Archief

Archive for augustus, 2012

Van vasthoudende naar loslatende wil

26 augustus 2012 1 reactie

Gelukkig heb ik de afgelopen week weer heerlijk ontspannen met ons hondje kunnen wandelen door het bos, naar een van mijn favoriete terrassen. Krant lezen, koffie drinken en weer terug. In mijn eentje intens genieten van ieder moment.

Het ging de laatste paar weken weer wat minder. Het is niet altijd makkelijk om te voelen waar de grens ligt, wat ik niet moet doen, ondanks dat ‘mijn handen jeuken’. Zowel op het terrein van werk als fysiek bewegen.

Dadendrang en wilskracht

De keuring voor WIA komt dichterbij. En ondanks dat ik nog niet kan werken, had ik in mijn hoofd dat ik over 1 à 2 maand wel weer een paar uurtjes in de week kan beginnen. In overleg met mijn werkgever wil ik dan beginnen te zoeken naar passend werk binnen of desnoods buiten ArtEZ. Los van of ik wel of niet gedeeltelijk word afgekeurd, wil ik zo graag – al is het maar voor een paar uur per week – blijven werken bij ‘onze’ kunsthogeschool. Ik heb genoeg capaciteiten en zie mezelf  functioneren in een coachende, begeleidende en/of docerende rol. De laatste weken heb ik mijn gedachten en handelen daarop gericht en zie nu in dat ik weer te hard van stapel ben gaan lopen.

Zo ook met sporten en bewegen. Het hardlopen op de lopende band ben ik binnen die 30 minuten gestaag aan het opbouwen: meer helling en een iets hoger tempo. Dat gaat prima. Dus besloot ik om te proberen buiten een kleine ronde te lopen. Tussendoor veel wandelen, niets forceren. Ik schrok van de eerste stappen die ik zette: hoe kwetsbaar en gevoelig voelden mijn benen, knieën en heupen. Maar ondanks het slakkentempo genoot ik van het ouderwetse, dynamische gevoel van binnen. Tegelijkertijd besefte ik dat de pijntjes die ik voelde mij wel erg bekend voor kwamen: dit voelde ik al jaren tijdens het hardlopen …

Door deze pijnen en stijfheid begon ik een aantal jaren geleden te twijfelen of ik wel moest blijven hardlopen. Ik ging voor controle van mijn scoliose in mijn rug naar het ziekenhuis. De 1e orthopeed suggereerde dat het misschien beter is voor mijn onderrug om minder gericht te zijn op soepel blijven. Door mijn rugwervels wat te laten ‘vastgroeien’ zou ik minder rugklachten hebben. Dit wilde ik niet horen, dus een second opinion aangevraagd. Gelukkig gaf de 2e orthopeed het antwoord dat ik wel wilde horen: voor jou is beweging belangrijk dus niet laten vastgroeien. Loop geen competitie, bepaal je eigen tempo en luister goed naar je eigen lichaam. Ik heb dus nog jaren hardgelopen, met dezelfde pijntjes en stijfheid. En nu besef ik dat ik misschien toch niet zo goed naar mijn lichaam heb geluisterd …

Te graag, te snel

Ik heb nu besloten om definitief mijn hardloopschoenen aan de wilgen te hangen. Dit ga ik mezelf niet meer aan doen. Waarom zou ik eigenlijk? Hardlopen op de lopende band is goed genoeg. Maar van binnen doet het pijn. En voelen dat ik ook over een langere tijd nog niet in staat ben om te werken, doet diep van binnen nog meer pijn.

Een paar dagen na mijn hardloopronde buiten heb ik puur op een impuls de lopende band in het sportcentrum iets harder gezet en in de laatste 3 minuten uitgeprobeerd wat mijn maximale tempo nu is. Het voelde wel een beetje zwaar, maar ik was voldaan! Maar dagen erna had ik weer behoorlijke pijn in mijn liezen en heupen. Die ouderwetse pijn die veroorzaakt wordt door een te hoge spierspanning in mijn bekkenbodem. Ik wil te graag … en ik wil te snel. Ik zet mijn wil geforceerd in en voel van binnen de druk om iets te doen. En zo ontstaat er innerlijke spanning die puur voortkomt uit het niet volledig loslaten en vertrouwen op mezelf, op de natuurlijke stroom.

Creëren, niet forceren

Mijn wilskracht en dadendrang: het heeft me gemaakt wie ik ben, me ver gebracht en tegelijkertijd genekt. Toch ben ik blij met deze twee eigenschappen. Ze anders inzetten misschien? Annemarie Postma inspireert mij in haar boek ‘Ziels Gezond’. Ze schrijft: “Veel dingen zijn niet naar onze hand te zetten. Soms gebeuren de dingen nu eenmaal gewoon en vaak kan onze persoonlijkheid het breder perspectief ervan nog niet doorgronden. Wat er op zo’n moment van ons gevraagd wordt, is onvoorwaardelijke aanvaarding en overgave. We hoeven geen afstand te doen van onze wil, maar onze manier van willen veranderen van een vasthoudende naar een loslatende. Als we merken dat onze vasthoudende wil ons niet leidt naar gezondheid, liefde, geluk en succes, dan geven we de teugels van onze wil over aan het universum. Creëren is namelijk iets heel anders dan forceren. Soms moeten we een beetje afstand nemen van onze wil en wensen om te kunnen zien en voelen wat het leven van ons wil. Aan het einde van de ‘maakbare weg’ ligt een weg die we maar gewoon hebben te gaan. (……..) Een weg voorbij de wil, maar wel onze werkelijke weg. Leren willen wat zich voordoet, in plaats van onze wil aan de realiteit op te dringen. Vaak denken we dat we zelf wel weten wat goed voor ons is, maar wat goed voor ons is en bij ons hoort is meestal precies datgene wat er in werkelijkheid plaats vindt.”

Advertenties

Overlevingsmechanisme

9 augustus 2012 3 reacties

Het intrekken van mijn staartbeentje – een van de twee belangrijkste oorzaken van mijn overactieve bekkenbodem (zie het bericht Schillen van de ui) – heeft rechtstreeks verband met een overlevingsmechanisme. Mijn manier van doen was sterk en flink zijn: zo kon ik ‘overleven’. Ik werd geprezen voor mijn inzet en mijn rol binnen ons gezin. Die waardering kon ik wel gebruiken in een omgeving met regelmatig onderhuids angst en spanning. In mijn doortastende rol brak ik de spanning een beetje. Zo hield ik mij staande.

Je persoonlijkheid wordt voor een groot deel bepaald door je opvoeding en de omgeving waarin je opgroeit. Je ontwikkelt manieren van doen waarmee je het in jouw omgeving redt. Manieren die misschien niet passen bij je waarachtigste zelf en die je onbewust hebt ontwikkeld om je kwetsbare ziel te beschermen. Maar betekent dit dan dat ik in de kern eigenlijk niet sterk en flink ben? Ben ik dan niet mijn authentieke zelf?

Masker af

Lisette Thooft schreef een prima artikel over jezelf zijn. Ze schrijft dat spiritueel leider Barry Long een onderscheid maakt tussen persoonlijkheid en karakter. Je karakter is je diepste wezen, je ware unieke aard. Daaroverheen zit je persoonlijkheid, het masker dat je hebt gevormd, de rol de je bent gaan spelen om je aan te passen. Leg dat masker af en je wordt authentiek. Dat onderscheid tussen persoonlijkheid en karakter maakt ook duidelijk dat je niet zomaar jezelf kunt laten gaan en dan beweren dat je authentiek bent. Thooft: “Die neiging hebben mensen wel eens: om gebrek aan zelfdiscipline of botheid te verdedigen met de claim dat ze gewoon zichzelf zijn. Maar dat alles hoort juist bij de persoonlijkheid, bij het pantser dat je bouwt als je als kind vaak gekwetst bent en op je ziel getrapt. Het maakt ook duidelijk dat er verschillende soorten van ‘goed’ zijn. Je kunt goed zijn als masker, als overlevingsmechanisme, uit angst voor straf of uit verlangen naar bevestiging en waardering van anderen. En je kunt ook goed zijn omdat je alle angst en alle verlangen naar erkenning van anderen hebt laten varen en in je ware zelf terecht gekomen bent.”

Authentieke zelf

Je kunt pas na een lange ontwikkelingsweg je ware zelf onthullen. En meestal is het een afbraakproces. En vergis je niet: “Het karakter dat overblijft is geen solide bouwwerk van psychische eigenschappen en gedragspatronen. Het is eerder een leegte.” Om jezelf te worden, authentiek te zijn, moet er niets bij, maar eerder iets af: de angst om niet goed genoeg te zijn voor anderen en verlangen naar goedkeuring. Het is een – soms pijnlijk – continue proces en ik durf niet te beweren dat mij dit zal lukken. Zo’n verlichte staat van zijn bereik ik vast niet voordat ik op mijn sterfbed lig. Lisette schrijft daarover: “Dan zit er niets anders op dan jezelf te accepteren zoals je bent, inclusief alle restjes onechtheid die je nog in je ziel hebt zitten. Hoe eerlijker je bent over je masker, hoe minder zwaar en dicht het wordt, hoe doorzichtiger voor jezelf en anderen.”