Home > Leven en werken, Overactieve bekkenbodem > Andere kijk op gezondheid (en werk)

Andere kijk op gezondheid (en werk)

De afgelopen weken waren zwaar. In chronologische volgorde: Al langer last van darmen, diarree (past bij een overactieve bekkenbodem) – Moe en lamlendig (beginnende griep?) dus naar bed en uren slapen – Volgende dag pijn in rug, heup, benen (langer dan 7 uur in bed liggen zorgt altijd voor meer pijn) – Snij met scherp mes diep in de duim: ziekenhuis en hechtingen – Duim begint te ontsteken, dus antibiotica – Door antibiotica verergeren darmklachten – Na antibioticakuur houden darmklachten aan: pijn in heupen en onderrug neemt fors toe – Buikgriep volgt: hoofdpijn, aanvallen van misselijkheid en darmellende – Moest bed induiken – Dieptepunt bereikt: pijn in bekkenbodem sterk toegenomen, kan niet meer zonder pijn liggen, staan of zitten. Mijn hele lichaam doet pijn.

Centrale sensitisatie

De opluchting komt nadat ik op een nacht uit pure ellende 2 diazepam heb ingenomen. Diazepam zorgt voor ontspanning van spieren (het werkt verslavend, dus ik neem het eenmalig, zo nu en dan). De volgende dag ging het een stuk beter. De afgelopen dagen krabbel ik weer op en kan weer lachen!

Nog beduusd van zo’n diepe fysieke inzinking en tegelijkertijd zo’n snel herstel na één nacht bezoek ik mijn bekkenfysiotherapeut. Zij vertelde mij dat deze erge pijnen door mijn hele lichaam te maken hebben met chronische zenuwpijn. Mijn hele zenuwstelsel, het pijncentra in mijn hersenen is heel gevoelig geworden voor pijnprikkels. Het alarmsysteem in mijn hersenen is, zullen we maar zeggen, te gevoelig afgesteld. Daardoor kan een simpel griepje grote gevolgen hebben in mijn lichaam. Door de diazepam in te nemen is mijn zenuwstelsel een beetje tot rust gebracht.

Levenshouding bepalen

Mijn gezondheid blijft kwetsbaar en labiel. Het ene moment voel ik dat mijn belastbaarheid toeneemt, het andere moment stort mijn lijf volledig in. Dat betekent ook steeds wisselende gedachten over wel of niet kunnen re-integreren in werk. Verwarrend en lastig te hanteren (en uit te leggen aan anderen). Wat mij door dit alles intrigeert is de enigszins filosofische vraag wat gezond zijn eigenlijk betekent in onze samenleving. Hierbij geïnspireerd door Annemarie Postma die in het boek ‘Zielsgezond’ haar andere kijk op gezondheid beschrijft. Is gezond zijn hetzelfde als de afwezigheid van ziekte en lichamelijke beperkingen?

Zij schrijft: “Bij elke kriebel in maag of geest rennen we naar de arts in plaats dat we bij lichamelijke klachten de rust en de tijd nemen om te kijken naar onze leef-, eet- en denkgewoonten. De arts zegt wat we ‘mankeren’ en van daaruit gaan we onze levenshouding bepalen: word ik slachtoffer en ga ik mijn omgeving manipuleren, zet ik het leven nu op de handrem of zie ik de ziekte of beperking als een uitnodiging om mezelf op een dieper niveau te ontmoeten en tot meer bewustzijn te komen? Velen gaan de zelfconfrontatie uit de weg en schuiven de verantwoording af op anderen die ons beter moeten gaan ‘maken’. Zo wordt er jaarlijks miljarden aan overheidsgeld gebruikt zodat we maar niet naar binnen hoeven te kijken, niets aan onze destructieve gewoonten hoeven te doen, we in de illusie kunnen blijven verkeren dat gezondheid iets is waar we recht op hebben en het lichaam een machine is die altijd wel weer van buitenaf gerepareerd kan worden.”

Risicomanagement

Helaas ervaar ik de laatste maanden – waarin de WIA-keuring steeds dichterbij komt – dat deze mechanische benadering ‘is ziek, moet beter’ nog veel overheerst. Ik wilde bv. graag – ondanks dat ik nog niet zover ben om te re-integreren – met mijn werkgever een gesprek over wat de eventuele mogelijkheden zijn op het moment dat ik weer een paar uurtjes zou kunnen werken. Dit gesprek wil hij echter pas voeren wanneer ik aangeef weer te kunnen re-integreren in werk, eerder niet. Deze benadering, staat haaks op mijn opvatting over hoe je een medewerker kunt ondersteunen op het wankele pad terug naar werk.

Ik begrijp overigens dat mijn situatie voor een werkgever lastig is. Terug naar mijn oude functie is onmogelijk en mijn huidige fysieke beperkingen zijn een forse belemmering. Ikzelf zie in principe wel mogelijkheden, maar daarvoor is ruimte, flexibiliteit, vertrouwen en misschien ook een beetje risicomanagement van de werkgever nodig. In deze tijd van bezuinigingen is dat misschien wat teveel gevraagd?

Geen slachtoffer

Alle papieren voor de WIA-keuring zijn de deur uit. Eind december is bekend of ik in aanmerking kom voor een uitkering. En wat daarna volgt? Ik weet het niet. De overtuiging van Annemarie Postma deel ik in ieder geval volledig: dat we toe zijn aan een kijk op ons lichaam die ons veel meer mogelijkheden biedt dan het denken in termen van ziek of gezond zijn. Binnen dit model kan het lichaam namelijk alleen maar falen.

Al langer geleden heb ik er voor gekozen om geen slachtoffer te zijn, wat er ook gebeurt. Ik vind mijn pad wel, met of zonder een m.i. passende uitkering, met of zonder werkgever.

Advertenties
  1. 12 november 2012 om 12:49

    Jeetje, wat een heftige week voor je! Geluk bij een ongeluk is dat je er zo mooi over kan schrijven en zo ongetwijfelfd andere mensen helpt bij hun eigen ziekteproces….

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: