Home > Leven en werken, Overactieve bekkenbodem > Van vasthoudende naar loslatende wil

Van vasthoudende naar loslatende wil

Gelukkig heb ik de afgelopen week weer heerlijk ontspannen met ons hondje kunnen wandelen door het bos, naar een van mijn favoriete terrassen. Krant lezen, koffie drinken en weer terug. In mijn eentje intens genieten van ieder moment.

Het ging de laatste paar weken weer wat minder. Het is niet altijd makkelijk om te voelen waar de grens ligt, wat ik niet moet doen, ondanks dat ‘mijn handen jeuken’. Zowel op het terrein van werk als fysiek bewegen.

Dadendrang en wilskracht

De keuring voor WIA komt dichterbij. En ondanks dat ik nog niet kan werken, had ik in mijn hoofd dat ik over 1 à 2 maand wel weer een paar uurtjes in de week kan beginnen. In overleg met mijn werkgever wil ik dan beginnen te zoeken naar passend werk binnen of desnoods buiten ArtEZ. Los van of ik wel of niet gedeeltelijk word afgekeurd, wil ik zo graag – al is het maar voor een paar uur per week – blijven werken bij ‘onze’ kunsthogeschool. Ik heb genoeg capaciteiten en zie mezelf  functioneren in een coachende, begeleidende en/of docerende rol. De laatste weken heb ik mijn gedachten en handelen daarop gericht en zie nu in dat ik weer te hard van stapel ben gaan lopen.

Zo ook met sporten en bewegen. Het hardlopen op de lopende band ben ik binnen die 30 minuten gestaag aan het opbouwen: meer helling en een iets hoger tempo. Dat gaat prima. Dus besloot ik om te proberen buiten een kleine ronde te lopen. Tussendoor veel wandelen, niets forceren. Ik schrok van de eerste stappen die ik zette: hoe kwetsbaar en gevoelig voelden mijn benen, knieën en heupen. Maar ondanks het slakkentempo genoot ik van het ouderwetse, dynamische gevoel van binnen. Tegelijkertijd besefte ik dat de pijntjes die ik voelde mij wel erg bekend voor kwamen: dit voelde ik al jaren tijdens het hardlopen …

Door deze pijnen en stijfheid begon ik een aantal jaren geleden te twijfelen of ik wel moest blijven hardlopen. Ik ging voor controle van mijn scoliose in mijn rug naar het ziekenhuis. De 1e orthopeed suggereerde dat het misschien beter is voor mijn onderrug om minder gericht te zijn op soepel blijven. Door mijn rugwervels wat te laten ‘vastgroeien’ zou ik minder rugklachten hebben. Dit wilde ik niet horen, dus een second opinion aangevraagd. Gelukkig gaf de 2e orthopeed het antwoord dat ik wel wilde horen: voor jou is beweging belangrijk dus niet laten vastgroeien. Loop geen competitie, bepaal je eigen tempo en luister goed naar je eigen lichaam. Ik heb dus nog jaren hardgelopen, met dezelfde pijntjes en stijfheid. En nu besef ik dat ik misschien toch niet zo goed naar mijn lichaam heb geluisterd …

Te graag, te snel

Ik heb nu besloten om definitief mijn hardloopschoenen aan de wilgen te hangen. Dit ga ik mezelf niet meer aan doen. Waarom zou ik eigenlijk? Hardlopen op de lopende band is goed genoeg. Maar van binnen doet het pijn. En voelen dat ik ook over een langere tijd nog niet in staat ben om te werken, doet diep van binnen nog meer pijn.

Een paar dagen na mijn hardloopronde buiten heb ik puur op een impuls de lopende band in het sportcentrum iets harder gezet en in de laatste 3 minuten uitgeprobeerd wat mijn maximale tempo nu is. Het voelde wel een beetje zwaar, maar ik was voldaan! Maar dagen erna had ik weer behoorlijke pijn in mijn liezen en heupen. Die ouderwetse pijn die veroorzaakt wordt door een te hoge spierspanning in mijn bekkenbodem. Ik wil te graag … en ik wil te snel. Ik zet mijn wil geforceerd in en voel van binnen de druk om iets te doen. En zo ontstaat er innerlijke spanning die puur voortkomt uit het niet volledig loslaten en vertrouwen op mezelf, op de natuurlijke stroom.

Creëren, niet forceren

Mijn wilskracht en dadendrang: het heeft me gemaakt wie ik ben, me ver gebracht en tegelijkertijd genekt. Toch ben ik blij met deze twee eigenschappen. Ze anders inzetten misschien? Annemarie Postma inspireert mij in haar boek ‘Ziels Gezond’. Ze schrijft: “Veel dingen zijn niet naar onze hand te zetten. Soms gebeuren de dingen nu eenmaal gewoon en vaak kan onze persoonlijkheid het breder perspectief ervan nog niet doorgronden. Wat er op zo’n moment van ons gevraagd wordt, is onvoorwaardelijke aanvaarding en overgave. We hoeven geen afstand te doen van onze wil, maar onze manier van willen veranderen van een vasthoudende naar een loslatende. Als we merken dat onze vasthoudende wil ons niet leidt naar gezondheid, liefde, geluk en succes, dan geven we de teugels van onze wil over aan het universum. Creëren is namelijk iets heel anders dan forceren. Soms moeten we een beetje afstand nemen van onze wil en wensen om te kunnen zien en voelen wat het leven van ons wil. Aan het einde van de ‘maakbare weg’ ligt een weg die we maar gewoon hebben te gaan. (……..) Een weg voorbij de wil, maar wel onze werkelijke weg. Leren willen wat zich voordoet, in plaats van onze wil aan de realiteit op te dringen. Vaak denken we dat we zelf wel weten wat goed voor ons is, maar wat goed voor ons is en bij ons hoort is meestal precies datgene wat er in werkelijkheid plaats vindt.”

Advertenties
  1. 27 augustus 2012 om 08:30

    Je hebt het weer prachtig verwoord, wat is het toch moeilijk hè, loslaten…x

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: