Over mij

Mijn naam is Rudi Korthuis, geboren in 1954 in Groningen. Ik woon in Nijmegen, samen met mijn levenspartner Gerard. Wij zijn zeer gelukkig met elkaar, genieten van het leven, deze mooie stad en de prachtige omgeving. Toen mijn aandoening zich eind 2010 openbaarde werkte ik 5,5 jaar als hoofd communicatie bij ArtEZ hogeschool voor de kunsten (in Arnhem, Enschede en Zwolle). Mijn werkplek: Arnhem. Vanaf februari 2011 kwam ik als gevolg van mijn aandoening in de ziektewet. Eind 2011 heb ik samen met de bedrijfsarts geconstateerd dat ik niet meer terug kan keren als hoofd van de afdeling. En vanaf februari 2013 ben ik volledig arbeidsongeschikte verklaard (niet duurzaam). Zie verder het bericht: Volledig arbeidsongeschikt, maar niet duurzaam.

Vanaf 1988 was ik werkzaam in het pr- en communicatievak; zowel in profit als not for profit. Daarvoor was ik 10 jaar docente beeldende vorming binnen het middelbaar beroepsonderwijs. Naast mijn werkend bestaan ben ik – altijd samen met Gerard – actief in diverse muziekgroepen. De laatste jaren vormen wij met drie andere muzikanten Gloed: ik ben de zangeres.

In dit blog schrijf ik over de confrontatie met mijn overactieve bekkenbodem (CPPS). Het helpt bij het ordenen van gedachten en bij de verwerking. Daarnaast wil ik met dit blog een steentje bijdragen aan de onwetendheid van het bestaan en de gevolgen van een overactieve bekkenbodem. Ik deel graag mijn ervaringen en mijn leerproces met lotgenoten. Er is veel stil leed; mensen durven vaak niet te praten over problemen in dit gebied. Ook dat stilzwijgen wil ik met dit blog doorbreken.

Een andere reden bij het starten van dit blog was dat ik mensen die betrokken bij mij zijn en graag horen hoe het met mij gaat, kon verwijzen naar deze site. Dan hoefde ik er niet steeds weer over te praten. Dat heeft mij geholpen.

Verontwaardiging, verwondering en transformatie

Als iemand mij een jaar geleden had gezegd dat ik ooit een blog zou beginnen om te schrijven over een persoonlijke kwaal, dan had ik gelachen en gezegd: “Ik dacht het niet!” Veel te publiekelijk. En dan al helemaal niet over een kwaal waar je beter niet over kunt praten. Omdat het in een gebied zit waardoor mensen zich ongemakkelijk gaan voelen en overvallen worden door (plaatsvervangende) gêne. Zelfs in vertrouwd gezelschap praten we liever niet over ongemakken die te maken hebben met bijvoorbeeld darmen, blaas, vagina, penis, sluitspier, anus en prostaat. Het zwijgen over fysieke ongemakken in de kwetsbare, intieme zone zorgt voor veel eenzaamheid en onbegrip.

Met name de verontwaardiging en verbijstering hebben mij er toe aangezet te gaan schrijven. Dat artsen / specialisten niets weten over deze aandoening, dat de signalen vooraf door al mijn huisartsen niet zijn herkent. En dat als artsen denken geïnformeerd te zijn of alsnog door mij geïnformeerd worden, het overgrote deel er dan ook maar direct vanuit gaat dat het wel iets te maken zal hebben met seksueel misbruik. Ze kijken mij met ongeloof aan als ik vertel dat dit inderdaad een oorzaak kan zijn, maar dat dit zeker niet in alle gevallen opgaat. Bij mij speelt dit niet en is vrijen überhaupt geen probleem. Maar desondanks zie ik bij sommige artsen het wantrouwen (lees: de arrogantie van ‘de specialist’). En ook het etiket ‘mogelijk psychosomatisch’ is door hen al uit de lade gepakt. Al deze onwetendheid en vooringenomenheid wil ik proberen met dit blog te doorbreken.

Ook de onmacht en wanhoop is een drijfveer: omdat het lijkt alsof niemand weet wat je precies hebt en hoe je geholpen kunt worden. Er geen grip op hebben, niets kunnen sturen. Maar ook de verwondering, de transformaties in mezelf die langzamerhand ontstaan. De tijd en ruimte die ik noodgedwongen kreeg om na te denken over mezelf, wie ik ben, wie wij zijn, hoe we leven. Over het samenspel van lichaam en geest, over wat chronische pijn eigenlijk is. Het is bijzonder wat dit alles met mij heeft gedaan en nog steeds doet. Daar wil  ik ook over schrijven.

Mijn persoonlijke proces

De ernst van een overactieve bekkenbodem is per mens verschillend. In dit blog beschrijf ik vanaf oktober 2010 mijn zoektocht naar mogelijk herstel. Veel vallen, opstaan en nieuwe ontdekkingen. Het is mijn persoonlijke proces. Zie verder de rubriek: Voor lotgenoten.

Volgen van of reactie geven op blog
Als je klikt op ‘Sign me up!’ onder ‘Follow blog via email’ (rechter kolom) ontvang je per mail de nieuwe, door mijzelf geplaatste berichten. Jouw mailadres wordt niet zichtbaar op de site.
Wil je op een bepaald bericht reageren klik dan op ‘Een reactie plaatsen’ (rechtsboven het bericht). Als ik jouw reactie accepteer (= goedkeur voor plaatsing op mijn blog) wordt jouw ingevoerde naam zichtbaar op de site, maar het e-mailadres niet. Voor mij is jouw e-mailadres wel zichtbaar.

  1. jurgen
    28 november 2015 om 18:07

    ik ben een man van 42 jaar,
    vorig jaar werd bij mij na heel veel onderzoeken cpps vastgesteld ,had toen veel pijn aan geslachtsdelen,achterwerk ,lage rupijn enz..
    nadat men cpps had vastgesteld heeft men mij rivotril voorgeschreven en wonder boven wonder maar na enkele weken werden de klachten minder
    spijtig genoeg zijn de klachten sinds enkele weken teruggekomen (had wel weer een heel stressperiode gehad)en nu zijn de symptonen nog veel erger geworden,ik heb heel veel last in mijn bovenbenen erbij gekregen,wie kan mij aub helpen,want wordt bijna door iedereen niet begrepen,ik blijf deze pijn niet volhouden HELP

    • 29 november 2015 om 17:25

      Vervelend om te lezen dat de pijn heviger is geworden, Jurgen. Helaas is deze aandoening niet met medicatie op te lossen; het verlicht hoogstens iets en vaak is de verlichting van tijdelijke aard. Vervelend voor jou om te horen, maar deze aandoening vraagt aanpassingen in het leven: reduceren van drukte en stress (training MBSR, yoga, mediteren, wandelen, rust nemen, meer vrije tijd e.d.), op zoek naar mogelijke oorzaken en daar daadwerkelijk iets mee doen (ondersteuning, gesprekken met prof. begeleiding e.d.), leren ontspannen en leren omgaan met pijn (training MBSR, revalidatieprogramma’s e.d.). Dit alles staat als mijn persoonlijke verhaal in dit blog beschreven.
      Sterkte met het vinden van jouw weg.

  2. marije
    28 september 2014 om 23:23

    Kan iemand mij helpen met de route die ik moet lopen met de zorgverzekeraar avero achmea om mijn operaties uitgevoerd in het buitenland aan n. Pudendus entrapment en een entrapment als gevolg van een gigantisch grote piriformis die een pees in het midden had en bij elke beweging mijn n. Ischiadicus beknelde. Deze operatie heb ik zelf betaald en is uitgevoerd door prof. Robert in frankrijk. Ik had een pos emg, dus een duidelijke beknelling.
    Daarna ben ik geopereerd aan mijn onderrug, sacraal wortels s2-s4 als gevolg van een ernstige vasculaire entrapment. Helaas heb ik dus problemen in beide gebieden.
    Ook deze operatie is in het buitenland gedaan door prof possover in zurich, een dokter met wereldfaam in de neuropelveologie.
    Deze operatie hebben we ook zelf betaald, toen ik de verzekeraar belde kreeg ik op zeer dreigende toon te horen dat ik vergoeding wel kon vergeten en dat zij wel een arts zouden vinden voor mij. Maar daar ligt dan ook het probleem geen enkele nederlandse arts beoefend dit specialisme en de juiste diagnose stelling. Dus kon ik ook nietvooraf toestemming vragen en ik ging met sprongenachteruit tot aan de rolstoel aan toe. Ik ben nu al zes jaar bezig met zoveel zenuwbeknellingen in mijn grote en kleine bekken en vooral de immense pijn went nooit.
    En Ik had notabene had zes jaar terug al op mri neurography bewijs van entrapnents maar is in nederland volledig van de tafel geveegd. Mijn man en ik hebben een grote lening hiervoor getroffen en ik zou graag iets aan vergoeding terugzien zodat we ons hoofd boven water kunnen houden temeer omdat we een dochtertje van 3 hebben die bizar maar waar vaginaal ter wereld moest komen omdat dit probleem niet erkend werd.
    Nu heb ik twee professoren die operatieverslagen hebben geschreven, de situatie is zeer ernstig. Robert had dit in 25 jaar nog nooit zo ernstig gezien.
    Zijn er fondsen ofzo waar ik misschien een beroep kan doen?. het bizarre is, dat ik zelf bijna basisarts was toen ik noodgedwongen moest stoppen want ik kon gewoon niet meer lopen en zitten.
    Ik hoop nog steeds op verbetering/genezing ondanks de langdurige beknellingen.
    Ik wens een ieder in soortgelijke situaties of andere ziekten al het goede toe, hartelijke groet, marije

  3. Pieter L
    9 november 2013 om 19:26

    Rudi (en andere lezers). In het afgelopen jaar ben ik in aanraking gekomen met TMS (Tension Myositis Syndrome) ofwel beter beschreven; mindbody symptomen.
    De kern van deze theorie is dat het niet zozeer gaat om de perceptie van de pijn zoals bij mindfullness, maar dat de pijn daadwerkelijk een fysieke uiting is van het brein; onderdrukte angsten, woede of schuldgevoelens die een daadwerkelijk fysiek gevolg krijgen. Een pijnlijke, stijve nek, hoofdpijn, pijn op de borst, verkrampte spieren en maagproblemen zijn bekende voorbeelden, maar deze symptomen vormen slechts een klein deel van de mogelijke symptomen. Bekken problemen zijn zeker ook onderdeel hiervan.
    In dit kader zijn mindfulness en meditatie belangrijke hulpmiddelen, maar het allerbelangrijkste is het besef en 100% overtuiging creeren bij jezelf dat de symptomen die je hebt door je brein veroorzaakt worden. Persoonlijk had ik jarenlang last van tientallen symptomen waaronder darmproblemen, rugpijn, nekpijn, pijn op de borst, knieproblemen, shin splints, achilles tendonitis, en de lijst gaat maar door. Ik ben 90% beter dankzij het toepassen van de TMS theorie. Soms komen symptomen terug maar die zijn altijd te herleiden naar niet erkende emoties en verdwijnen daarna dan ook weer snel.
    Meer informatie is te vinden op sites en forums als tmshelp en tmswiki, twee totaal belangeloze sites met veel ervaringsdeskundigen en informatie en programma’s die je kunt gebruiken voor zelfbehandeling.
    Ik weet uit ervaring dat slechts een klein percentage van de mensen deze theorie wil aannemen. Mensen houden er niet zo van om verteld te krijgen dat ze fysieke problemen zelf veroorzaken, want daar komt het feitelijk op neer. Dat is erg jammer, want je doet het niet bewust. Zelfs het deel van de mensen dat de mogelijkheid van mindbody symptomen wel wil onderkennen, ontkent vaak stellig dat dat bij hun het geval kan zijn. De mensen die ik ken van forums zijn dan ook vaak pas tot inkeer gekomen toen alle andere wegen doodlopend bleken te zijn. We slikken liever een pil of laten ons liever fysiek behandelen. De angst voor onze geest is groot en er rust helaas nog steeds een taboe op het onderkennen van geestelijke problemen die eigenlijk ten grondslag liggen aan de overgrote meerderheid van onze lichamelijke problemen.
    Geest en lichaam zijn EEN. Een geest in conflict dat zich niet kan uiten, doet dat uiteindelijk via het lichaam. Ik heb inmiddels vele voorbeelden herkend bij mensen uit mijn directe omgeving en vele succesverhalen mogen lezen op de genoemde forums.
    Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat zeker 80% van de chronische pijn, in alle vormen en varianten, mindbody symptomen zijn. We zijn hier in het westen meesters geworden in het creeren van stress, het niet goed kunnen omgaan met emoties en het verwaarlozen van de geest. Geen wonder dat zoveel mensen ze ontwikkelen (rsi, bekkenproblemen, rugproblemen etc. etc).
    Ik hoop dat jij of een van de bezoekers hier iets aan deze informatie heeft. Durf de stap te nemen om uit de wereld van doktoren, specialisten en behandelaars te stappen en de oplossing bij jezelf te zoeken. Het vaak maar tijdelijke succes dat fysiek georienteerde behandelaars soms boeken, want het is niets anders dan placebo; de door miljoenen jaren evolutie ontwikkelde eigenschap van het lichaam om zichzelf te herstellen of aan te passen. Wij blokkeren stelselmatig dit mechanisme met onze geest en het is aan onszelf deze blokkade op te heffen. Behandelaars kunnen slechts tijdelijk de fysieke problemen verminderen omdat ze vergeten (uitzonderingen daargelaten) de geestelijke oorzaak aan te pakken.

    • 9 november 2013 om 20:56

      Dag Pieter,
      Dank voor jouw interessante informatie. Het sluit volledig aan bij mijn ervaringen en de MBSR-training die ik nu geef. De pijneducatie-bijeenkomst die ik voorafgaand aan de training aanbied gaat over pijn, stress in relatie tot de werking van ons brein. Na mijn drukke periode zal ik een keer op zoek gaan naar meer informatie over TMS. Altijd interessant om vanuit verschillende invalshoeken het thema pijn en brein te benaderen.
      Hartelijke groet,
      Rudi

  4. 25 juli 2013 om 11:35

    mijn operatie heeft geholpen en ze hebben de zenuw doorgeknipt in het AMC AMSTERDAM en een compliment voor DR Roovers van http://www.vrouwalant.nl in Amsterdam , Die wist meteen en voelde wat er aan de hand was en na 20 jaar stroompijn ben ik nu stroompijn vrij , sterkte allemaal en ik sta ook nog op voor afkicken medicijnen met hulp na 20 jaar STROOMPIJN .
    Geestelijk ben ik dit nog aan het verwerken en hoort erbij ,komt goed ,lieve groeten allemaal , Annelies

    • 25 juli 2013 om 12:14

      Hartstikke fijn voor jou dat je geholpen bent, Annelies. Wat ik begrijp van wat jij noemt stroompijn is dat dit gerelateerd is aan een zenuw. De zenuw is bekneld (geweest) en/of geeft zenuwpijnen. Voor de lezers van dit blog; een overactieve bekkenbodem (CPPS) is weer wat anders. Maar hoe het ook genoemd wordt of wat het ook is: pijn in het bekkenbodemgebied is heel vervelend en heeft veel impact. Sterkte met het vervolg, Annelies.

  5. Astrid Jansen
    20 april 2013 om 16:07

    Hoi rudi ook ik heb al deze klachten en kijk al een jaar op internet voor herkenning en belande zo op deze site. hoop dat het inmiddels beter met je gaat, vind al die klachten echt heel naar en het maakt wanhopig. Veel liefs van As uit Amstelveen

    • 20 april 2013 om 17:05

      Dag Astrid, vervelend voor jou dat je deze klachten al een jaar hebt. Ik hoop dat je een beetje baat hebt bij de herkenning en tips op dit blog. Met mij gaat het gelukkig veel beter dan in de eerste periode van pak’em beet 1 a 1,5 jaar geleden. En dat is al heel wat,gezien het feit dat ik dit mijn hele leven heb opgebouwd. Ik kan weer wandelen en normaal ‘meedraaien’ (eenvoudige dagelijkse dingen), ook al is het met pijn. Het leren omgaan met deze aandoening en de pijn, helpt enorm. Volledig herstellen ga ik niet vanuit en als dat wel gebeurt is dat (meer dan) mooi meegenomen! Ik hoop dat je een weg vindt die zorgt voor vermindering van de wanhoop die je voelt. Heel veel sterkte.
      Hartelijke groet,

  6. Annelies Kootstra-Balter
    17 april 2013 om 21:34

    Heb net bericht geplaatst en wil even aan jullie vragen wie er facebook heeft en het is fijn dit te kunnen delen .ik sta ook op facebook Annelies Kootstra- Balter . al over 20 jaar evaring hier mee en nog . STERKTE allemaal ,groeten Annelies

  7. Annelies Kootstra-Balter
    17 april 2013 om 21:28

    Wat sterk wat ik hier allemaal en zo HERKENBAAR al 20 jaar en ook ik heb deze klachten en nu afwachten bij mij hoe het verder gaat . Ben een weekje thuis na operatie DR Roovers van het http://www.alantvrouw.nl/vestiging-amsterdam en ben pas geopereerd en ze hebben nu de zenuw doorgesneden en wat ik nu even kort samen gevat wil zeggen , dat DR Roovers na 20 jaar pijn en moe en machtellosheid dat deze arts precies weet wat het is en welke pijn het doet . Het doet goed te lezen dat er lotgenoten zijn en dat zijn echt lotgenoten .
    GROETEN Annelies
    vrouw van 60 jaar

    • 18 april 2013 om 05:36

      Dag Annelies,
      Ik hoop voor je dat deze operatie het gewenste resultaat oplevert. Zou fijn zijn als je over een aantal maanden dit laat weten via dit blog. Veel sterkte.
      Hartelijke groet,

  8. Nico Hart
    7 maart 2013 om 12:14

    Dag Rudi,
    Ik heb altijd gedacht dat je Ruby heette.
    Wij zaten bij elkaar in de klas op De Hazelhorst.
    Carlo kende jou en zo zijn wij daar terecht gekomen.
    Eigenlijk zocht ik naar Peter van Es. Die kon ik niet vinden en toen kwam ik jou tegen.
    Ik was jouw achternaam vergeten. Maar toen ik die tegenkwam wist ik het gelijk weer.
    Ik zal later nog eens wat dieper in jouw blog duiken.
    Je bent niets veranderd trouwens. Nog altijd die brede lach…….
    Groeten,
    Nico Hart

  9. Lidwina
    14 februari 2013 om 14:39

    hoi rudi,

    Je verhaal is wel heel herkenbaar en hopelijk de oplossing voor mijn probleem. ik ben direct het boek “leer ons stil te zitten” gaan lezen. Ben nu opzoek naar de nederlandse vertaling van “a headache in the pelvis”. weet jij of dat bestaat. ik ben enthousiast aan het zoeken naar alles wat dit probleem kan oplossen. Loop momenteel bij een zeer deskundige bekkenbodem therapeut.
    Heb hier al 16 jaar last van en heb ook alles al geprobeerd. Maar ben zeer enthousiast na jouw verhaal.

    Bedankt en vriendelijke groet Lidwina

    • 14 februari 2013 om 14:47

      Hi Lidwina, fijn dat je een deskundige bekkenfysiotherapeut hebt gevonden en dat je wat hebt aan mijn blog. Nee, er bestaat geen Nederlandse vertaling van het boek ‘Headache in the pelvis’. Helaas … Ik wens je veel sterkte en rust toe.
      Hartelijke groet, Rudi

      • G. T. Bruinsma
        14 februari 2013 om 14:53

        Hoi Rudi,

        Bedankt voor je reactie. We gaan er in ieder geval voor.

        Groet Lidwina

  10. 28 januari 2013 om 14:39

    Hallo iedereen met hetzelfde probleem,

    Al 18 jaar ongelooflijk veel pijn. hebben julle mij nog wat tips. Binnen 3 maanden zetten ze mij waarschijnlijk op pensioen , nog maar 51 jaar en zo ’n gemotiveerde kleuterjuf. Ik probeer de moed er in te houden maar het is zo pijnlijk.Ben nu met osteopaat bezig maar heb nog weinig vertrouwen. kennen soms een Dokter Beco, die zou naar het schijnt door een operatie veel mensen al geholpen hebben. Please reageer op mijn mailtje

    • 31 januari 2013 om 12:31

      Ik heb n.a.v. jouw reactie op mijn blog bij mijn bekenfysiotherapeut navraag gedaan. Dr. Beco houdt zich bezig met nervus pudendus neuropathie. Dat is niet hetzelfde als de aandoening CPPS (overactieve bekenbodem). Nervus pudendus betekent dat de zenuw die naar de bekenbodem loopt teveel bekneld zit in de toch al smalle doorgang waar de zenuw doorheen loopt. Nervus pudendus kan overigens wel samenhangen met een overactieve bekkenbodem, maar het kan ook andere oorzaken hebben. Of de doorgang voor de zenuw te smal is, schijnt een lastige diagnose te zijn. En er zijn artsen die overtuigd zijn van deze aandoening en dus ook van de ingreep zoals dr. Beco die uitvoert; er zijn ook artsen die hier niet in geloven.
      Ter informatie: ik heb op mijn blog geen forum. Je zult dus ook niet snel reacties krijgen van andere bezoekers. Alleen mensen die bewust alle reacties op mijn blog lezen, zullen jouw hulpvraag lezen.

      Ik wens jou heel veel sterkte toe.

      • 31 januari 2013 om 17:45

        Beste Rudi,

        Bedankt voor je reactie.
        Morgen ga ik weer naar de huisarts om medicatie laten bij te schrijven. Ik neem een coctail van paracetamol,redomex en baclofen,nu al gedurende 3 weken. Wanneer de pijn te erg wordt, meestal na liggen of naar de avond toe neem ik oxyNorm Instant. Ik was helemaal geen pillenslikker en naar de avond toe heb ik het gevoel dat ik niks meer proef.
        Ben ook heel sportief geweest: basket op hoog niveau, tennis, zwemmen,skiën. En mijn job als kleuterjuf, ja morgen wordt daarover beslist vrees ik.
        Ik ga naar een osteopaat in Aarschot, maar ik heb hier zo weinig vertrouwen in. Hij masseert dikwijls mijn hoofd en dat vind ik zo raar, het lijkt wel handoplegging. Hij behandelt ook mijn staartbeen.Ik heb al heel veel over mindfulness en zo gelezen en over medidatie maar daarvoor ben ik echt het type niet. (ben ook het boek van Tim Parks aan het lezen).Mijn oefeningen van de kine en het wandelen probeer ik wel vol de houden, maar soms dwingt de kinesist mij te zeggen dat het beter gaat en als ik dan een felle pijncrisis krijg dan weet ik het helemmal niet meer. Ik probeer enorm op mijn ademhaling te letten en t.o.v.de buitenwereld mijn pijn te verbergen,maar het altijd aftasten naar mijn grenzen is echt niet gemakkelijk.
        Soms denk ik: komaan det het is een kwestie van de knop om te draaien, doe het dan.
        Hopelijk lukt het mij wel eens, ik hou zeker contact en heb ook een afspraak met dokter Beco. ,maar opereren, na een appendix, een liesbreuk, een blaasdillatie en 2 kijkoperaties is het wel welletjes geweest.
        veel moed en blijf mailen a.u.b.

  11. Mirjam
    24 mei 2012 om 14:51

    Beste Rudi,
    Ik moet je bijzonder bedanken voor het feit dat je de stap hebt genomen om je beleving van een overactieve bekkenbodem op internet hebt geplaatst. De herkenbaarheid heeft me doen schrikken en ik moet zeggen dat ik me sinds bijna 3 jaar elke dag pijn te hebben, voor het eerst het idee heb, ik ben niet alleen.

    Ik ben een vrouw van 25 jaar, na een ontelbaar aantal bezoeken aan een drietal huisartsen, 5 eerste hulpartsen, een gynaecoloog, masseurs, een psycholoog, 2 urologen, 2 bekkenbodem-therapeuten, een mensendiecktherapeut, had ik toch mezelf definitief wijsgemaakt dat de oorzaak van dit complexe probleem vooral tussen mijn oren zat. Ondanks dat de diagnose snel was gesteld, lijkt er weinig vooruitgang te zijn.
    Een ziekenhuisopname in het buitenland tijdens mijn huwelijksreis was hierin de druppel, na een kleine blaasontsteking was ik nergens meer toe in staat en heb tijdens deze vakantie veel moeten inleveren. Alle therapie leek op dat moment compleet zinloos geweest en het voelde als weer terug naar start.

    Het lezen van je blog heeft me enerzijds geconfronteerd met de termijnen waarin ik moet denken als je het hebt over ‘ genezen’ en anderzijds valt er een last van me af om te lezen dat bepaalde specifieke problemen die komen kijken bij deze klacht, niet alleen bij mij leven.
    Nog geen dokter heeft me bijvoorbeeld uit kunnen leggen hoe ik van de ene dag op de andere, deze bekkenbodempijn zo acuut kon krijgen, naast de bekende ‘ gevoeligheid’ voor blaasontstekingen (met alle gevolgen van dien). Ook al omschrijf je niet wat hiertoe de oorzaak is, het feit dat jou dit ook is overkomen, geeft mij een stukje rust.
    Ik herken de schaamte, verkeerde conclusies van je omgeving, de chronische pijn, spanning in de jeugd, de onbekendheid bij artsen enzovoort, teveel om op te noemen.
    Gezien mijn leeftijd maak ik me eerlijk gezegd soms zorgen om de toekomt, onder anderen omdat moeilijk te zeggen is welke factoren goed of slecht zijn. Het zal een zoektocht blijven.
    Ik ga bij mijn artsen informeren naar de behandelingen die je omschrijft, maar vooral nogmaals bedankt dat je dit deelt met anderen.

    • 24 mei 2012 om 15:38

      Dank voor je compliment, Mirjam. Succes met het vinden van een bekkenfysiotherapeut in jouw regio die o.a. de triggerpointbehandeling hanteert. En veel sterkte. Weet dat er ook mensen zijn die – met de juiste hulp en begeleiding – kunnen genezen. In die zin dat de erge pijnen verdwijnen en zij weer (redelijk) normaal kunnen functioneren. Wel meer bewust en met meer aandacht voor je persoonlijke gemoedstoestand en gestel. Maar dat is uiteindelijk iets wat voor ieder mens goed is!

  12. carlijn
    22 mei 2012 om 19:34

    Hoi Rudi,
    Ik ben een vrouw van 32 jaar oud.
    Ik heb je mooie site gevonden met (helaas) herkenbare verhalen.

    Jouw behandeling loopt bijna gelijk op met de mijne dus dat is erg herkenbaar lezen voor mij.
    Ik blijf je zeker volgen!

    Ik heb niet echt een overactieve bekkenbodem maar na een fikse zieketeperiode met veel operaties (dikke darm verwijderd, stoma gekregen, rectumamputatie) is er een zenuw beschadigd geraakt (Nervus pudendus) wat voor blijvende zenuwpijn in het bekken zorgt.

    Dit geeft de vergelijkbare pijnen waar jij ook over schrijft.
    Medicatie helpt tot nu toe niet volledig en van de neuropatische zenuwpijnstillers raak ik teveel verward om dat als toenemende levenskwaliteit te kunnen beschouwen.

    Ik zit nog volop in de medische molen met artsen, trajecten, bekkenbodemtherapie, gynaecologie enz maar ik wil je toch graag laten weten dat ik ook meelees met jouw site. Je schrijft mooie herkenbare dingen!

    Misschien heb jij iets aan mijn tip: ik kan niet/nooit meer fietsen op een gewone fiets door mijn rectumamputatie maar ik heb een ligfiets gekocht. Dat vermindert veel pijn en is echt een stoer blits ding 🙂 …iets voor jou om te proberen? Kom gerust eens proberen…hihihi

    Groetjes C

    • 22 mei 2012 om 19:47

      Dag Carlijn, wat een goed idee: een ligfiets! Heeft inderdaad iets stoers. Ik hoop dat ik t.z.t.
      weer langere afstanden kan fietsen. Maar in het ergste geval: ik zal zeker jouw tip dan gaan opvolgen. Bedankt!

      Veel sterkte met jouw proces van heling. Ik hoop dat je een weg vindt waarbij je – ondanks alles – kunt genieten van humor, vriendschap, liefde en dagelijkse kleine geneugten etc.

      Hartelijke groet,
      Rudi

  13. Cobi de Jong
    27 februari 2012 om 16:15

    Hoi Rudi, jij hebt geen rechtstreeks mailadres hier staan? Jammer, ik wilde je gewoon wat vragen.

    • 27 februari 2012 om 17:26

      Dag Cobi, je hebt je mailadres achter gelaten, dus ik zal je mailen. Kun je alsnog je vraag kwijt. Hrtgr. Rudi

  14. 4 oktober 2011 om 17:03

    Rudi 2.0 united 🙂

    Goed gedaan.

    Zie ook mijn reactie opde blog initiatie.

  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: