Archief

Archive for juli, 2012

Schillen van de ui

27 juli 2012 2 reacties

Meestal sta ik ’s ochtends op met behoorlijke pijn in mijn heupen, billen en onderrug. Ik kan dan niet meer in bed blijven liggen. Ook mijn benen voelen stram en stijf. Pas nadat ik een tijd heb rond gescharreld en mijn lijfoefeningen heb gedaan begint het wat beter te worden. Sporten of een lange wandeling zorgt voor nog meer verlichting.

Ik vermoed dat ik ’s nachts mijn bekkenbodemspieren aanspan. Overdag concentreer ik mij de hele dag op het zoveel mogelijk ontspannen, maar ’s nachts trekken de spieren zich vanzelf weer samen in de oude ‘ vertrouwde’ houding. Daar is weinig aan te doen.

De pijn in mijn bekkenbodem centreert zich meer en meer aan de achterkant. Een vervelende scherpe pijn (ook door de triggerpoints) en verkrampingen, ondanks dagelijkse zelfhulp en de wekelijkse deskundige behandelingen van mijn bekkenfysiotherapeut. Ik voel nu ook dat in dit gebied de kern van mijn probleem zit. Hier is de verkramping in mijn bekkenbodem ooit begonnen. En door de jaren heen is het zich gaan verspreiden over het hele bekkenbodemgebied. De rest van mijn bekkenbodem lijkt zich nu redelijk goed te hebben hersteld. Ik heb bv. al een tijdje geen last meer van mijn blaas. Maar de achterkant is een ellende.

Tail between the legs

In mijn eerdere bericht ‘Angst en bekkenbodem’ heb ik verteld over de relatie die dr. Wise heeft gelegd tussen bekkenbodem en angst. Ik realiseer mij steeds meer dat er bij mij twee duidelijke oorzaken zijn te benoemen voor mijn overactieve bekkenbodem: de jarenlange overmatige aanspanning van mijn buikspieren en de opgebouwde angst in mijn lijf vanaf mijn kindertijd. Als kind hadden mijn broer en ik vaak te maken met emotionele spanning in ons gezin. Mijn moeder was geestelijk labiel. Langere periodes lag zij veel in bed, had destructieve en agressieve buien en is opgenomen geweest in inrichtingen. Dit heeft zeer veel invloed gehad op ons gezin: de spanning was vaak om te snijden. Mijn rol was die van ‘een flinke meid’. Ik was de bemiddelaar, regelde veel, was slim, niet bang en kon ogenschijnlijk goed omgaan met de situatie. Maar natuurlijk zat ik inwendig vol met angst. Als zelfbeschermende reactie ben ik onbewust mijn staartbeen in gaan trekken, dat is nu wel zeker. En bij spanning, opwinding is dit zich waarschijnlijk door de jaren heen gaan versterken. Dr. Wise noemt dit natuurlijke fenomeen ‘tail between the legs’. Zoals een hond bij angst en dreiging de staart intrekt.

De overmatige spierspanning aan de achterkant van mijn bekkenbodem heb ik dus al vanaf mijn kindertijd opgebouwd. En vervolgens ben ik vanaf ongeveer mijn 30ste mijn buikspieren  – en daarmee onbewust ook mijn bekkenbodemspieren – overmatig gaan aanspannen om pijn in mijn onderrug te voorkomen. Deze langdurige en dubbele aanslag op mijn bekkenbodemspieren is dus heftig geweest en daarom is het de vraag of mijn bekkenbodem zich ooit weer zal herstellen. Mijn bekkenfysiotherapeut en ik hopen nog steeds op meer verbetering. Het is afwachten.

Volledig mens zijn

Hardop zeggen dat angst bij mij ook een belangrijke factor is geweest is nog steeds onwennig. Ik ben niet echt bang aangelegd, ben eigenlijk wel een lefkikkertje. En ik heb met al mijn drive, enthousiasme en wilskracht aardig wat bereikt in mijn leven. Vanaf dat ik op kamers ging wonen (ik was 20 jr.) heb ik door de jaren heen in bepaalde periodes hulp gezocht bij een therapeut. Ik was mij bewust van de invloed die mijn verleden had op mijn leven. Stap voor stap lukte het mij uiteindelijk om alle emoties een plek te geven. Ik heb een gezonde dosis zelfreflectie ontwikkeld en er ontstond meer rust en harmonie in mijn leven. 

En nu ben ik op een nieuwe laag van de ui beland. Het afpellen van de lagen van een ui wordt vaak als metafoor gebruikt voor het volledig leren kennen van jezelf. Ik las een interview met Annemarie Postma: “Spiritualiteit is volledig mens zijn, in  het echte leven, elke dag weer. Leuker, liefdevoller, nederiger en wijzer worden we alleen door te struikelen en weer op te staan. Spirituele ruggengraat ontwikkelen doen we door moedig onze angsten te trotseren en de innerlijke weg te gaan. Het gaat erom dat we onszelf leren kennen door ons leven eerlijk onder ogen te zien.”

Een andere wijsheid brengt het bovenstaande mooi onder woorden:”Daar waar je struikelt ligt de schat begraven.” Op naar de volgende laag van de ui.

Advertenties

Adem rust in je hoofd

18 juli 2012 2 reacties

Een meewarige blik in mijn richting, een opmerking dat het woord ‘spanning’ of ‘nervositeit’ bevat, en ik kan me voor een kort moment onbegrepen en eenzaam voelen. Het heeft geen zin te reageren en te vertellen dat de bekkenbodempijn die ik dagelijks voel niet komt omdat ik nerveus of gespannen ben. Zo lang mijn lichaam de door de vele jaren (20 à 40 jaar) opgebouwde spierspanning in mijn bekkenbodem als normaal ervaart, zal ik hier last van blijven houden. De enige weg is om dag in dag uit heel bewust te proberen mijn bekkenbodemspieren te laten wennen aan ontspanning. Zodat langzamerhand het mechaniek aanspanning wordt vervangen door ontspanning.

Ademen en (ont)spanning

Goed ademen heeft een positieve invloed op ontspanning. In hun boek ‘Verademing’ (zie de rubriek Links) hebben Bakker en De Jong het over de gejaagdheid van het leven dat door gewenning door veel mensen niet meer gevoeld wordt. En zij stellen dat je daarvoor iets simpels, maar krachtigs onder de loep kunt nemen: je ademhaling. Want een rustige ademhaling en rust in je hoofd gaan hand in hand: adem rustig en ook je brein komt tot rust. En wat blijkt? Heel veel mensen ademen veel te snel. Ik ook, ben ik achter gekomen.

Als je ontspannen op een stoel zit, heb je normaal gesproken aan 6 keer per minuut ademen genoeg. Je ademt dan niet diep en zonder erbij na te denken. Bij fysieke inspanning adem je dieper en sneller. Bij wandelen 10 tot 16 keer per minuut, bij hardlopen 40 tot zelfs 60 keer per minuut. Denken of piekeren kan ervoor zorgen dat je 5 keer sneller ademt dan op grond van je fysieke behoeften noodzakelijk is. Als je hoofd overstroomt van gedachten en je weet niet meer hoe het is om een ‘leeg’ hoofd te hebben, raak je daaraan gewend. Op den duur heb je er dan geen erg meer in dat je veel denkt en onrustig ademt, omdat een actief brein met veel gedachten ‘normaal’ is geworden. Zo kan het gebeuren dat je zittend op een stoel continu 20 keer per minuut ademt.

Minder ademen, meer bewegen

Een te snelle ademhaling houdt geen mens jaren ongestraft vol. 16 keer per minuut ademen doet iemand die 18 km. per uur tegen de wind in fietst. Door een hoge, ontregelde ademfrequentie is er laag koolzuurgehalte in het bloed. Hierdoor komt er minder zuurstof op de juiste plaats (zuurstof is nodig om energie vrij te maken). Het lichaam schiet in de vecht- vluchtstand en de concentratie gaat naar beneden. Door te snel te ademen gebruik je je energie niet doeltreffend. Energie waar je gewoonlijk dagen mee vooruit kunt, verbruik je nu soms al binnen een paar uur. Je gaat dan leven op je reserves. Met alle gevolgen van dien: een ontregelde ademhaling kan zelfs je lichaam ontwrichten. Persoonlijk ben ik er met de deskundigen en met de schrijvers van dit boek van overtuigd dat verkeerde ademhaling wel eens gezondheidsprobeem nummer 1 zou kunnen zijn.

Hoe je je fysieke- en vermoeidheidsklachten kunt bestrijden door ademhalingsoefeningen en beheersing van je ademfrequentie, wordt in het boek verder beschreven. Het hoofdstuk ‘Hoge ademfrequentie en voeding’ en ‘Ademhaling en sport’ is zeer interessant. Bakker en De Jong stellen dat rust in je lijf brengen even moeilijk als eenvoudig is: door minder te ademen en meer te bewegen.

Van de nood een deugd

6 juli 2012 2 reacties

Het gaat steeds beter met mij. Ik wandel bijna dagelijks tussen 1 à 2 uur, sport 2x per week in het fitnesscentrum waar ik ook iedere keer een half uur op de lopende band hard loop en daarna nog 15 minuten op de crosstrainer. En het mooie is dat wanneer ik pijn in mijn bekkenbodem heb en mijn blaas geïrriteerd is, dit door het wandelen of het lopen sterk vermindert! Bewegen doet mij dus weer goed. Ik loop wel anders dan vroeger: veel meer in aandacht. Meer bewust van mijn omgeving, mijn lichaam en mijn bewegingen. En ik vind het heerlijk!

Deze week hebben we dan ook mijn revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek afgerond. Ik heb een opbouwschema opgesteld waarmee ik probeer om het zitten (ontspannen en taak- en doelgericht, in een auto zitten en het fietsen) verder uit te bouwen. Dat is toch iets wat ik zelf moet doen; daar kunnen zij mij verder niet bij helpen. Ik heb veel gehad aan de uitleg over hoe chronische pijn werkt, welke rol pijnprikkels vanuit de hersenen hebben, over de negatieve gevolgen van over- en onderbelasting en van pijngestuurd gedrag (zie het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Toen ik dat eenmaal begreep kon ik zelf aan de slag en hoefden de deskundigen van de St. Maartenskliniek mij alleen bij tijd en wijle wat bij te sturen.

Ik ga nog wekelijks voor behandeling naar mijn bekkenfysiotherapeut. Dat zal ook nog wel heel lang zo blijven. Ik heb nog steeds last van triggerpoints in mijn bekkenbodem en van oplopende spierspanning. Maar ik heb nu een adequate remedie: wandelen, lopen en meditatie, mindfulness.

Opleiding trainer mindfulness

Ik heb mij behoorlijk verdiept in mindfulness. De achterliggende gedachte en grondprincipes spreken mij zeer aan en ik heb er veel aan. In de periode dat ik de basistraining Mindfulness volgde ontstond langzamerhand een gedachtewolkje. En om nu maar een lang verhaal kort te maken: ik start in september a.s. met de opleiding Trainer Mindfulness (MBSR) aan het IvM (Instituut voor Mindfulness). Een 1,5 jaar durende opleiding die ik in Groesbeek – dichtbij waar ik woon – kan volgen. Het vervoer is dus geen probleem. Zowel de bedrijfsarts als mijn werkgever hebben het goedgekeurd. Natuurlijk hoop ik over een aantal weken, paar maanden alsnog weer wat uren te kunnen werken bij ArtEZ (of elders), maar wie weet kan ik t.z.t. een toekomst opbouwen als trainer mindfulness. Gericht op mensen die te maken hebben met spanning en stress, zoals podiumkunstenaars. En op mensen met chronische pijn en dan specifiek met een overactieve bekkenbodem of andere bekkenbodemaandoening.

En het mooie is dat het mes aan twee kanten snijdt. Door deze opleiding werk ik verder aan mijn eigen helingsproces en bouw ik ondertussen aan een nieuwe toekomst. Een toekomst die beter past bij mijn huidige situatie. Ik las een mooie passende bijbelse uitspraak: De weg wordt gemaakt door hem te gaan. En ik ga!