Archief

Posts Tagged ‘Bekkenbodempijn’

Geen brein, geen pijn

11 april 2013 Plaats een reactie

In de afgelopen jaren heb ik veel gelezen en geleerd over chronische pijn. Het beste boek is wat mij betreft het pas in het Nederlands uitgekomen boek ‘Begrijp de pijn’ van David Butler en Lorimer Moseley. De oorspronkelijke titel is ‘Explain the pain’: het is vertaald door Mark Langerhorst en Bart van Buchem. Ongeveer 2 maanden geleden – toen mijn pijnklachten in en rondom mijn overactieve bekkenbodem weer toenamen en ik daardoor emotioneel wat uit balans raakte – heeft mijn bekkenfysiotherapeut het boek voor mij besteld. Het was toen nog niet voor het algemene publiek beschikbaar.

Neurowetenschappen

Veel van wat ik al wist over chronische pijn komt terug in dit boek. Ook het opvoeren van lichamelijke belasting met behulp van een opbouwschema; dat wat ik tijdens de revalidatie bij de St.Maartenskliniek heb geleerd. Uniek in dit boek is de wijze waarop de schrijvers – ook door de speelse tekeningen en schema’s – materie uit de neurowetenschappen eenvoudig weten uit te leggen. Ze schrijven over het pijnsysteem in ons lichaam dat ons beschermt en behoedt, over de betrokkenheid van ons brein bij pijn, over het grote belang van de context waarin pijn ervaren wordt en over het virtuele lichaam dat ons brein gebruikt om het echte fysieke lichaam te lokaliseren.

Gevoeligheid kan veranderen

En vanzelfsprekend komt het alarmsysteem uitvoerig aan bod: hoe de miljoenen sensoren in ons lichaam reageren op prikkels. Hoe speciale neuronen geactiveerd raken en met hoge snelheid een alarmsignaal via het ruggenmerg naar het brein sturen. Wat voor mij nieuw was en heel belangrijk om te beseffen: dat sensoren maar een paar dagen leven en dan vervangen worden door nieuwe. Dit betekent dat je gevoeligheid continue verandert! Voor mensen met voortdurende pijn is dit iets om goed te onthouden: de gevoeligheid die je ervaart, kan in de loop der tijd veranderen.

Fysiologie van de pijn

Het overgevoelige alarmsysteem dat ontstaat bij chronische pijn (centrale overgevoeligheid oftewel sensitisatie van het centrale zenuwgestel) wordt uiteengezet. En de schrijvers leggen twee verklarende modellen over pijn uit: het orkestmodel (daarop is het boek gebaseerd) en het uimodel. Uitgangspunt van het orkestmodel is dat uiteenlopende factoren onderdeel kunnen zijn van de pijnervaringen. Het model verschaft inzicht in de biologische basis van pijn en laat zien dat processen in het brein zich op een lichamelijke manier manifesteren. Gedachten, ideeën, angsten en emoties worden door de hersenen beschouwd als zenuwimpulsen die – net als prikkels vanuit beschadigde weefsels – elektrochemische effecten in het brein hebben. Butler en Moseley zijn hierover zeer helder: “Ja, alle pijn wordt geproduceerd door het brein: geen brein, geen pijn. Daarmee bedoelen we geen seconde dat pijn niet bestaat, integendeel: alle pijn is echt. Iemand die je vertelt dat ‘het’ allemaal in je hoofd zit en daarbij impliceert dat ‘het’ niet echt bestaat, begrijpt niets van fysiologie.”

Aanrader

Het boek beschrijft tot slot hoe je concreet chronische pijn beter kunt beheersen. Hele goede, praktische tips. Ik ben het volmondig met de schrijvers van het boek eens: je kunt grip krijgen op je pijn als je begrijpt wat er in het ruggenmerg gebeurt en welke processen er in het brein plaatsvinden. Weet je hoe pijn ontstaat – begrijp je de fysiologie van pijn – dan geeft dat je een enorm gevoel van bevrijding en ook controle.

Het boek is een aanrader voor mensen met pijn. Het is ook speciaal voor deze doelgroep geschreven. Maar ook voor artsen / therapeuten, zodat zij het boek kunnen gebruiken als handboek om patiënten uitleg te geven over pijn. Want ook de schrijvers van dit boek erkennen dat er nog steeds veel deskundigen in de zorg zijn die (veel) te weinig kennis hebben van pijn en pijnbeheersing, laat staan mensen met chronische pijn serieus kunnen voorlichten en ondersteunen.

Helpt mindfulness en meditatie tegen pijn?

27 maart 2013 5 reacties

Mensen vragen mij soms: “Wat levert dat mediteren elke dag jou nu op? Gaat de pijn echt weg door mindfulness?” Voor mijn opleiding Trainer Mindfulness (MBSR) lees ik momenteel het boek ‘Op zoek naar het hart van wijsheid’ van Goldstein & Kornfield. Een geweldig goed geschreven boek, waar ik graag uit put, om duidelijk te maken waarom ik mindfulness en meditatie beoefen. Waarom ik kies voor meer spiritualiteit in mijn leven.

Inzichtmeditatie

Ik omarm de term inzichtmeditatie. Het woord maakt direct duidelijk dat meditatiebeoefening een verkenningstocht is door het lichaam en de geest: op zoek naar wijsheid, naar een hart-gedragen bewustzijn. Door te lezen over mindfulness en inzichtmeditatie kom ik in aanraking met zeer boeiende psychologische inzichten en universele wijsheden. Het zijn geen hoogdravende theoretische inzichten. Nee, eerder inzichten waarbij ik een soort thuiskomen ervaar.

Verlangen

Ik lees bv. over de vijf basishindernissen die je gegarandeerd tegen komt tijdens de meditatiebeoefening. Want reken maar dat je geconfronteerd wordt met allerlei verstoringen in je geest tijdens het mediteren. Het zijn de fundamentele krachten in onszelf die ook zoveel verdriet in de wereld veroorzaken. Zoals de eerste basishindernis ‘verlangen’. Verlangen naar zintuiglijk genot. Naar iets moois of plezierigs om naar te kijken, te luisteren, te ruiken of te proeven, naar prettige lichamelijke gewaarwordingen en plezierige bewustzijnstoestanden. Is er dan iets mis met verlangen? Natuurlijk niet. Er is niets verkeerds aan het genieten van aangename ervaringen.

‘Als ik maar’ mentaliteit

Maar verlangen en begeerte bezorgt ons de ‘als ik maar’-mentaliteit. ‘Als ik dat nou maar had’ of ‘Als ik maar de juiste baan, partner of kleding had’ of ‘Als ik maar geen pijn had, dan zou ik gelukkig zijn’. Ons wordt geleerd dat we gelukkig zullen zijn als we er in slagen om snel achter elkaar voldoende plezierige ervaringen aan elkaar te plakken. En onze samenleving is er een meester in om deze vorm van bedrog voort te zetten: ‘Koop dit, zie er zo uit, eet dit, gedraag je zo, bezit dat … En ook jij zult gelukkig zijn.’ Niet het object van ons verlangen is het probleem, maar de energie in de geest die ermee samengaat.

De energie van verlangen maakt ons onrustig en we blijven zoeken naar datgene wat ons werkelijk zal bevredigen. Verlangen en begeren is een conditionering en belet ons aanwezig te zijn waar we ons bevinden, omdat we naar iets verlangen dat elders is. Verlangen heeft geen einde. Onze gewoontepatronen rond verlangen zijn bijzonder krachtig.

Opmerkzaamheid en bewustzijn

Door meditatiebeoefening ontwikkel je opmerkzaamheid en bewustzijn. Door het ontwikkelen van opmerkzaamheid leer je je bewust te zijn van verlangen, het te herkennen en het gade te slaan, zoals het zich voordoet en weer verdwijnt. Zonder erin gevangen te raken of er afkeer tegen te ontwikkelen. Je observeert alleen maar, ontwikkelt inzicht en laat je niet langer volledig beheersen door verlangen. Ook niet door het verlangen dat de pijn moet ophouden. Door het beoefenen van mindfulness en inzichtmeditatie kun je de bekwaamheid ontwikkelen om aanwezig, open en in balans te blijven bij alle ervaringen en in alle situaties die het leven met zich mee brengt. Ook de ervaring van chronische pijn.

Je hoort mij niet zeggen dat dit makkelijk is en dat ik dit nu volledig heb bereikt. Dat is niet het geval. Ik ‘worstel’ bijna dagelijks met pijn in mijn lijf door mijn overactieve bekkenbodem (CPPS) in combinatie met mijn scoliose. Maar ik ben er niet meer panisch bang voor en vecht er niet meer tegen. Door mindfulness- en meditatiebeoefening voel ik mij een meer geïnspireerd, rustiger en wijzer mens worden. En alleen dat geeft al verlichting van de pijnen.

Vriendschap sluiten met chronische pijn

19 maart 2013 Plaats een reactie

Dit blog heeft vanaf nu een aangepaste url en is alleen nog bereikbaar via: www.blog.mijnkeerpunt.com De reden voor deze wijziging is dat ik er naar streef om in september as. – als afronding van mijn opleiding – te starten met het geven van mijn 1e mindfulnesstraining (MBSR) en dat doe ik onder de naam MijnKeerpunt. Mijn nieuwe site met trainingsaanbod is nu live: www.mijnkeerpunt.com

Hoe vaak ik in de toekomst trainingen MBSR ga verzorgen hangt af van mijn fysieke mogelijkheden. Het gaat mij niet om de hoeveelheid trainingen: ook al zijn het maar 2 per jaar. Wat ik graag wil is van betekenis zijn voor mensen: hen laten kennismaken met de helende werking van mindfulness, mijn positieve ervaringen delen. Zeker met mensen die worstelen met CPPS en andere chronische (bekkenbodem)pijnen. Maar ook podiumartiesten en anderen die te maken hebben met spanning en stress.

Fascinatie en verlichting

Bezig zijn met mindfulness en lezen over hoe pijn werkt en wat de neuro-wetenschappenlijke inzichten zijn, fascineert mij en helpt mij ook. Mijn orthopeed van de St. Maartenskliniek begon tijdens mijn bezoek verleden week over pijnmedicatie, maar toen ik vertelde waarom ik dat niet wil en waarin ik pijnverlichting zoek, had hij daar waardering voor. Overigens bleek uit de nieuwe foto’s van mijn scoliose in mijn onderrug dat de toename van de kromming wel mee valt. Gelukkig. Mijn orthopeed kan zich desondanks goed voorstellen dat ik regelmatig behoorlijke pijn in o.a. mijn onderrug, liezen en bovenbenen heb. De combinatie overactieve bekkenbodem en scoliose bewerkstelligt deze pijnen. Door de kromming in mijn rugwervel zoekt mijn lichaam voortdurend een balans. Dat heeft een negatieve werking op mijn kwetsbare spieren, weefsel en gewrichten in het bekken(bodem)gebied.

Hannes Meinkema

Dankzij een tip van een buurman hoorde ik afgelopen zondag op Radio 1 een interview met de schrijfster Hannemieke Stamperius, alias Hannes Meinkema. Zij heeft al 15 jaar een botziekte en heeft dagelijks veel pijn. Een aantal boeken van haar waren in de jaren ’70 / ’80 mijn favoriet: ze staan nog steeds in onze boekenkast.

Hannemieke slikt geen pijnmedicatie omdat haar specialist aangaf dat de bijwerkingen die ze zou krijgen van alle pijnmedicaties die ze dan zou moeten slikken, voor veel meer ellende zouden zorgen. Zij mediteert veel en dat helpt haar enorm. Of zij iets met mindfulness of boeddhisme heeft gedaan kwam niet ter sprake, maar door de wijze waarop zij in het leven staat, vermoed ik het wel. Een paar uitspraken van haar: “Pijn die blijvend en onvermijdelijk is, moet je niet weg willen hebben maar leren te omarmen.” – “De samenleving kan zeker niet omgaan met pijn; instinctief moet bij iedereen de pijn weg.” – “Pijn is een fantastische leermeester: je leert ten volle leven in het hier en nu.”

Wantrouwend

Zij deed wat mij betreft soms wat vergaande uitspraken, zoals de laatste, hierboven, Maar er was ook herkenning. Bv. toen ze antwoordde op de vraag hoe haar omgeving reageert op het feit dat zij altijd pijnen heeft en daarvan aan de buitenkant niets te zien is. Zij vertelde dat ze wel eens te maken kreeg met agressie in bv. winkels. Zij kan nl. niet lang stil staan; door de toename van pijn gaat ze dan onherroepelijk tegen de vlakte. Dus wanneer er lange rijen bij de kassa’s in de supermarkt staan, informeert zij de mensen en vraagt of zij voor mag gaan. De reactie is over het algemeen zeer onplezierig: mensen laten niet graag iemand voor gaan. Ze zien niets aan haar, zijn wantrouwend, hebben haast etc.

Haar verhaal raakte mij omdat ik toevallig enkele weken geleden even in de supermarkt was en veel pijn in mijn onderrug, benen en heupen kreeg. Ik stond in de rij bij de kassa en vroeg mij toen af wat ik zou doen als de rij op dat moment heel lang was geweest. Ik realiseerde mij op dat moment weer hoe lastig en beperkend deze aandoening is en ik voelde mij even heel eenzaam met mijn pijn.

Pijn omarmen?

Hannemieke heeft haar pijn, zoals zij zelf zegt, volledig omarmd. Op de vraag of zij eigenlijk nog wel een leven zonder pijn zou willen, gaf zij – na een korte aarzeling – (gelukkig!) aan dat zij natuurlijk wel een leven zonder pijn zou willen. Zij voegde er echter direct aan toe dat als zij terug denkt aan 15 jaar geleden zonder pijn maar ook zonder haar huidige levensinzichten, zij liever kiest voor haar huidige leven met pijn en met de opgedane levenswijsheid. Die uitspraak kan ik wel aanvoelen, maar ik spreek liever over proberen vriendschap te sluiten met de pijn i.p.v. omarmen van de pijn.

Pijnbehandeling; een persoonlijke keuze

13 februari 2013 2 reacties

De laatste weken is de pijn weer toegenomen. Voor het eerst kon ik ook goed het verschil voelen tussen de pijn door verkramping van de bekkenbodemspieren en de pijn die te maken heeft met sensitisatie (overgevoeligheid van het zenuwstelsel). Deze laatste vorm van pijn is heel vervelend en ontstaat doordat bij chronische pijn er veranderingen op kunnen treden in het pijnverwerkingssysteem. Bij sensitisatie is het aantal sensoren per zenuwcel groter dan normaal: dat betekent dus automatisch een grotere gevoeligheid. De gevarenboodschappen worden sterk doorgegeven aan de hersenen en het krachtige pijnstillende systeem uit de hersenen werkt niet meer naar behoren. Met als gevolg dat alle alarmbellen in het lichaam af gaan (oftewel hevige, grillige pijn).

Uit balans

De pijnen haalden mij – gelukkig tijdelijk – fors uit balans. Tegen wil en dank slaan de angsten en twijfels dan weer toe en ik overwoog serieus om een verwijskaart te regelen voor een pijncentrum. Maar tegelijkertijd besefte ik dat ik weer teveel hooi op mijn vork had genomen. Nou ja, vork … het is een heel klein, mini, mini kindervorkje, maar ook daar kan nog teveel hooi op liggen. Dus ik heb weer een paar luttele activiteiten in mijn agenda geschrapt en probeer mij opnieuw bewust te richten op het hier en nu, zonder plannen te maken voor de toekomst. En gelukkig heb ik mijn bekkenfysiotherapeut die mij met raad en daad bij staat wanneer ik een inzinking heb.

Factoren bij sensitisatie

De pijnen door sensitisatie lijken weer wat af te nemen en vooralsnog ga ik niet naar een pijncentrum. Omdat ik weet wat mij dan te wachten staat: o.a. medicatie in de vorm van anti-depressiviteit of anti-epileptica (met hele vervelende bijwerkingen) zenuwblokkade of -injecties. En de kans dat het helpt is klein. Ik weet dat zorgen maken over pijn, veel aandacht schenken aan pijn en blijven zoeken naar oorzaken die de toename van pijn verklaren, ook zorgen voor toename van pijnsignalen naar de hersenen. Uit onderzoek blijkt dat met name deze pijnsignalen in de hersenen als vrij ernstig worden geïnterpreteerd. Dus nog meer alarmbellen die afgaan.

Er is een aantal factoren waarvan men sterk vermoedt dat ze sensitisatie in de hand werken of onderhouden als ze eenmalig aanwezig zijn. Eén daarvan is: overmatige spierspanning in samenhang met verkramping of niet kunnen ontspannen. Tja, daar ben je dan mooi klaar mee … Een overactieve bekkenbodem ( CPPS) is verkramping van de spieren, dus sensitisatie ligt wel erg op de loer …

Kracht van bewustzijn

Andere factoren die ervoor kunnen zorgen dat sensitisatie ontstaat en verergert, zijn o.a: negatieve emoties (verdriet, weerstand, boosheid), angst (voor de pijn, de toekomst) stress en teveel aandacht gericht op de pijnlijke plaats in het lichaam. En dat is precies de reden dat ik tot op heden meer waarde hecht aan meditatie- en mindfulnessbeoefening. Ik geloof in de kracht van het bewustzijn, van het trainen van opmerkzaamheid. Je niet laten meeslepen door gevoelens en gedachten, je niet identificeren met je gedachten. Mij verdiepen in boeddhistische tradities en de dagelijkse training werkt bevrijdend en levert vele nieuwe inzichten op. Ik voel me een meer heel en rijker mens worden en dat heeft – daar ben ik van overtuigd – een positieve werking op chronische pijn. Uit neurologisch onderzoek blijkt zelfs dat je je brein kunt veranderen door beoefening van meditatie en mindfulness. Dat proberen te stimuleren of af te dwingen heeft geen zin en werkt averechts. Maar als het vanzelf gebeurt, dan omarm ik dat van harte 🙂

Jas die past

Hoe dan ook: je kiest de jas die bij je past. Er zijn lotgenoten die heel bewust kiezen voor het inspuiten van botox in de gespannen bekkenbodemspier (zie vorige bericht: Botox of Boeddha) of voor een chirurgische ingreep, zoals nervus pudendus neuropathie. Nervus pudendus betekent dat de zenuw die naar de bekkenbodem loopt teveel bekneld zit in de – toch al van oorsprong – smalle doorgang. Operatief wordt dan geprobeerd deze doorgang te verruimen. De ingreep is controversieel: de meningen over zin en onzin van deze ingreep lopen in de medische wereld uiteen. Ter informatie voor lotgenoten: onder andere dr. Beco uit België voert deze ingreep uit. Via Google is redelijk wat informatie te vinden over dit fenomeen en/of deze arts.

Botox of Boeddha

11 januari 2013 8 reacties

Er bestaat een boek met de titel ‘Botox of Boeddha?’. Het is geschreven door Jotika Hermsen, een bekende Nederlandse boeddhistische lerares, die vipassanaretraites verzorgd in binnen- en buitenland. Vipassana is een boeddhistische meditatievorm, waarop mindfulness is gebaseerd. Ik ken het boek niet, maar mijn leraar en supervisor (van de opleiding Trainer Mindfulness bij het IvM) vertelde mij dat dit boek, met deze toepasselijke titel, bestaat. Toepasselijk omdat ik hem informeerde over een mogelijke behandeling van een overactieve bekkenbodem (CPPS): het inspuiten van botox in de verkrampte bekkenbodemspier(en).

Verlamming van spier

Ik ben hierover geïnformeerd door een volgster van mijn blog, die al vele jaren worstelt met CPPS. Zij las een artikel over een man die na 3 jaar helse pijnen zich heeft laten injecteren met botox en nu geen klachten meer heeft. Ze is vervolgens op onderzoek uitgegaan en heeft afgelopen december een arts in het Elkerliekziekenhuis in Helmond bezocht. Deze vrouwelijke gynaecoloog spuit al 7 jaar botox, met positieve resultaten. In principe moet je om de 3 maanden geïnjecteerd worden, totdat de klachten afnemen. Hoe lang het duurt voordat het blijvend aanslaat, schijnt af te hangen van hoe lang je al kampt met een overactieve bekkenbodem en de overige therapeutische hulp die je tijdens de botoxbehandeling inroept. Er zijn vrouwen die na 1 spuit al klachtenvrij zijn, en er zijn er waarbij meerdere spuiten nodig zijn. Lijd je al lang aan CPPS heb je dus hoogstwaarschijnlijk veel en lang deze injecties nodig.

De werking van botox is simpel: de spier waarin een hoeveelheid botox – afgestemd op een vooraf gemeten spierspanning – is gespoten wordt tijdelijk (voor 3 à 4 maanden) verlamd. Botox blokkeert de verbinding tussen de spier en de zenuw: hierdoor blijft de spier ontspannen (in het gezicht ontstaan er daardoor geen rimpels). De vrouw in kwestie is overtuigd en heeft dus ook besloten om zich door deze arts te laten behandelen. Natuurlijk hoop ik voor haar dat de behandeling aanslaat en dat zij – ook op langer termijn – zal genezen van de pijnen die zij heeft.

Niet eeuwigdurend

Ik heb al eerder met mijn bekkenfysiotherapeut gesproken over deze behandeling. Zij is zeer terughoudend, net als ik. De juiste dosering botox en het goed zetten van de spuit is cruciaal. Teveel botox of verkeerd spuiten in een bekkenbodemspier kan leiden tot incontinentieklachten. Overigens geeft de gynaecoloog in het Helmondse ziekenhuis aan dat zij, in de 7 jaar dat zij spuiten zet, deze klacht nog nooit heeft gehad. Op de site van het Elkerliekziekenhuis staat een korte informatieve tekst over botoxbehandeling bij bekkenbodemklachten. Hier wordt ook benadrukt dat de werking van een botoxbehandeling tijdelijk is en dat het erom gaat de vicieuze cirkel van pijn te doorbreken. In de maanden van de spierzwakte (-verlamming) moet overige therapeutische hulp van bekkenfysiotherapie en psychotherapie ervoor zorgen dat de behandelingen op lange termijn ook echt resultaat hebben.

Toch maar Boeddha

Als ik naar mezelf kijk: de therapeutische hulp die ik heb ingeroepen levert goede resultaten op. Hoe ikzelf de pijn kan verminderen of verzachten, hoe ik om kan gaan met de pijn, kan luisteren naar mijn lichaam. En de grootste positieve werking is voor mij het pad van mindfulness, vipassanameditatie en de nadere kennismaking met boeddhisme. Ik ben ervan overtuigd dat hoe je in het leven staat, hoe je meer aandacht ontwikkelt voor je lichaam, gevoelens, gedachten en je omgeving, hoe je open durft te staan voor de zoektocht naar wie je werkelijk bent en wat jouw persoonlijke pad is, helend kan werken. Ik vertrouw voor mezelf meer op de kracht van persoonlijke ontwikkeling. Dus ik heb mijn keuze gemaakt. Geen botox, wel boeddha 😉 En ik volg ondertussen met interesse deze vrouw en eventuele andere lotgenoten die wel kiezen voor een botoxbehandeling. Wie weet wat mij dit in de toekomst nog leert.

Volledig arbeidsongeschikt, niet duurzaam

28 december 2012 Plaats een reactie

Na 2 jaar ziektewet volgt onherroepelijk keuring bij het UWV. Afgelopen maand was het voor mij dan zover. Ik had mij goed voorbereid, ook omdat ik er rekening mee hield dat de keuringsarts niet bekend zou zijn met de aandoening CPPS (overactieve bekkenbodem). Naast mijn medisch dossier met o.a. verslagen van het revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek en mijn bekkenfysiotherapeut, had ik zelf een medisch overzicht opgesteld en alle gesprekspunten uitgeschreven die m.i. aan bod moesten komen.

Zakelijk en professioneel

De UWV-arts had een zakelijke, professioneel ‘afstandelijke’ houding. Hij luisterde goed, stelde kritische vragen en was duidelijk bezig met het doorgronden van mijn persoon en mijn aandoening (voor hem inderdaad een onbekend fenomeen). Dit soort gesprekken vallen bij mij in de categorie ‘doel- en taakgericht’, dus dat betekende – zoals ik heb geleerd tijdens mijn revalidatie – het klokje op mijn Iphone instellen op 15 minuten en daarna staand, leunend tegen de muur, het gesprek voortzetten. Gedurende het gesprek kreeg ik natuurlijk meer pijn, maar kon dat redelijk goed hanteren. Het is voor mij ook al lang geen punt meer om op een gegeven moment gehurkt verder te praten of staand draaiende heupbewegingen te maken. Dat geeft verlichting in de bekkenbodem en in de onderrugspieren.

Een momentum

Aan het eind van het ruim een uur durende gesprek oordeelde de arts als volgt: volledig arbeidsongeschikt, maar niet duurzaam. Dat betekent dat ik een loongerelateerde WGA- uitkering (Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsongeschikten) krijg. Hij concludeerde dat ik nu helemaal niet kan werken, maar in de toekomst misschien / waarschijnlijk wel weer gedeeltelijk. Ik ben het volledig eens met zijn oordeel. Door het pad dat ik ben ingeslagen, hoop ik op de lange duur op wat meer verbetering.

Ondanks dat de uitslag – die door de UWV-arbeidsdeskundige is overgenomen – voor mij goed is, hakt het er toch in. Arbeidsongeschikt, in de uitkeringsmolen terecht komen …. dat doet pijn. Het is zo’n momentum. Begin januari volgt een gesprek met mijn werkgever over de consequenties.

Achter pijn kijken

Niet lang nadat dit alles bekend was begon mijn 6-daagse stilteretraite. De timing was niet verkeerd en het was opnieuw een hele positieve ervaring. Niet probleemloos: regelmatig last van pijnen, maar ik kon er mee omgaan. De begeleider is mijn supervisor en docent bij het IvM, het instituut waar ik de opleiding Trainer Mindfulness volg. Zijn dhamma-talks (2x per dag een theoretische en praktische meditatiebegeleiding) waren zeer inspirerend en doorspekt met humor.

Ik raak steeds meer in de ban van mindfulness, vipassana meditatie en Boeddhisme. Het is boeiend om te onderzoeken wat eigenlijk het leven zelf inhoudt. Door meditatie stel ik me meer open voor ongemak en pijn. Ik begrijp nu wat pijn, woede en angst is en herken hoe verzet daartegen voor veel meer ongemak zorgt. Het onderzoeken van lichamelijke en geestelijke pijn zoals het werkelijk is, werkt verzachtend. Ik ben pijn altijd zoveel mogelijk uit de weg gegaan, in die zin dat de hulptroepen (fysiotherapeuten, manueel therapeuten en masseurs) direct adequaat door mij werden ingezet. Het was een soort jongleur-act; altijd trachten de bal in de lucht te houden. Nu probeer ik ‘achter de pijn te kijken’. Ik citeer: “Pijn krijgt de functie van een strenge, doch liefdevolle leraar, die mij steeds weer aanspoort om voorbij mijn vasthouden te gaan, om dieper te onderzoeken, om dit moment te laten zijn voor wat het is en te observeren wat er in de volheid van het volgende moment zal ontstaan.”

Pijn minder binnen laten komen

12 december 2012 2 reacties

Het is een soort lijfboek aan het worden: ‘Boeddha’s brein‘. Ik blijf erin lezen. Sommige hoofdstukken oeverloos opnieuw en opnieuw. Waarom? Omdat ik niet de gave heb om na 1x lezen de inhoud te kunnen reproduceren (ook niet na herhaaldelijk lezen, overigens …). Namen, titels en ook de inhoud van boeken, films e.d.; het is zo uit mijn geheugen verdwenen. Ik kan zelfs naar een bioscoop gaan in de overtuiging dat ik een bepaalde film nog nooit gezien heb, terwijl Gerard dan vertelt dat we ‘em al een keer hebben gezien. Ach, ik zit er niet meer mee. Het is goed om iedere keer opnieuw te starten met de geest van een beginner, zeggen ze bij Mindfulness 😉

Het steeds opnieuw lezen is omdat ik dagelijks pijn heb en het me helpt om meer inzicht te krijgen in lijden in relatie tot onze geest en hersenen. De schrijver zegt daarover: “Wanneer je de lichamelijke machinerie van lijden begrijpt, zul je het steeds meer gaan zien als een onpersoonlijke toestand, die uiteraard onaangenaam is, maar niet de moeite waard om erdoor van streek te raken – dat zou alleen maar voor meer ‘tweede pijlen’ (zie het bericht: Relatie met pijn veranderen) zorgen.” Ik kan dit beamen. Hoewel dat niet betekent dat ik door pijn niet van streek kan raken. Natuurlijk gebeurt dat. En dan kies ik soms ook graag voor ‘troostrijke acties’, zoals een reep pure chocolade kopen of uit eten met Gerard en/of lieve vrienden. Maar pijn raakt mij minder: het lijkt soms ‘verder van mij af te liggen’. Daarmee bedoel ik dat door het lezen over pijn in relatie tot de geest en de hersenen, de pijn niet meer altijd zo binnenkomt. Ik betrek het minder op mezelf. Ik denk vaker: “Ok, ik heb nu deze pijn en straks is het weer andere, mildere pijn of gaat het misschien weer voor een tijdje weg.”

Onderrug

Ik heb de laatste weken steeds meer pijn in mijn onderrug. Omdat ik betwijfel of dit alleen met mijn overactieve bekkenbodem te maken heeft, heb ik de revalidatiearts van de St. Maartenskliniek gebeld en gevraagd of er weer een foto van mijn rug (mijn scoliose) gemaakt kan worden. Dat is gebeurd en verleden week kreeg ik telefonisch de uitslag: de scoliose in mijn onderrug is in vergelijking met 2009 toegenomen. De pijn heeft daar zeker – in combinatie met mijn overactieve bekkenbodem (CPPS) – een relatie mee. De revalidatiearts verwijst mij door naar een orthopedisch chirurg.

Het is wrang. Om zoveel mogelijk pijn in mijn onderrug te voorkomen heb ik al die jaren mijn buikspieren goed getraind en aangespannen. Nu laat ik de buikspieren sinds 2 jaar noodgedwongen los, met als resultaat een verergering van de kromming in mijn ruggengraat en veel meer pijn in mijn onderrug. De spieren die als een harnas rond mijn rugwervel waren gespannen en de boel redelijk ‘recht’ hielden, zorgen er nu voor dat mijn ruggengraat ‘inzakt’. Ik hoop dat de orthopeed met een aantal goede tips komt om deze pijn wat in te dammen. Ik denk zelf aan Ceasartherapie en/of medische begeleiding bij mijn fitness. Want ook dat laatste gaat mij momenteel moeilijk af. Zo ook het wandelen.

Kennis en ervaring delen

Natuurlijk is in mijn opleidingsgroep (bij IvM, opleiding Trainer Mindfulness) mijn chronische pijn zijdelings ter sprake geweest. De groep wil graag meer weten over de werking van chronische pijn en dus ga ik de volgende opleidingsdagen (aankomend weekend) de groep daarover iets vertellen. Vind ik leuk om te doen; bloeit mijn voorlichtings- en docentenhart weer op. Daarna ga ik een week naar Drenthe voor mijn 2e stilteretraite. Ik kom vast ‘verlicht voor de kerst’ terug! 😉