Archief

Archive for september, 2012

Met onverdeelde aandacht

25 september 2012 3 reacties

Ongeveer anderhalf jaar geleden las ik het boek ‘Leer ons stil te zitten’ van Tim Parks (zie de rubriek Publicaties). Het was in de periode dat ik de prognose ‘ernstige overactieve bekkenbodem’ had gekregen, maar nog niet wist wat dit werkelijk betekende. De goedbedoelde pogingen van mijn 1e bekkenfysiotherapeut hadden niet het beoogde resultaat: de pijn in mijn bekkenbodem ( en de rest van mijn lijf) nam genadeloos toe. Ik probeerde steun te vinden in het mediteren en stuitte hierdoor op dit boek van Tim Parks. Hij had ernstige pijnen gehad en baat bij mediteren. Daar wilde ik meer over weten.

Hoe verder ik vorderde met het lezen, hoe onrustiger ik werd. De aanduiding ‘overactieve bekkenbodem’ wordt niet genoemd in het boek, maar hoe meer ik las hoe zekerder ik werd: deze man heeft dezelfde aandoening als ik! En jawel hoor, op een bepaald punt in het boek werd het duidelijk: toen hij schreef over zijn ontdekking van het boek ‘A headache in the pelvis’ van Wise en Anderson (zie de rubriek Publicaties). Ongelooflijk … Hoe dingen kunnen lopen in het leven.

Zweverig

Soms vertelde ik mensen in mijn omgeving over Tim Parks en zijn boek. In dezelfde lijn als dat ik vertelde over David Wise, de auteur van ‘Headache in the Pelvis’ die zelf 22 jaar heeft geworsteld met het Chronic Pelvic Pain Syndrom. Om daarmee maar te willen aantonen dat ook wetenschappelijk opgeleide intellectuele mannen deze aandoening kunnen krijgen. Eigenlijk zei ik: “Neem mij en mijn aandoening serieus.”

Zijdelings vertelde ik dan ook hoe Tim Parks uiteindelijk na jaren zijn ziekte voor een groot deel heeft overwonnen: door oeverloos mediteren en vele lange stilteretraites. Ik weet nog dat ik mijn werkgever over het boek vertelde en iets zei in de trend van: ” Zo Zen ben ik niet. Ik blijf liever met beide benen op de grond.” En ondertussen samen wat lacherig doen over deze man die zo’n zweverig pad is gaan bewandelen. “Dat gaat mij niet overkomen”, wilde ik maar zeggen.

Stilteretraite

En nu heb ik mijn eerste 3 daagse mindfulness stilteretraite achter de rug … Dat was een van de voorwaardes om te kunnen starten met de opleiding Trainer Mindfulness: deel hebben genomen aan een stilteretraite van min. 7 dagen. Ik moest dus nog alsnog op retraite. In december ga ik voor deel 2: een 5 daagse retraite. Ik wist niet wat me te wachten stond. De stilte zag ik niet tegenop, maar zoveel en zo lang ook zittend mediteren … Van ’s ochtends 6.30 uur tot ’s avonds 22.00 uur, in blokken van 45 min. Zou ik dat wel redden?

Het was een overweldigend mooie ervaring en de pijn was tijdens deze dagen vele malen minder in plaats van meer! Een keer had ik een pijnaanval, maar daar ben ik adequaat mee om gegaan (goede zelfzorg) en twee uur later zat ik weer te mediteren. Het wordt steeds duidelijker: zo lang het me lukt om in een meditatieve toestand met onverdeelde aandacht te ‘zijn’, vermindert de spanning in mijn bekkenbodem aanzienlijk en stoppen de zenuwpijnen. Zelfs het dagelijkse 15 minuten praatje met de begeleider leidde direct tot meer aanspanning en dus meer pijn. Terwijl deze gesprekjes volledig relaxed en ongedwongen waren. Ik luisterde vooral en genoot van alles: zijn kennis, wijsheid, zijn humor, warmte en openheid. Het heeft dan ook niets met stress te maken. Tijdens conversaties, tijdens dagelijkse handelingen en activiteiten, gaat in mijn bekkenbodem de schuifknop spierspanning vanzelf omhoog. Dat is in vele jaren opgebouwd en een automatische reflex geworden in mijn lichaam.

Maar wat ben ik blij met deze ervaring! Het is fantastisch om te weten dat in mijn lichaam deze spierspanning kan verminderen en ik min of meer pijnvrij kan zijn. Wie weet lukt het mij door de jaren heen om deze milde en open aandachtstraining meer te integreren in het dagelijks leven. Vanaf nu ben ik multitasker af!

Ook verdriet

In tegenstelling tot deze fantastische ervaring heb ik na mijn 1e drie – overigens zeer positieve – opleidingsdagen 1,5 week nodig gehad om de forse pijn die tijdens deze dagen ontstond, weer wat te laten verminderen. Dat was een schok en het heeft me moeite gekost om me niet teveel te laten meeslepen door het verdriet. Het is zeer confronterend om te merken dat zelfs deze opleiding voor mij momenteel zwaar is. Een opleiding waarin we bezig zijn met lichaamsgerichte oefeningen, waarin ik kan liggen en staan zoals ik wil. Een opleidingsomgeving waarin alle mogelijkheden aanwezig zijn om goed voor mezelf te zorgen (en ondertussen kan ik dat goed). Een opleiding waar ik mij volledig op mijn plek voel: geniet van de topdocenten, de leuke en bijzondere groepsgenoten, de uitermate interessante leerstof. Ondanks dit alles bouwt de spanning en de pijn zich op. Het is een harde confrontatie met mijn huidige fysieke situatie.

Maar een ding weet ik zeker: ik heb gekozen voor een geweldige opleiding en een prachtig nieuw ontwikkelingspad. Ik ga er niets van missen en hoe dan ook, ik kom er wel. En die Tim Parks is zo gek nog niet … Ik ga zijn boek nog maar een keer lezen.

Advertenties

Interactie lichaam en geest

17 september 2012 Plaats een reactie

Om dagelijks te blijven mediteren en het niet te laten versloffen, moet je weten waarom je mediteert, wat je persoonlijke visie is. Anders hou je het niet vol, zeker niet in moeilijke periodes. Ik ben begonnen met mediteren vlak voordat mijn overactieve bekkenbodem zich manifesteerde. Mijn gezondheid vormt nu een belangrijk deel van mijn motivatie en visie: daaruit voortvloeiend innerlijke groei en heling. Een ander belangrijk deel is mijn grote interesse in de rol die de geest speelt bij ziekte, gezondheid en genezing. Er ontstaat in de wetenschap en geneeskunde steeds meer inzicht in de onderlinge verbondenheid van lichaam en geest en zelfs bewustzijn en universum. Hoe de interactie van lichaam en geest van invloed is op gezondheid en ziekte. En wat de helende kracht is van oplettendheid (mindfulness, mediteren). En dat het zelfs zo is dat je met je geest je hersenen kunt veranderen. Dat boeit mij mateloos.

Verwarrend

Maar wat mij steeds opvalt bij het lezen over gezondheid, ziekte, geest en lichaam is het verwarrende taalgebruik tussen ziel en geest. Deze termen worden veelal door elkaar heen gebruikt. Is het eigenlijk hetzelfde? Ik ben op zoek gegaan en ontdekte op internet een tekst van filosoof Jos van den Enden: “De geest is het onstoffelijke deel dat mensen gemeenschappelijk hebben, het is onze gedeelde kern. De ziel (de psyche) is het onstoffelijke deel van de mens specifiek voor het individu. De ziel is persoonsgebonden, staat voor de wezenskenmerken of het karakter van een persoon. Daardoor hebben (of eigenlijk zijn) verschillende mensen verschillende zielen. De geest is onafhankelijk van het individu. Het is de kracht die mensen (en alles wat er is) vormt en aanstuurt, het levensbeginsel. Het is de ‘adem des levens’ die de mens ingeblazen wordt volgens de scheppingsmythe in Genesis. Vanaf dat moment is de mens een levende ziel. Ziel hoort eigenlijk meer bij lichaam dan bij geest.”

Connectie met de ziel

Voor mij klinkt het aannemelijk: dat de ziel eigenlijk meer bij het lichaam hoort. Zonder ziel is het lichaam nutteloos. En andersom. We spreken ook over zielsverbondenheid en zielsverwanten. Dan hebben we het over een onderlinge verbondenheid waarbij de ziel én het lichaam betrokken is. Zodra het woord ‘geest’ erbij komt, gaat naar mijn idee het universum en het algehele bewustzijn een rol spelen. Bijvoorbeeld als we spreken over contact hebben op geestelijk niveau. Het onderscheid tussen geest en ziel is flinterdun en we gooien het dan ook vrolijk door elkaar!

Belichaamd en bezield leven

Annemarie Postma schrijft in het kader van ziekte en gezondheid: “Het lichaam herinnert ons aan wie we in wezen bedoeld zijn te zijn. Het is tijd dat we het lichaam haar stem teruggeven als waarschuwer, inzichtgever en wegwijzer. Als we bezield willen leven en wezenlijk willen zijn, moeten we leren belichaamd te leven. Het gaat erom dat we ons lichaam opnieuw gebruiken als kanaal naar levensenergie en de poort naar connectie met onze ziel.” Klinkt mooi.

Vorige week hebben Gerard en ik allebei geluisterd naar ons hart, naar onze ziel. Net zoals velen maakten wij deel uit van de groep zwevende kiezers. Zullen we stemmen op diegene die het sterkste is in de debatten? Zullen wij strategisch stemmen? Ieder van ons had in principe al een keuze gemaakt, maar we bleven twijfelen. Op de verkiezingsdag besloten wij spontaan het roer om te gooien. We hebben op basis van bezieling en idealen onze stem uitgebracht. Op een partij waar geen van ons ooit eerder op had gestemd. We werden er helemaal vrolijk van!

De oude worden

6 september 2012 1 reactie

De officiële term van mijn aandoening is Chronic Pelvic Pain Syndrom (CPPS). Ik hou het maar op de Nederlandse term: overactieve bekkenbodem. Hoewel het woord ‘Chronic’ wel veel duidelijk maakt … Overactieve bekkenbodem klinkt alsof je met wat rust nemen, de overactiviteit wel kan laten afnemen. Was het maar zo simpel.

Ook het feit dat ik dankzij een opbouwschema weer ruim een uur kan wandelen en ook ontspannen kan zitten (geen actieve werkhouding), zet mensen regelmatig op het verkeerde been. Ze denken dan vaak dat ik over een aantal maanden wel weer de oude ben. Echter, het weer kunnen wandelen en zitten betekent niet dat ik geen pijn heb. Helaas is de pijn bijna altijd aanwezig. De intensiteit verschilt per moment. Maar omdat de pijn ook te maken heeft met een overgevoelig zenuwstelsel, probeer ik er zo min mogelijk op te letten en blijf – zo lang als mijn tijdschema aangeeft – zitten of lopen.

Pijn is geen graadmeter

Ik laat sinds mijn revalidatie bij de St. Maartenskliniek de pijn dus niet bepalen hoe lang ik wandel of zit. Bepalend is de tijdsduur (tijdgestuurd gedrag i.p.v. pijngestuurd gedrag). Meestal ben ik heel blij als ik na ruim een uur zitten ‘mag’ opstaan. Maar soms heb ik nauwelijks pijn en kan ik voor mijn gevoel nog uren blijven zitten. Dat is echter uit den boze. Belangrijk is dat ik mij strikt hou aan het schema: niet meer en ook niet minder (zie ook het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Ik heb mijn vooraf gestelde doel bereikt: max.1,5 uur achter elkaar kunnen wandelen en ontspannen zitten. Helaas heb ik het doel- en taakgerichte zitten en het fietsen tot nu toe niet verder kunnen opbouwen dan 15 minuten. Hoe dit zich ontwikkelt weet ik niet. Ik focus er niet meer op en zie wel waar ik uitkom. Belangrijker is dat ik vooral dankzij meditatie en mindfulness een nieuw evenwicht heb gevonden.

Ruimte in je hoofd

Andy Puddicombe (voormalig boeddhistische monnik en populairste meditatietrainer van Engeland) zegt: “Meditatie is een goede basis om de dag door opmerkzaamheid en gewaarzijn te ontwikkelen. In de ‘ruimte in je hoofd’ die bij regelmatig mediteren ontstaat, welt vanzelf geluk op – niet de emotie van geluk, maar een onderstroom van onwankelbare vredigheid, ongeacht de emoties die er op dat moment zijn.” Dit herken ik. Het nieuwe evenwicht zit erin dat ik meer luister naar mijn innerlijke stem en veel lees over en luister naar mensen die me iets kunnen leren. Ik ben me steeds meer bewust van patronen en ingeslepen gedachtes en gedrag. Ik richt mij als vanzelf meer op vriendelijkheid en schoonheid en ben minder geneigd om te klagen over dagelijkse beslommeringen. Ik raak sneller ontroerd omdat iemand iets moois doet of zegt, of ik iets moois lees. 

Dagritme

Ik heb nu ook alle tijd om te lezen en na te denken. Meestal sta ik ’s ochtends met pijn in heupen, onderrug en bekkenbodem op. Ik doe voorzichtig lijfoefeningen, laat mijn hond uit (goed voor de dan meestal ook geblokkeerde darmen), mediteer en klungel wat aan. Na ± 3 uur ben ik wat meer flexibel en mobiel. Daarna vul ik de dag met sporten, boodschapje doen, saunabezoek en/of een lange boswandeling. En tussendoor regelmatig ontspannen liggen: bodyscan, lezen en schrijven op m’n Ipad. Momenteel heb ik een terugval (hogere spierspanning, meer pijn); dat betekent de hele avond met warme kussentjes op de bank.

De oude worden of nieuw worden

Een hoofdstuk in het boek ‘Ziels Gezond’ van Annemarie Postma heet ‘De oude worden of nieuw worden?’ Ik word niet meer ‘de oude’: ik ben blij met de ‘nieuwe’ Rudi. Wat dat betreft heb ik een jaar geleden bijna intuïtief een hele goede naam gekozen voor dit blog: Mijn keerpunt. Ik grijp mijn ziek zijn nu aan als een kans om meer ‘heel’ te worden. Om mezelf beter te begrijpen, meer (zelf)compassie te ontwikkelen en meer proberen te leven in het nu.