Archief

Archive for the ‘Ziektekosten en gezondheidszorg’ Category

Ziektekosten, bezuinigingen en de overheid

15 juni 2012 1 reactie

De laatste tijd heb ik regelmatig pijn in mijn onderrug. Dat heeft een negatief effect op de dieper liggende bekkenbodemspieren. Dus ben ik door mijn bekkenfysiotherapeut doorverwezen naar een manueel therapeut waarmee zij nauw samenwerkt. De eerste behandeling heb ik gehad en hopelijk voel ik de komende dagen verbetering.

Pijn in mijn onderrug, is voor mij niet nieuw. Dat is begonnen op mijn 20ste, tijdens mijn 1ste baan als groepsleidster. Toen is ook mijn scoliose (kromming in de ruggengraat) ontdekt. De scoliosepijn is voor orthopedisch specialisten de reden geweest om mij te adviseren mijn buik- en rugspieren goed te trainen en aan te spannen. Zodat mijn spieren als een ‘korset rondom mijn onderste rugwervels’ gingen functioneren. Dat zou de pijn verlichten en ik moet zeggen: dat deed het ook. Tja … dat dit bij mij (mede) heeft geleid tot een ernstige overactieve bekkenbodem, konden ze toen nog niet vermoeden. Mijn manueel therapeut vertelde dat pas in 2001 de eerste publicaties verschenen, waarin deze opvatting (spierkorset opbouwen) werd weerlegd. En voordat deze nieuwe zienswijze in de medische wereld is doorgedrongen en geaccepteerd ben je zo 10 jaar verder (schat ik zo).

Onbeperkte fysiotherapie in pakket

Ik voel me overigens bevoorrecht dat ik sinds dit jaar onbeperkt gebruik kan maken van hulpverleners die vallen onder de grote noemer ‘Fysiotherapie’ (zoals bekkenfysiotherapeut en manueel therapeut). In 2011 hebben wij veel geld weggedragen naar mijn toenmalige ziektekostenverzekeraar. Mijn wekelijkse bezoeken aan de bekkenfysiotherapeut werden vanaf het midden van dat jaar al niet meer vergoed. Toch had ik geen keus: de behandelingen waren hard nodig. Eind van het jaar heb ik mij dan ook met verve gestort op de verschillende pakketten van een aantal ziektekostenverzekeraars. De OHRA sprong er uit: zij hebben flexibele pakketten en de keuze voor onbeperkt fysiotherapie. Dat is dan ook wel gelijk het duurste pakket. Ons maandelijkse bedrag voor ziektekosten is dus hoog, maar ik klaag nergens over. Er zijn zat mensen die een uitgebreid ziektekostenpakket niet kunnen betalen. Zij krijgen maar een beperkt aantal (bekken)fysiotherapiebehandelingen vergoed. En als je dan lijdt aan een ernstige overactieve bekkenbodem, heb je echt een probleem.

Grootste onkostenpost

Mijn bekkenfysiotherapeut vertelde onlangs dat incontinentiemateriaal – voor zowel urine als ontlasting – de grootste onkostenpost in de zorg is. Ik wist niet wat ik hoorde … En wat blijkt? Een bekkenfysiotherapeut kan een groot deel van de mensen met incontinentieproblemen goed helpen door de inzet van eenvoudige oefeningen. Dat geldt zeker ook voor mensen die lijden aan fecale incontinentie (ongewild verlies van ontlasting). Echter, uit onderzoek blijkt dat maar 10 tot 20% van de mensen die last hebben van fecale incontinentie hierover durven te praten. Het overgrote deel zwijgt, schaamt zich en leeft hierdoor – vermoed ik – in een (gedeeltelijk) isolement.

Taboe en onbekendheid doorbreken

Mijn bekkenfysiotherapeut is docente bij de opleiding voor bekkenfysiotherapie. En in het kader van incontinentiemateriaal vertelde ze dat een studente een project heeft uitgewerkt waarmee de overheid fors zou kunnen bezuinigen in de zorg. Door een grote publieksgerichte voorlichtingscampagne over urine- en fecale incontinentie. Met als doel: het grote stilzwijgen en het taboe te doorbreken, de grote groep mensen die hiermee worstelt te vertellen dat zij niet alleen staan en goed geholpen kunnen worden door bekkenfysiotherapie. En met het uiteindelijk doel: reduceren van de aanschaf van incontinentiemateriaal en dus een forse kostenbesparing in de zorg. Dat de overheid hier zelf niet opkomt …

Misschien dat (een internetspotter van) Edith Schippers dit blogbericht leest. Dan heb ik gelijk een tip voor haar. Investeer een deel van het geld dat door deze kostenbesparing vrij komt in wetenschappelijk onderzoek naar de aandoening overactieve bekkenbodem. Er zijn nog zoveel medische vragen waarop men geen antwoord heeft. En door de onwetendheid en onbekendheid, kunnen veel mensen met een ernstige overactieve bekkenbodem tot op de dag van vandaag niet adequaat genoeg behandeld worden. Dat levert frustratie op bij deze mensen én bij de behandelende bekkenfysiotherapeuten.

Advertenties

Huisartsen en patiënteninformatie

1 november 2011 Plaats een reactie

Digitaal medisch dossier

Het is zo mooi in dit digitale tijdperk: wanneer je verhuist, verhuist de informatie in de pc van de huisarts gewoon met je mee. Je hoeft alleen maar de gegevens van de nieuwe huisarts door te geven aan de oude huisarts. De rest gaat vanzelf. Althans, dat verwacht je. Maar of echt alle informatie goed overkomt en – belangrijker nog – overzichtelijk en vindbaar is … Ik betwijfel het. Om zelf overzicht te houden ben ik jaren geleden begonnen met een digitaal persoonlijk medisch overzicht. Lekker makkelijk. Dan weet ik precies wanneer ik ook al weer geopereerd ben, welke klachten ik heb (gehad) en wanneer. En ik besef maar al te goed dat er samenhang kan zijn tussen bepaalde klachten. Dus ik wil het goed bijhouden. Baas in het eigen medische dossier!

Ik ben argwanend als het gaat over het overhevelen van medische gegevens van de ene huisarts naar de andere. Nooit heb ik gemerkt dat een nieuwe huisarts iets meer van mij weet dan dat ik op dat moment vertel. Dat kan natuurlijk ook liggen aan het chronische tijdgebrek van huisartsen. Zich inlezen in de gegevens van een (nieuwe) patiënt, daar is geen tijd voor.

En het gaat verder dan het wel of niet inlezen van gegevens. Het gaat ook over op de hoogte blijven van de medische ontwikkelingen, actuele medische kennis vergaren en deze vertalen naar de hulpvrager. Daar ontbreekt het nogal eens. Ik heb het aan de lijve ervaren.

Gemiste symptomen

Bij het eerste bezoek aan mijn bekkenfysiotherapeut bleek ik al lang meerdere symptomen te hebben die bij elkaar opgeteld wijzen op een te gespannen bekkenbodem. Eén symptoom staat er zelfs rechtstreeks mee in verband: nachtelijke krampaanvallen in het anusgebied. Enorme krampen die soms zo hevig zijn dat ik er bijna door van mijn stokje ga. Vanaf ± 2004 begonnen deze krampen te spelen. Ik ben vanaf deze periode een paar keer verhuisd dus heb deze kwaal aan 3 verschillende huisartsen kunnen voorleggen. Geen van de artsen wist er raad mee. Mijn 1e huisarts keek als een konijn in koplampen: zij had nooit eerder zoiets gehoord. Ik vertelde dat een warme kruik hielp, dus ze adviseerde deze dan maar te gebruiken. De 2e huisarts had er ook nog nooit van gehoord. “Kom maar een keer langs als je weer zo’n aanval hebt.” Wel wat lastig midden in de nacht, dus dat kwam er niet van. Van mijn huidige huisarts kreeg ik een verbaasde blik; ook hij wist er niets zinnigs over te zeggen. De lichte gêne en het soms wekenlang krampvrij zijn, zorgden er voor dat ik het er maar weer bij liet zitten.

Als, als, als …

Nu weet ik van meerdere bekkenfysiotherapeuten dat deze kwaal een duidelijke aanwijzing is voor een (beginnende) overactieve bekkenbodem. En als je daarbij mijn darmklachten vanaf 1994, de verwijdering van mijn baarmoeder (in relatie tot de darmklachten) en de regelmatig terugkerende blaasontstekingen vanaf 2006 optelt, dan zijn daar alle (voor)tekenen van een overactieve bekkenbodem. Als er ook maar één huisarts of specialist was geweest die in de beginjaren 2000 iets had gelezen over het fenomeen chronic pelvic pain syndrom en vervolgens mijn medisch dossier serieus had bekeken, dan was ik misschien doorverwezen naar een bekkenfysiotherapeut. Dan was het misschien niet zover gekomen.

Als dit, als dat: met teveel ‘alsen’ schiet je niets op. Het is zinloos om zo te redeneren en ook niet reëel. Er zijn nog meer voortekenen geweest waar ik nooit met een arts over heb gesproken. En er zijn zoveel andere – niet fysieke – zaken die van invloed zijn geweest op het krijgen van deze aandoening. Daar ben ik van overtuigd en zal ik in dit blog zeker nog op terug komen. Dus of mijn overactieve bekkenbodem voorkomen had kunnen worden … Wie zal het zeggen. Maar wat betreft de gezondheidszorg: er is nog veel werk aan de winkel. Zeker als het gaat over digitale medische dossiers. Maar het belangrijkste blijft meer persoonlijke aandacht, meer focus en tijd voor de hulpvrager / patiënt. En artsen die meer kennis delen, onderling beter samenwerken en van hun voetstuk af gaan stappen.

Het geld vliegt de deur uit

5 oktober 2011 1 reactie

<Over mijn aandoening, lees de rubriek bovenin: Overactieve bekkenbodem>

Ik heb een uitgebreide ziektekostenverzekering. Door mijn scoliose bezoek ik ieder jaar wel een keer een fysio- of een manueel therapeut. En ter voorkoming van klachten laat ik mij regelmatig masseren en behandelen door een acupuncturiste. Maar ondanks mijn uitgebreide pakket; mijn huidige ziektekosten worden niet meer door mijn verzekering vergoed. Ik ben over het aantal behandelingen per jaar heen; mijn potjes fysiotherapie en alternatieve therapie zijn op. Alle behandelingen van de bekkenfysiotherapeut en alle massages betalen wij nu zelf. Dat hakt erin …

Een vriendin wees mij erop dat een ziektekostenverzekeraar wel vergoedt bij chronische klachten. Ik bellen met VGZ. En inderdaad, dat klopt. Els Borst heeft voor fysiotherapie een lijst met chronische ziekten opgesteld. En – het was te verwachten – chronische bekkenpijnen staat niet op de lijst. Volgend jaar wil ik overstappen naar een ziektekostenverzekeraar die alle fysiotherapiebehandelingen vergoedt. Alhoewel: of dat dan nog bestaat of niet onbetaalbaar is geworden …. De bezuinigingen doen het ergste vermoeden. 

Ik heb mij nooit gerealiseerd dat ziek zijn en thuis zitten zoveel geld kan kosten. Want het zijn niet alleen de ziektekosten. Ik ben een grote afnemer geworden van Tempur: een compleet nieuw bed, zitkussens voor in de auto, op de bank e.d. Het verzacht de pijnen en dan is geld niet meer het belangrijkste.

En nog zo’n grote klapper is de sauna. Sinds een paar week heb ik een abonnement voor onbeperkt. Nooit gedacht dat ik zoiets ooit zou doen. Maar het is de enige plek waar ik in staat ben om mijn bekkenbodem redelijk te ontspannen. Door de warmte, het liggen kan ik mij goed concentreren op ademhalings- en ontspanningsoefeningen. En met een heerlijk – chloorvrij – zwembad, doe ik ook aan de broodnodige lichaamsbeweging. Ik kom tot rust in de sauna en ga er dus gemiddeld 3x per week naar toe.

We moeten nu financieel zeer rustig aan doen en letten steeds meer op de kleintjes. Dat lukt. Maar wat moet iemand die in de bijstand zit en geconfronteerd wordt met een overactieve bekkenbodem? Werk aan de winkel voor Stichting Bekkenbodem Patiënten (SBP). Daar is zo wie zo werk aan de winkel. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik bij aanvraag van materiaal niets over de aandoening overactieve bekkenbodem. Ik hoop dat ze snel deze inhaalslag maken.