biologische, beschermende reactie.

Van onze voorouders leerden we instinctief op stress, angst te reageren door ‘to fight, flight or freeze’ (vechten, vluchten of bevriezen). Een dier dat de staart intrekt is in de freeze-modus. Het is een zelfverdedigingsmechanisme: wachten tot het gevaar voorbij is. Bij mensen is het staartbeen (stuitje) wat nog rest van onze verre voorouders. Dit staartbeen intrekken betekent spierspanning in de bekkenbodem. Door je vinger op je staartbeen te leggen en dan je bekkenbodemspieren aan te trekken, kun je dit makkelijk controleren. Je zult merken dat je staartbeen naar binnen wordt getrokken.

Geruststellende gedachte

Ik kan het niet ontkennen: het is een geruststellende gedachte. Het besef dat mijn overactieve bekkenbodem is ontstaan vanuit een normale menselijke reactie. Dat bij mij de bekkenbodemspanning zo hoog is opgelopen is begrijpelijk. Door de worsteling van mijn moeder met het leven, kreeg ik als kind te maken met veel emotionele spanning en dreiging. Daarbij opgeteld mijn karakter (enthousiast, gedreven), mijn buikoperatie (verwijdering baarmoeder), mijn lichte scoliose en mijn jarenlange overmatige aanspannen van mijn buikspieren om onderrugpijn te voorkomen en het plaatje is compleet.

Hoe kun je er nu voor zorgen dat angsten afnemen? Ik las ergens: “De regel in het universum is eenvoudig: waar je je aandacht op richt, zal groeien. Richt je bewust op gevoelens van geluk en liefde, dan beginnen de dingen die gebaseerd zijn op angst zichzelf te genezen. Het gaat niet om iets verhevens, iets ultiem verlichts, maar juist om lagen afpellen, opruimen. We moeten niets nieuws leren, maar iets afleren.” En: “Door het tonen van imperfecties, van je eigen angsten en onzekerheden, verzacht je jezelf. De angst lijkt te verdampen.”

Advertenties
  1. Nog geen reacties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: