Archief

Archive for november, 2012

Vriendelijk voor jezelf zijn

29 november 2012 Plaats een reactie

Vroeger zei een vriend van mij bij het minste of geringste: “Het leven is een pijp kaneel, ieder zuigt eraan en krijgt zijn deel.” Ik heb het overgenomen en het werkt altijd op de lachspieren, hoe ellendig je je op dat moment ook kunt voelen. Het relativeert de worsteling waarin ik soms wat verstrikt raak. Bij tijd en wijle blijft het een worsteling, omgaan met een chronische aandoening als CPPS / overactieve bekkenbodem. En dan is het lastig om positief te blijven en vertrouwen te houden in de toekomst. Negatieve gedachtes en onzekerheid: “Als dit of dat gebeurt, dan ….” Te weinig in het hier en nu, teveel invullen in de toekomst.

Wat mij zeer helpt en inspireert zijn mijn opgedane inzichten door verdieping in de basisprincipes en uitgangspunten van meditatie, mindfulness, boeddhisme. Ik ben niet meer streng voor mezelf en heb geen last meer van allerlei ouderwetse christelijke ideeën over dat je toch vooral zelf verantwoordelijk bent voor van alles en nog wat. Ik koester de begrippen mildheid en mededogen. En dat gaat eigenlijk als vanzelf, zonder al teveel slag of stoot. een belangrijke reden daarvoor is mijn groeiende inzicht in het brein van mensen, dankzij het boek ‘Boeddha’s brein’ van Rick Hanson.

Positieve ervaringen koesteren

Als je je realiseert dat onze hersenen als klittenband werken voor negatieve ervaringen en als teflon voor positieve, dan krijg je vanzelf gevoelens van mildheid en mededogen voor jezelf en de hele mensheid! Hersenen gaan bij voorkeur op zoek naar onaangename ervaringen, registreren ze, roepen ze op en reageren erop. De stapel negatieve impliciete herinneringen groeien normaal gesproken sneller, zelfs wanneer positieve ervaringen talrijker zijn.

De remedie is simpel en doeltreffend: positieve ervaringen koesteren en vooral, ze zo in je op te nemen dat ze een duurzaam deel van jezelf worden. Een Boeddhistische uitspraak luidt: “Je moet heilzame impliciete herinneringen creëren, behouden en versterken, en schadelijke voorkomen, elimineren en afzwakken.” Het gaat om de structuur van je hersenen veranderen en het heeft allemaal te maken met de afscheiding van meer dopamine en oxytocine.

In het boek ‘Boeddha’s brein’ staat hoe je dat in 3 – wetenschappelijke gebaseerde – stappen kunt doen. “1. Verander positieve feiten in positieve ervaringen. Wees je er vol aandacht van bewust, stel je ervoor open en onderga hun invloed. 2. Geniet van de ervaring. Hoe langer je iets in je bewustzijn houdt en hoe meer het je emotioneel stimuleert, des te meer neuronen in je hersenen gaan vuren en verbinden zich zo aan elkaar, dat het spoor ervan in je geheugen sterker wordt. Richt je op je emoties en lichamelijke gewaarwordingen, want die zijn de essentie van je impliciete geheugen. 3. Stel je voor dat de ervaring diep tot je geest en je lichaam doordringt. Blijf je lichaam ontspannen en absorbeer de emoties, gewaarwordingen en gedachten van de ervaring.” Een mooie meditatie oefening!

Geen voorwaarden stellen

Sara Kroos zegt het op haar eigen manier: “ik geloof dat geluk ten dele maakbaar is. Maar alleen voor wat betreft de manier waarop je omgaat met trauma’s of moeilijke gebeurtenissen uit het verleden. Veel verder gaat de maakbaarheid van geluk niet. Ik geloof heel erg in de schoonheid van disharmonie. Voor mij hoeft niet alles te kloppen. Ik hoef niet het perfecte lichaam, de perfecte relatie en het perfecte leven te hebben om gelukkig te zijn. Want ik denk dat geluk gewoon nu is. Hier. Met al m’n mankementen en al m’n gedoe. Aan geluk moet je simpelweg geen voorwaarden stellen.”

Advertenties

Andere kijk op gezondheid (en werk)

11 november 2012 1 reactie

De afgelopen weken waren zwaar. In chronologische volgorde: Al langer last van darmen, diarree (past bij een overactieve bekkenbodem) – Moe en lamlendig (beginnende griep?) dus naar bed en uren slapen – Volgende dag pijn in rug, heup, benen (langer dan 7 uur in bed liggen zorgt altijd voor meer pijn) – Snij met scherp mes diep in de duim: ziekenhuis en hechtingen – Duim begint te ontsteken, dus antibiotica – Door antibiotica verergeren darmklachten – Na antibioticakuur houden darmklachten aan: pijn in heupen en onderrug neemt fors toe – Buikgriep volgt: hoofdpijn, aanvallen van misselijkheid en darmellende – Moest bed induiken – Dieptepunt bereikt: pijn in bekkenbodem sterk toegenomen, kan niet meer zonder pijn liggen, staan of zitten. Mijn hele lichaam doet pijn.

Centrale sensitisatie

De opluchting komt nadat ik op een nacht uit pure ellende 2 diazepam heb ingenomen. Diazepam zorgt voor ontspanning van spieren (het werkt verslavend, dus ik neem het eenmalig, zo nu en dan). De volgende dag ging het een stuk beter. De afgelopen dagen krabbel ik weer op en kan weer lachen!

Nog beduusd van zo’n diepe fysieke inzinking en tegelijkertijd zo’n snel herstel na één nacht bezoek ik mijn bekkenfysiotherapeut. Zij vertelde mij dat deze erge pijnen door mijn hele lichaam te maken hebben met chronische zenuwpijn. Mijn hele zenuwstelsel, het pijncentra in mijn hersenen is heel gevoelig geworden voor pijnprikkels. Het alarmsysteem in mijn hersenen is, zullen we maar zeggen, te gevoelig afgesteld. Daardoor kan een simpel griepje grote gevolgen hebben in mijn lichaam. Door de diazepam in te nemen is mijn zenuwstelsel een beetje tot rust gebracht.

Levenshouding bepalen

Mijn gezondheid blijft kwetsbaar en labiel. Het ene moment voel ik dat mijn belastbaarheid toeneemt, het andere moment stort mijn lijf volledig in. Dat betekent ook steeds wisselende gedachten over wel of niet kunnen re-integreren in werk. Verwarrend en lastig te hanteren (en uit te leggen aan anderen). Wat mij door dit alles intrigeert is de enigszins filosofische vraag wat gezond zijn eigenlijk betekent in onze samenleving. Hierbij geïnspireerd door Annemarie Postma die in het boek ‘Zielsgezond’ haar andere kijk op gezondheid beschrijft. Is gezond zijn hetzelfde als de afwezigheid van ziekte en lichamelijke beperkingen?

Zij schrijft: “Bij elke kriebel in maag of geest rennen we naar de arts in plaats dat we bij lichamelijke klachten de rust en de tijd nemen om te kijken naar onze leef-, eet- en denkgewoonten. De arts zegt wat we ‘mankeren’ en van daaruit gaan we onze levenshouding bepalen: word ik slachtoffer en ga ik mijn omgeving manipuleren, zet ik het leven nu op de handrem of zie ik de ziekte of beperking als een uitnodiging om mezelf op een dieper niveau te ontmoeten en tot meer bewustzijn te komen? Velen gaan de zelfconfrontatie uit de weg en schuiven de verantwoording af op anderen die ons beter moeten gaan ‘maken’. Zo wordt er jaarlijks miljarden aan overheidsgeld gebruikt zodat we maar niet naar binnen hoeven te kijken, niets aan onze destructieve gewoonten hoeven te doen, we in de illusie kunnen blijven verkeren dat gezondheid iets is waar we recht op hebben en het lichaam een machine is die altijd wel weer van buitenaf gerepareerd kan worden.”

Risicomanagement

Helaas ervaar ik de laatste maanden – waarin de WIA-keuring steeds dichterbij komt – dat deze mechanische benadering ‘is ziek, moet beter’ nog veel overheerst. Ik wilde bv. graag – ondanks dat ik nog niet zover ben om te re-integreren – met mijn werkgever een gesprek over wat de eventuele mogelijkheden zijn op het moment dat ik weer een paar uurtjes zou kunnen werken. Dit gesprek wil hij echter pas voeren wanneer ik aangeef weer te kunnen re-integreren in werk, eerder niet. Deze benadering, staat haaks op mijn opvatting over hoe je een medewerker kunt ondersteunen op het wankele pad terug naar werk.

Ik begrijp overigens dat mijn situatie voor een werkgever lastig is. Terug naar mijn oude functie is onmogelijk en mijn huidige fysieke beperkingen zijn een forse belemmering. Ikzelf zie in principe wel mogelijkheden, maar daarvoor is ruimte, flexibiliteit, vertrouwen en misschien ook een beetje risicomanagement van de werkgever nodig. In deze tijd van bezuinigingen is dat misschien wat teveel gevraagd?

Geen slachtoffer

Alle papieren voor de WIA-keuring zijn de deur uit. Eind december is bekend of ik in aanmerking kom voor een uitkering. En wat daarna volgt? Ik weet het niet. De overtuiging van Annemarie Postma deel ik in ieder geval volledig: dat we toe zijn aan een kijk op ons lichaam die ons veel meer mogelijkheden biedt dan het denken in termen van ziek of gezond zijn. Binnen dit model kan het lichaam namelijk alleen maar falen.

Al langer geleden heb ik er voor gekozen om geen slachtoffer te zijn, wat er ook gebeurt. Ik vind mijn pad wel, met of zonder een m.i. passende uitkering, met of zonder werkgever.