Archief

Posts Tagged ‘A headache in the pelvis’

Tot slot

26 augustus 2013 12 reacties

Omdat CPPS veel pijn kan veroorzaken en er nog te weinig over (mogelijke hulpverlening) bekend is, hebben mensen die kampen met deze of soortgelijke pijnen de neiging om mij telefonisch te benaderen met vragen. Ik heb daar begrip voor, maar omwille van mijn privacy en ter bewaking van mijn rust vraag ik vriendelijk dit niet te doen. Op dit blog een vraag of opmerking plaatsen kan altijd. Over het algemeen genomen kun je er vanuit gaan dat ik reageer. Weet dat ik geen overzicht heb van bekkenfysiotherapeuten in Nederland en België die werken met het Stanford Protocol (o.a. behandeling triggerpoints). Bij F-act Pelvi Pain Clinic in Enkhuizen kan je terecht voor vrijblijvend advies, ook over behandelaars in jouw regio.

—————————————————————————————————————————

Dit is in principe mijn laatste bericht op dit blog. Het is genoeg. Blijven stil staan bij mijn aandoening CPPS / overactieve bekkenbodem heeft geen zin; alles is beschreven. Tijd voor het afsluiten van een periode en het inluiden van een nieuwe periode.

Dit blog blijft in de lucht. Als ik informatie krijg over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van (de behandeling van) deze aandoening, zal ik dit op deze plek melden.

Schrijvend vorm geven

Vanaf november 2010 kreeg ik te maken met zware blaasontstekingen en heftige pijnen. Op 1 oktober 2011 ben ik begonnen met dit blog. Met de intentie om mensen die kampen met heftige pijnen in het bekkenbodemgebied en – vanwege de onbekendheid van deze aandoening – van het kastje naar de muur gestuurd worden, te ondersteunen. Ook was het schrijven op dit blog een manier om mensen in mijn eigen omgeving die op de hoogte wilden blijven van mijn ziekteproces, te informeren. En om mijn verdriet, pijn en wanhoop al schrijvend vorm te geven. Het schrijven werd een belangrijk onderdeel van mijn verwerkings- en ontwikkelingsproces.

Groeiproces

Nu ben ik 3 jaar verder. Mijn leven is door de chronische vorm van mijn aandoening volledig veranderd. Verhuisd, 100 % arbeidsongeschikt, levensstandaard iets teruggeschroefd, minder mogelijkheden, meer beperkingen en meer afhankelijk van mijn levenspartner. En veranderingen in mijzelf. Minder scherpe randjes, meer mildheid en rust. Meer in balans. Een persoonlijk groeiproces van wanhopig verdriet, vastklampen en vechten naar mildheid, loslaten en aanvaarding. Waarbij meditatie, mindfulness en ontwikkeling van bewustzijn een belangrijke rol spelen.

In conditie

De heftige pijnen door mijn overactieve bekkenbodem en de ernstige invaliderende uitwerking zijn gelukkig verminderd. Dankzij een goed revalidatieprogramma, mijn zeer bekwame bekkenfysiotherapeut en mijn persoonlijke groeiproces. Lopen gaat nu goed; naast dagelijkse korte wandelingen, maak ik samen met mijn hondje 2x per week een lange wandeling door de bossen. Dat is mijn grote genieten. Rustig zwemmen maakt onderdeel uit van mijn wekelijkse saunabezoek. En iedere dag begint met yoga, lijfoefeningen en meditatie. Zo hou ik mijn lichaam zoveel mogelijk ontspannen en in conditie.

Het is zoals het is

Chronische CPPS heeft een licht invaliderende uitwerking, dat blijft zo. In mijn geval blijven de problemen het grootst bij het wat langer zitten (auto, fiets, achter pc, werktafel e.d.) en staan. De pijn komt – dan weer mild, dan weer stevig – en gaat. Zonder aanleiding. Dat is kenmerkend aan chronische pijn. Bezig zijn met oorzaak en gevolg heeft geen zin, daar ben ik dus mee opgehouden. Mijn darmen en mijn blaas zijn gevoelig. Medicijnen slik ik niet. Een heel enkele keer een diazepam voor het slapen gaan, wanneer de verkramping te sterk is: deze spierontspanner zorgt voor verlichting. Dagelijks gebruik ik een crème die de bloedvaten verwijdt, waardoor de pijn tijdelijk verlicht. Ook heb ik een zelfhulpbehandeling geleerd van mijn bekkenfysiotherapeut: dat doe ik om de dag. Of de pijnen en beperkingen ooit verdwijnen of verder verminderen, weet ik niet. Daar ben ik niet meer mee bezig. Over het algemeen overheerst genieten van mijn leven. Daartussen zijn ook momenten van verdriet en onzekerheid. Het is zoals het is.

Pluk de dag

Ik hoop dat ik – op kleine schaal – als trainer MBSR (Mindfulness Based Stress Reduction) vanuit mijn onlangs opgezette praktijk MijnKeerpunt, iets kan betekenen voor mensen die op zoek zijn naar meer balans in hun leven en leren anders om te gaan met stressvolle omstandigheden – door (werk)druk, piekeren, vermoeidheid en (chronische) pijn. Meditatie en mindfulness is voor mijzelf een levenswijze geworden en ik blijf mij wat dat betreft ontwikkelen.

Verder

Op mijn site MijnKeerpunt, praktijk voor mindfulness, ga ik in de vorm van blogberichten verder met schrijven over dingen die mij bezig houden en direct of indirect te maken hebben met mindfulness. Met behulp van RSS-feed is het mogelijk deze blogberichten te volgen. Ook is mijn praktijk te volgen op Facebook, door de MijnKeerpunt-pagina te ‘liken’.

Dank voor het volgen van dit blog, voor de ondersteunende woorden en voor het delen van ervaringen. Voor alle lotgenoten: dit is geen forum, dus als je een reactie plaatst op dit blog is de kans heel klein dat je van andere mensen een reactie terug krijgt. Veel sterkte bij de persoonlijke zoektocht naar herstel of verlichting van de bekkenbodempijnen. Weet: een training MBSR kan daarbij een belangrijk hulpmiddel zijn.

Pijnbehandeling; een persoonlijke keuze

13 februari 2013 2 reacties

De laatste weken is de pijn weer toegenomen. Voor het eerst kon ik ook goed het verschil voelen tussen de pijn door verkramping van de bekkenbodemspieren en de pijn die te maken heeft met sensitisatie (overgevoeligheid van het zenuwstelsel). Deze laatste vorm van pijn is heel vervelend en ontstaat doordat bij chronische pijn er veranderingen op kunnen treden in het pijnverwerkingssysteem. Bij sensitisatie is het aantal sensoren per zenuwcel groter dan normaal: dat betekent dus automatisch een grotere gevoeligheid. De gevarenboodschappen worden sterk doorgegeven aan de hersenen en het krachtige pijnstillende systeem uit de hersenen werkt niet meer naar behoren. Met als gevolg dat alle alarmbellen in het lichaam af gaan (oftewel hevige, grillige pijn).

Uit balans

De pijnen haalden mij – gelukkig tijdelijk – fors uit balans. Tegen wil en dank slaan de angsten en twijfels dan weer toe en ik overwoog serieus om een verwijskaart te regelen voor een pijncentrum. Maar tegelijkertijd besefte ik dat ik weer teveel hooi op mijn vork had genomen. Nou ja, vork … het is een heel klein, mini, mini kindervorkje, maar ook daar kan nog teveel hooi op liggen. Dus ik heb weer een paar luttele activiteiten in mijn agenda geschrapt en probeer mij opnieuw bewust te richten op het hier en nu, zonder plannen te maken voor de toekomst. En gelukkig heb ik mijn bekkenfysiotherapeut die mij met raad en daad bij staat wanneer ik een inzinking heb.

Factoren bij sensitisatie

De pijnen door sensitisatie lijken weer wat af te nemen en vooralsnog ga ik niet naar een pijncentrum. Omdat ik weet wat mij dan te wachten staat: o.a. medicatie in de vorm van anti-depressiviteit of anti-epileptica (met hele vervelende bijwerkingen) zenuwblokkade of -injecties. En de kans dat het helpt is klein. Ik weet dat zorgen maken over pijn, veel aandacht schenken aan pijn en blijven zoeken naar oorzaken die de toename van pijn verklaren, ook zorgen voor toename van pijnsignalen naar de hersenen. Uit onderzoek blijkt dat met name deze pijnsignalen in de hersenen als vrij ernstig worden geïnterpreteerd. Dus nog meer alarmbellen die afgaan.

Er is een aantal factoren waarvan men sterk vermoedt dat ze sensitisatie in de hand werken of onderhouden als ze eenmalig aanwezig zijn. Eén daarvan is: overmatige spierspanning in samenhang met verkramping of niet kunnen ontspannen. Tja, daar ben je dan mooi klaar mee … Een overactieve bekkenbodem ( CPPS) is verkramping van de spieren, dus sensitisatie ligt wel erg op de loer …

Kracht van bewustzijn

Andere factoren die ervoor kunnen zorgen dat sensitisatie ontstaat en verergert, zijn o.a: negatieve emoties (verdriet, weerstand, boosheid), angst (voor de pijn, de toekomst) stress en teveel aandacht gericht op de pijnlijke plaats in het lichaam. En dat is precies de reden dat ik tot op heden meer waarde hecht aan meditatie- en mindfulnessbeoefening. Ik geloof in de kracht van het bewustzijn, van het trainen van opmerkzaamheid. Je niet laten meeslepen door gevoelens en gedachten, je niet identificeren met je gedachten. Mij verdiepen in boeddhistische tradities en de dagelijkse training werkt bevrijdend en levert vele nieuwe inzichten op. Ik voel me een meer heel en rijker mens worden en dat heeft – daar ben ik van overtuigd – een positieve werking op chronische pijn. Uit neurologisch onderzoek blijkt zelfs dat je je brein kunt veranderen door beoefening van meditatie en mindfulness. Dat proberen te stimuleren of af te dwingen heeft geen zin en werkt averechts. Maar als het vanzelf gebeurt, dan omarm ik dat van harte 🙂

Jas die past

Hoe dan ook: je kiest de jas die bij je past. Er zijn lotgenoten die heel bewust kiezen voor het inspuiten van botox in de gespannen bekkenbodemspier (zie vorige bericht: Botox of Boeddha) of voor een chirurgische ingreep, zoals nervus pudendus neuropathie. Nervus pudendus betekent dat de zenuw die naar de bekkenbodem loopt teveel bekneld zit in de – toch al van oorsprong – smalle doorgang. Operatief wordt dan geprobeerd deze doorgang te verruimen. De ingreep is controversieel: de meningen over zin en onzin van deze ingreep lopen in de medische wereld uiteen. Ter informatie voor lotgenoten: onder andere dr. Beco uit België voert deze ingreep uit. Via Google is redelijk wat informatie te vinden over dit fenomeen en/of deze arts.

Met onverdeelde aandacht

25 september 2012 3 reacties

Ongeveer anderhalf jaar geleden las ik het boek ‘Leer ons stil te zitten’ van Tim Parks (zie de rubriek Publicaties). Het was in de periode dat ik de prognose ‘ernstige overactieve bekkenbodem’ had gekregen, maar nog niet wist wat dit werkelijk betekende. De goedbedoelde pogingen van mijn 1e bekkenfysiotherapeut hadden niet het beoogde resultaat: de pijn in mijn bekkenbodem ( en de rest van mijn lijf) nam genadeloos toe. Ik probeerde steun te vinden in het mediteren en stuitte hierdoor op dit boek van Tim Parks. Hij had ernstige pijnen gehad en baat bij mediteren. Daar wilde ik meer over weten.

Hoe verder ik vorderde met het lezen, hoe onrustiger ik werd. De aanduiding ‘overactieve bekkenbodem’ wordt niet genoemd in het boek, maar hoe meer ik las hoe zekerder ik werd: deze man heeft dezelfde aandoening als ik! En jawel hoor, op een bepaald punt in het boek werd het duidelijk: toen hij schreef over zijn ontdekking van het boek ‘A headache in the pelvis’ van Wise en Anderson (zie de rubriek Publicaties). Ongelooflijk … Hoe dingen kunnen lopen in het leven.

Zweverig

Soms vertelde ik mensen in mijn omgeving over Tim Parks en zijn boek. In dezelfde lijn als dat ik vertelde over David Wise, de auteur van ‘Headache in the Pelvis’ die zelf 22 jaar heeft geworsteld met het Chronic Pelvic Pain Syndrom. Om daarmee maar te willen aantonen dat ook wetenschappelijk opgeleide intellectuele mannen deze aandoening kunnen krijgen. Eigenlijk zei ik: “Neem mij en mijn aandoening serieus.”

Zijdelings vertelde ik dan ook hoe Tim Parks uiteindelijk na jaren zijn ziekte voor een groot deel heeft overwonnen: door oeverloos mediteren en vele lange stilteretraites. Ik weet nog dat ik mijn werkgever over het boek vertelde en iets zei in de trend van: ” Zo Zen ben ik niet. Ik blijf liever met beide benen op de grond.” En ondertussen samen wat lacherig doen over deze man die zo’n zweverig pad is gaan bewandelen. “Dat gaat mij niet overkomen”, wilde ik maar zeggen.

Stilteretraite

En nu heb ik mijn eerste 3 daagse mindfulness stilteretraite achter de rug … Dat was een van de voorwaardes om te kunnen starten met de opleiding Trainer Mindfulness: deel hebben genomen aan een stilteretraite van min. 7 dagen. Ik moest dus nog alsnog op retraite. In december ga ik voor deel 2: een 5 daagse retraite. Ik wist niet wat me te wachten stond. De stilte zag ik niet tegenop, maar zoveel en zo lang ook zittend mediteren … Van ’s ochtends 6.30 uur tot ’s avonds 22.00 uur, in blokken van 45 min. Zou ik dat wel redden?

Het was een overweldigend mooie ervaring en de pijn was tijdens deze dagen vele malen minder in plaats van meer! Een keer had ik een pijnaanval, maar daar ben ik adequaat mee om gegaan (goede zelfzorg) en twee uur later zat ik weer te mediteren. Het wordt steeds duidelijker: zo lang het me lukt om in een meditatieve toestand met onverdeelde aandacht te ‘zijn’, vermindert de spanning in mijn bekkenbodem aanzienlijk en stoppen de zenuwpijnen. Zelfs het dagelijkse 15 minuten praatje met de begeleider leidde direct tot meer aanspanning en dus meer pijn. Terwijl deze gesprekjes volledig relaxed en ongedwongen waren. Ik luisterde vooral en genoot van alles: zijn kennis, wijsheid, zijn humor, warmte en openheid. Het heeft dan ook niets met stress te maken. Tijdens conversaties, tijdens dagelijkse handelingen en activiteiten, gaat in mijn bekkenbodem de schuifknop spierspanning vanzelf omhoog. Dat is in vele jaren opgebouwd en een automatische reflex geworden in mijn lichaam.

Maar wat ben ik blij met deze ervaring! Het is fantastisch om te weten dat in mijn lichaam deze spierspanning kan verminderen en ik min of meer pijnvrij kan zijn. Wie weet lukt het mij door de jaren heen om deze milde en open aandachtstraining meer te integreren in het dagelijks leven. Vanaf nu ben ik multitasker af!

Ook verdriet

In tegenstelling tot deze fantastische ervaring heb ik na mijn 1e drie – overigens zeer positieve – opleidingsdagen 1,5 week nodig gehad om de forse pijn die tijdens deze dagen ontstond, weer wat te laten verminderen. Dat was een schok en het heeft me moeite gekost om me niet teveel te laten meeslepen door het verdriet. Het is zeer confronterend om te merken dat zelfs deze opleiding voor mij momenteel zwaar is. Een opleiding waarin we bezig zijn met lichaamsgerichte oefeningen, waarin ik kan liggen en staan zoals ik wil. Een opleidingsomgeving waarin alle mogelijkheden aanwezig zijn om goed voor mezelf te zorgen (en ondertussen kan ik dat goed). Een opleiding waar ik mij volledig op mijn plek voel: geniet van de topdocenten, de leuke en bijzondere groepsgenoten, de uitermate interessante leerstof. Ondanks dit alles bouwt de spanning en de pijn zich op. Het is een harde confrontatie met mijn huidige fysieke situatie.

Maar een ding weet ik zeker: ik heb gekozen voor een geweldige opleiding en een prachtig nieuw ontwikkelingspad. Ik ga er niets van missen en hoe dan ook, ik kom er wel. En die Tim Parks is zo gek nog niet … Ik ga zijn boek nog maar een keer lezen.

De oude worden

6 september 2012 1 reactie

De officiële term van mijn aandoening is Chronic Pelvic Pain Syndrom (CPPS). Ik hou het maar op de Nederlandse term: overactieve bekkenbodem. Hoewel het woord ‘Chronic’ wel veel duidelijk maakt … Overactieve bekkenbodem klinkt alsof je met wat rust nemen, de overactiviteit wel kan laten afnemen. Was het maar zo simpel.

Ook het feit dat ik dankzij een opbouwschema weer ruim een uur kan wandelen en ook ontspannen kan zitten (geen actieve werkhouding), zet mensen regelmatig op het verkeerde been. Ze denken dan vaak dat ik over een aantal maanden wel weer de oude ben. Echter, het weer kunnen wandelen en zitten betekent niet dat ik geen pijn heb. Helaas is de pijn bijna altijd aanwezig. De intensiteit verschilt per moment. Maar omdat de pijn ook te maken heeft met een overgevoelig zenuwstelsel, probeer ik er zo min mogelijk op te letten en blijf – zo lang als mijn tijdschema aangeeft – zitten of lopen.

Pijn is geen graadmeter

Ik laat sinds mijn revalidatie bij de St. Maartenskliniek de pijn dus niet bepalen hoe lang ik wandel of zit. Bepalend is de tijdsduur (tijdgestuurd gedrag i.p.v. pijngestuurd gedrag). Meestal ben ik heel blij als ik na ruim een uur zitten ‘mag’ opstaan. Maar soms heb ik nauwelijks pijn en kan ik voor mijn gevoel nog uren blijven zitten. Dat is echter uit den boze. Belangrijk is dat ik mij strikt hou aan het schema: niet meer en ook niet minder (zie ook het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Ik heb mijn vooraf gestelde doel bereikt: max.1,5 uur achter elkaar kunnen wandelen en ontspannen zitten. Helaas heb ik het doel- en taakgerichte zitten en het fietsen tot nu toe niet verder kunnen opbouwen dan 15 minuten. Hoe dit zich ontwikkelt weet ik niet. Ik focus er niet meer op en zie wel waar ik uitkom. Belangrijker is dat ik vooral dankzij meditatie en mindfulness een nieuw evenwicht heb gevonden.

Ruimte in je hoofd

Andy Puddicombe (voormalig boeddhistische monnik en populairste meditatietrainer van Engeland) zegt: “Meditatie is een goede basis om de dag door opmerkzaamheid en gewaarzijn te ontwikkelen. In de ‘ruimte in je hoofd’ die bij regelmatig mediteren ontstaat, welt vanzelf geluk op – niet de emotie van geluk, maar een onderstroom van onwankelbare vredigheid, ongeacht de emoties die er op dat moment zijn.” Dit herken ik. Het nieuwe evenwicht zit erin dat ik meer luister naar mijn innerlijke stem en veel lees over en luister naar mensen die me iets kunnen leren. Ik ben me steeds meer bewust van patronen en ingeslepen gedachtes en gedrag. Ik richt mij als vanzelf meer op vriendelijkheid en schoonheid en ben minder geneigd om te klagen over dagelijkse beslommeringen. Ik raak sneller ontroerd omdat iemand iets moois doet of zegt, of ik iets moois lees. 

Dagritme

Ik heb nu ook alle tijd om te lezen en na te denken. Meestal sta ik ’s ochtends met pijn in heupen, onderrug en bekkenbodem op. Ik doe voorzichtig lijfoefeningen, laat mijn hond uit (goed voor de dan meestal ook geblokkeerde darmen), mediteer en klungel wat aan. Na ± 3 uur ben ik wat meer flexibel en mobiel. Daarna vul ik de dag met sporten, boodschapje doen, saunabezoek en/of een lange boswandeling. En tussendoor regelmatig ontspannen liggen: bodyscan, lezen en schrijven op m’n Ipad. Momenteel heb ik een terugval (hogere spierspanning, meer pijn); dat betekent de hele avond met warme kussentjes op de bank.

De oude worden of nieuw worden

Een hoofdstuk in het boek ‘Ziels Gezond’ van Annemarie Postma heet ‘De oude worden of nieuw worden?’ Ik word niet meer ‘de oude’: ik ben blij met de ‘nieuwe’ Rudi. Wat dat betreft heb ik een jaar geleden bijna intuïtief een hele goede naam gekozen voor dit blog: Mijn keerpunt. Ik grijp mijn ziek zijn nu aan als een kans om meer ‘heel’ te worden. Om mezelf beter te begrijpen, meer (zelf)compassie te ontwikkelen en meer proberen te leven in het nu.

Schillen van de ui

27 juli 2012 2 reacties

Meestal sta ik ’s ochtends op met behoorlijke pijn in mijn heupen, billen en onderrug. Ik kan dan niet meer in bed blijven liggen. Ook mijn benen voelen stram en stijf. Pas nadat ik een tijd heb rond gescharreld en mijn lijfoefeningen heb gedaan begint het wat beter te worden. Sporten of een lange wandeling zorgt voor nog meer verlichting.

Ik vermoed dat ik ’s nachts mijn bekkenbodemspieren aanspan. Overdag concentreer ik mij de hele dag op het zoveel mogelijk ontspannen, maar ’s nachts trekken de spieren zich vanzelf weer samen in de oude ‘ vertrouwde’ houding. Daar is weinig aan te doen.

De pijn in mijn bekkenbodem centreert zich meer en meer aan de achterkant. Een vervelende scherpe pijn (ook door de triggerpoints) en verkrampingen, ondanks dagelijkse zelfhulp en de wekelijkse deskundige behandelingen van mijn bekkenfysiotherapeut. Ik voel nu ook dat in dit gebied de kern van mijn probleem zit. Hier is de verkramping in mijn bekkenbodem ooit begonnen. En door de jaren heen is het zich gaan verspreiden over het hele bekkenbodemgebied. De rest van mijn bekkenbodem lijkt zich nu redelijk goed te hebben hersteld. Ik heb bv. al een tijdje geen last meer van mijn blaas. Maar de achterkant is een ellende.

Tail between the legs

In mijn eerdere bericht ‘Angst en bekkenbodem’ heb ik verteld over de relatie die dr. Wise heeft gelegd tussen bekkenbodem en angst. Ik realiseer mij steeds meer dat er bij mij twee duidelijke oorzaken zijn te benoemen voor mijn overactieve bekkenbodem: de jarenlange overmatige aanspanning van mijn buikspieren en de opgebouwde angst in mijn lijf vanaf mijn kindertijd. Als kind hadden mijn broer en ik vaak te maken met emotionele spanning in ons gezin. Mijn moeder was geestelijk labiel. Langere periodes lag zij veel in bed, had destructieve en agressieve buien en is opgenomen geweest in inrichtingen. Dit heeft zeer veel invloed gehad op ons gezin: de spanning was vaak om te snijden. Mijn rol was die van ‘een flinke meid’. Ik was de bemiddelaar, regelde veel, was slim, niet bang en kon ogenschijnlijk goed omgaan met de situatie. Maar natuurlijk zat ik inwendig vol met angst. Als zelfbeschermende reactie ben ik onbewust mijn staartbeen in gaan trekken, dat is nu wel zeker. En bij spanning, opwinding is dit zich waarschijnlijk door de jaren heen gaan versterken. Dr. Wise noemt dit natuurlijke fenomeen ‘tail between the legs’. Zoals een hond bij angst en dreiging de staart intrekt.

De overmatige spierspanning aan de achterkant van mijn bekkenbodem heb ik dus al vanaf mijn kindertijd opgebouwd. En vervolgens ben ik vanaf ongeveer mijn 30ste mijn buikspieren  – en daarmee onbewust ook mijn bekkenbodemspieren – overmatig gaan aanspannen om pijn in mijn onderrug te voorkomen. Deze langdurige en dubbele aanslag op mijn bekkenbodemspieren is dus heftig geweest en daarom is het de vraag of mijn bekkenbodem zich ooit weer zal herstellen. Mijn bekkenfysiotherapeut en ik hopen nog steeds op meer verbetering. Het is afwachten.

Volledig mens zijn

Hardop zeggen dat angst bij mij ook een belangrijke factor is geweest is nog steeds onwennig. Ik ben niet echt bang aangelegd, ben eigenlijk wel een lefkikkertje. En ik heb met al mijn drive, enthousiasme en wilskracht aardig wat bereikt in mijn leven. Vanaf dat ik op kamers ging wonen (ik was 20 jr.) heb ik door de jaren heen in bepaalde periodes hulp gezocht bij een therapeut. Ik was mij bewust van de invloed die mijn verleden had op mijn leven. Stap voor stap lukte het mij uiteindelijk om alle emoties een plek te geven. Ik heb een gezonde dosis zelfreflectie ontwikkeld en er ontstond meer rust en harmonie in mijn leven. 

En nu ben ik op een nieuwe laag van de ui beland. Het afpellen van de lagen van een ui wordt vaak als metafoor gebruikt voor het volledig leren kennen van jezelf. Ik las een interview met Annemarie Postma: “Spiritualiteit is volledig mens zijn, in  het echte leven, elke dag weer. Leuker, liefdevoller, nederiger en wijzer worden we alleen door te struikelen en weer op te staan. Spirituele ruggengraat ontwikkelen doen we door moedig onze angsten te trotseren en de innerlijke weg te gaan. Het gaat erom dat we onszelf leren kennen door ons leven eerlijk onder ogen te zien.”

Een andere wijsheid brengt het bovenstaande mooi onder woorden:”Daar waar je struikelt ligt de schat begraven.” Op naar de volgende laag van de ui.

Adem rust in je hoofd

18 juli 2012 2 reacties

Een meewarige blik in mijn richting, een opmerking dat het woord ‘spanning’ of ‘nervositeit’ bevat, en ik kan me voor een kort moment onbegrepen en eenzaam voelen. Het heeft geen zin te reageren en te vertellen dat de bekkenbodempijn die ik dagelijks voel niet komt omdat ik nerveus of gespannen ben. Zo lang mijn lichaam de door de vele jaren (20 à 40 jaar) opgebouwde spierspanning in mijn bekkenbodem als normaal ervaart, zal ik hier last van blijven houden. De enige weg is om dag in dag uit heel bewust te proberen mijn bekkenbodemspieren te laten wennen aan ontspanning. Zodat langzamerhand het mechaniek aanspanning wordt vervangen door ontspanning.

Ademen en (ont)spanning

Goed ademen heeft een positieve invloed op ontspanning. In hun boek ‘Verademing’ (zie de rubriek Links) hebben Bakker en De Jong het over de gejaagdheid van het leven dat door gewenning door veel mensen niet meer gevoeld wordt. En zij stellen dat je daarvoor iets simpels, maar krachtigs onder de loep kunt nemen: je ademhaling. Want een rustige ademhaling en rust in je hoofd gaan hand in hand: adem rustig en ook je brein komt tot rust. En wat blijkt? Heel veel mensen ademen veel te snel. Ik ook, ben ik achter gekomen.

Als je ontspannen op een stoel zit, heb je normaal gesproken aan 6 keer per minuut ademen genoeg. Je ademt dan niet diep en zonder erbij na te denken. Bij fysieke inspanning adem je dieper en sneller. Bij wandelen 10 tot 16 keer per minuut, bij hardlopen 40 tot zelfs 60 keer per minuut. Denken of piekeren kan ervoor zorgen dat je 5 keer sneller ademt dan op grond van je fysieke behoeften noodzakelijk is. Als je hoofd overstroomt van gedachten en je weet niet meer hoe het is om een ‘leeg’ hoofd te hebben, raak je daaraan gewend. Op den duur heb je er dan geen erg meer in dat je veel denkt en onrustig ademt, omdat een actief brein met veel gedachten ‘normaal’ is geworden. Zo kan het gebeuren dat je zittend op een stoel continu 20 keer per minuut ademt.

Minder ademen, meer bewegen

Een te snelle ademhaling houdt geen mens jaren ongestraft vol. 16 keer per minuut ademen doet iemand die 18 km. per uur tegen de wind in fietst. Door een hoge, ontregelde ademfrequentie is er laag koolzuurgehalte in het bloed. Hierdoor komt er minder zuurstof op de juiste plaats (zuurstof is nodig om energie vrij te maken). Het lichaam schiet in de vecht- vluchtstand en de concentratie gaat naar beneden. Door te snel te ademen gebruik je je energie niet doeltreffend. Energie waar je gewoonlijk dagen mee vooruit kunt, verbruik je nu soms al binnen een paar uur. Je gaat dan leven op je reserves. Met alle gevolgen van dien: een ontregelde ademhaling kan zelfs je lichaam ontwrichten. Persoonlijk ben ik er met de deskundigen en met de schrijvers van dit boek van overtuigd dat verkeerde ademhaling wel eens gezondheidsprobeem nummer 1 zou kunnen zijn.

Hoe je je fysieke- en vermoeidheidsklachten kunt bestrijden door ademhalingsoefeningen en beheersing van je ademfrequentie, wordt in het boek verder beschreven. Het hoofdstuk ‘Hoge ademfrequentie en voeding’ en ‘Ademhaling en sport’ is zeer interessant. Bakker en De Jong stellen dat rust in je lijf brengen even moeilijk als eenvoudig is: door minder te ademen en meer te bewegen.

Goed ademhalen, een verademing

24 juni 2012 Plaats een reactie

Bij meditatie fungeert de ademhaling als een anker voor je aandacht. Door je af te stemmen op je buikademhaling (eigenlijk middenrifademhaling) kan je kalmte, ontspanning en stabiliteit vinden. Ik ben me door meditatie steeds meer bewust geworden van mijn ademhaling en realiseerde mij op een gegeven moment dat ik door het te strak aanspannen van mijn buikspieren jaar in jaar uit veel te hoog heb geademd. Alleen bij het zingen heb ik mij altijd wel geconcentreerd op buikademhaling.

Leren leven binnen in jezelf

Dagelijks let ik nu dus meer op buikademhaling en gebruik het heel bewust: tijdens mijn lange wandelingen (nu al 1 uur en 40 minuten!), wanneer ik sta en lig, tijdens fitness- en lijfoefeningen en hardlopen op de lopende band (nu al 30 minuten!). Ook probeer ik door bewuste ademhaling naar de buik het zitten (ook op de fiets) te vergemakkelijken. Mijn overtuiging is dat ik door mindfulness – door de bewustwording in mijn lichaam en mijn ademhaling – zoveel sterker ben geworden. Ondanks de dagelijkse pijn door mijn overactieve bekkenbodem. Vidyamala Burch besteedt in haar boek ‘Aandacht voor pijn: door mindfulness gelukkig leven met chronische pijn’ een hoofdstuk aan ademhaling. Door mindfulness kan de verbinding tussen bewustzijn en lichaam zich herstellen. Daarbij verwijst zij naar het woord ‘rehabilitatie / revalidatie’ wat ‘weer geschikt maken’ of ‘in de vorige toestand herstellen’ betekent. Het komt van het Franse werkwoord habiter dat ‘(be)wonen’ betekent. Dus rehabilitatie / revalidatie zou je kunnen zien als leren weer te leven, of wonen, binnen in jezelf om zo welzijn te herstellen. Ongeacht hoe pijnlijk het lichaam aanvoelt. Met het (pijnlijke) lichaam leren leven in plaats van ertegen vechten is het pad naar revalidatie en een rijker, bevredigender leven. En ik mag mij gelukkig prijzen, dat ik dit kan beamen.

Meditatief bewustzijn

John Kabat Zinn en Vidyamala Burch noemen bewustwording ontwikkelen voor je ademhaling een van de effectiefste manieren om bewustwording in je lichaam te brengen. John Kabat Zinn heeft het over vriendschappelijke betrekkingen aanknopen met je buik, omdat het een bondgenoot is bij het creëren van kalmte en bewustzijn. Dat klopt. Ieder moment van de dag dat ik met mijn aandacht naar de ademhaling ga, is een moment van meditatief bewustzijn. Ik ben me dan bewust van het moment, van mijn lichaam en van wat ik voel. Adem is een nuttige en eenvoudige focus van bewustzijn in het lichaam, in het nu en een heel goed hulpmiddel om reacties op pijn, ziekte en stress te hanteren.

Helaas vergeet ik in de doe-modus nog vaak naar mijn ademhaling te gaan. Bijvoorbeeld bij gesprekken en activiteiten, in momenten van spanning en opwinding. En dan heb ik het niet over stress, maar gewoon over de normale spanning en opwinding van bv. een verhuizing, een spel, de aanschaf van een auto of een hond. Op zulke momenten kan ik dat bewustzijn niet bereiken; ik vergeet het eenvoudigweg. En dat is jammer, want ik bouw dan teveel spanning in mijn buik, blaas en bekkenbodem op. En dan wordt de pijn erger, mijn blaas raakt geïrriteerd en/of ik krijg last van verkramping in het bekkenbodemgebied. Maar er komt een tijd dat ik ook op zulke momenten in staat ben om mij meer bewust te zijn van mijn ademhaling, van mijn lichaam. Daar ga ik voor.

Transformational Breathing

Adem fascineert mij. Ik heb dan ook 2x gekozen voor een sessie van een ademcoach die ik ken en is opgeleid als coach Transformational Breathing. Op de site Transformational Breathing wordt het als volgt omschreven: Transformational Breath® is de meest effectieve en holistische zelfhelingsmethode die op dit moment beschikbaar is. De methode is gebaseerd op de aanname dat je ademhalingspatroon het resultaat is van je onbewuste emoties, angsten, verlangens en belemmeringen. Door dit ademhalingspatroon bewust te vervangen door een volledige ademhaling, ben je in staat jezelf te bevrijden en de blokkades op te ruimen. De volledige ademhaling zorgt voor meer zuurstof op celniveau en daarmee voor fysieke en emotionele vitalisering die leidt tot een hoger niveau van bewustzijn. Transformational Breath® werkt op drie niveaus: lichamelijk, mentaal-emotioneel en spiritueel.

De sessies waren een bijzondere ervaring. Beide keren zeer verschillend, maar op subtiel niveau hebben ze een positieve nawerking.

Verademing

Momenteel lees ik het boek ‘Verademing van Bram Bakker & Koen de Jong. Zij stellen: goed ademhalen voor ontspanning, beter slapen, meer energie en sneller afvallen. Zeer interessant! In een van mijn volgende blogberichten zal ik hier een keer meer over schrijven.