Archief

Archive for december, 2012

Volledig arbeidsongeschikt, niet duurzaam

28 december 2012 Plaats een reactie

Na 2 jaar ziektewet volgt onherroepelijk keuring bij het UWV. Afgelopen maand was het voor mij dan zover. Ik had mij goed voorbereid, ook omdat ik er rekening mee hield dat de keuringsarts niet bekend zou zijn met de aandoening CPPS (overactieve bekkenbodem). Naast mijn medisch dossier met o.a. verslagen van het revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek en mijn bekkenfysiotherapeut, had ik zelf een medisch overzicht opgesteld en alle gesprekspunten uitgeschreven die m.i. aan bod moesten komen.

Zakelijk en professioneel

De UWV-arts had een zakelijke, professioneel ‘afstandelijke’ houding. Hij luisterde goed, stelde kritische vragen en was duidelijk bezig met het doorgronden van mijn persoon en mijn aandoening (voor hem inderdaad een onbekend fenomeen). Dit soort gesprekken vallen bij mij in de categorie ‘doel- en taakgericht’, dus dat betekende – zoals ik heb geleerd tijdens mijn revalidatie – het klokje op mijn Iphone instellen op 15 minuten en daarna staand, leunend tegen de muur, het gesprek voortzetten. Gedurende het gesprek kreeg ik natuurlijk meer pijn, maar kon dat redelijk goed hanteren. Het is voor mij ook al lang geen punt meer om op een gegeven moment gehurkt verder te praten of staand draaiende heupbewegingen te maken. Dat geeft verlichting in de bekkenbodem en in de onderrugspieren.

Een momentum

Aan het eind van het ruim een uur durende gesprek oordeelde de arts als volgt: volledig arbeidsongeschikt, maar niet duurzaam. Dat betekent dat ik een loongerelateerde WGA- uitkering (Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsongeschikten) krijg. Hij concludeerde dat ik nu helemaal niet kan werken, maar in de toekomst misschien / waarschijnlijk wel weer gedeeltelijk. Ik ben het volledig eens met zijn oordeel. Door het pad dat ik ben ingeslagen, hoop ik op de lange duur op wat meer verbetering.

Ondanks dat de uitslag – die door de UWV-arbeidsdeskundige is overgenomen – voor mij goed is, hakt het er toch in. Arbeidsongeschikt, in de uitkeringsmolen terecht komen …. dat doet pijn. Het is zo’n momentum. Begin januari volgt een gesprek met mijn werkgever over de consequenties.

Achter pijn kijken

Niet lang nadat dit alles bekend was begon mijn 6-daagse stilteretraite. De timing was niet verkeerd en het was opnieuw een hele positieve ervaring. Niet probleemloos: regelmatig last van pijnen, maar ik kon er mee omgaan. De begeleider is mijn supervisor en docent bij het IvM, het instituut waar ik de opleiding Trainer Mindfulness volg. Zijn dhamma-talks (2x per dag een theoretische en praktische meditatiebegeleiding) waren zeer inspirerend en doorspekt met humor.

Ik raak steeds meer in de ban van mindfulness, vipassana meditatie en Boeddhisme. Het is boeiend om te onderzoeken wat eigenlijk het leven zelf inhoudt. Door meditatie stel ik me meer open voor ongemak en pijn. Ik begrijp nu wat pijn, woede en angst is en herken hoe verzet daartegen voor veel meer ongemak zorgt. Het onderzoeken van lichamelijke en geestelijke pijn zoals het werkelijk is, werkt verzachtend. Ik ben pijn altijd zoveel mogelijk uit de weg gegaan, in die zin dat de hulptroepen (fysiotherapeuten, manueel therapeuten en masseurs) direct adequaat door mij werden ingezet. Het was een soort jongleur-act; altijd trachten de bal in de lucht te houden. Nu probeer ik ‘achter de pijn te kijken’. Ik citeer: “Pijn krijgt de functie van een strenge, doch liefdevolle leraar, die mij steeds weer aanspoort om voorbij mijn vasthouden te gaan, om dieper te onderzoeken, om dit moment te laten zijn voor wat het is en te observeren wat er in de volheid van het volgende moment zal ontstaan.”

Pijn minder binnen laten komen

12 december 2012 2 reacties

Het is een soort lijfboek aan het worden: ‘Boeddha’s brein‘. Ik blijf erin lezen. Sommige hoofdstukken oeverloos opnieuw en opnieuw. Waarom? Omdat ik niet de gave heb om na 1x lezen de inhoud te kunnen reproduceren (ook niet na herhaaldelijk lezen, overigens …). Namen, titels en ook de inhoud van boeken, films e.d.; het is zo uit mijn geheugen verdwenen. Ik kan zelfs naar een bioscoop gaan in de overtuiging dat ik een bepaalde film nog nooit gezien heb, terwijl Gerard dan vertelt dat we ‘em al een keer hebben gezien. Ach, ik zit er niet meer mee. Het is goed om iedere keer opnieuw te starten met de geest van een beginner, zeggen ze bij Mindfulness ­čśë

Het steeds opnieuw lezen is omdat ik dagelijks pijn heb en het me helpt om meer inzicht te krijgen in lijden in relatie tot onze geest en hersenen. De schrijver zegt daarover: “Wanneer je de lichamelijke machinerie van lijden begrijpt, zul je het steeds meer gaan zien als een onpersoonlijke toestand, die uiteraard onaangenaam is, maar niet de moeite waard om erdoor van streek te raken – dat zou alleen maar voor meer ‘tweede pijlen’ (zie het bericht: Relatie met pijn veranderen) zorgen.” Ik kan dit beamen. Hoewel dat niet betekent dat ik door pijn niet van streek kan raken. Natuurlijk gebeurt dat. En dan kies ik soms ook graag voor ‘troostrijke acties’, zoals een reep pure chocolade kopen of uit eten met Gerard en/of lieve vrienden. Maar pijn raakt mij minder: het lijkt soms ‘verder van mij af te liggen’. Daarmee bedoel ik dat door het lezen over pijn in relatie tot de geest en de hersenen, de pijn niet meer altijd zo binnenkomt. Ik betrek het minder op mezelf. Ik denk vaker: “Ok, ik heb nu deze pijn en straks is het weer andere, mildere pijn of gaat het misschien weer voor een tijdje weg.”

Onderrug

Ik heb de laatste weken steeds meer pijn in mijn onderrug. Omdat ik betwijfel of dit alleen met mijn overactieve bekkenbodem te maken heeft, heb ik de revalidatiearts van de St. Maartenskliniek gebeld en gevraagd of er weer een foto van mijn rug (mijn scoliose) gemaakt kan worden. Dat is gebeurd en verleden week kreeg ik telefonisch de uitslag: de scoliose in mijn onderrug is in vergelijking met 2009 toegenomen. De pijn heeft daar zeker – in combinatie met mijn overactieve bekkenbodem (CPPS) – een relatie mee. De revalidatiearts verwijst mij door naar een orthopedisch chirurg.

Het is wrang. Om zoveel mogelijk pijn in mijn onderrug te voorkomen heb ik al die jaren mijn buikspieren goed getraind en aangespannen. Nu laat ik de buikspieren sinds 2 jaar noodgedwongen los, met als resultaat een verergering van de kromming in mijn ruggengraat en veel meer pijn in mijn onderrug. De spieren die als een harnas rond mijn rugwervel waren gespannen en de boel redelijk ‘recht’ hielden, zorgen er nu voor dat mijn ruggengraat ‘inzakt’. Ik hoop dat de orthopeed met een aantal goede tips komt om deze pijn wat in te dammen. Ik denk zelf aan Ceasartherapie en/of medische begeleiding bij mijn fitness. Want ook dat laatste gaat mij momenteel moeilijk af. Zo ook het wandelen.

Kennis en ervaring delen

Natuurlijk is in mijn opleidingsgroep (bij IvM, opleiding Trainer Mindfulness) mijn chronische pijn zijdelings ter sprake geweest. De groep wil graag meer weten over de werking van chronische pijn en dus ga ik de volgende opleidingsdagen (aankomend weekend) de groep daarover iets vertellen. Vind ik leuk om te doen; bloeit mijn voorlichtings- en docentenhart weer op. Daarna ga ik een week naar Drenthe voor mijn 2e stilteretraite. Ik kom vast ‘verlicht voor de kerst’ terug! ­čśë