Archive

Posts Tagged ‘Bekkenfysiotherapie’

Tot slot

26 augustus 2013 12 reacties

Omdat CPPS veel pijn kan veroorzaken en er nog te weinig over (mogelijke hulpverlening) bekend is, hebben mensen die kampen met deze of soortgelijke pijnen de neiging om mij telefonisch te benaderen met vragen. Ik heb daar begrip voor, maar omwille van mijn privacy en ter bewaking van mijn rust vraag ik vriendelijk dit niet te doen. Op dit blog een vraag of opmerking plaatsen kan altijd. Over het algemeen genomen kun je er vanuit gaan dat ik reageer. Weet dat ik geen overzicht heb van bekkenfysiotherapeuten in Nederland en België die werken met het Stanford Protocol (o.a. behandeling triggerpoints). Bij F-act Pelvi Pain Clinic in Enkhuizen kan je terecht voor vrijblijvend advies, ook over behandelaars in jouw regio.

—————————————————————————————————————————

Dit is in principe mijn laatste bericht op dit blog. Het is genoeg. Blijven stil staan bij mijn aandoening CPPS / overactieve bekkenbodem heeft geen zin; alles is beschreven. Tijd voor het afsluiten van een periode en het inluiden van een nieuwe periode.

Dit blog blijft in de lucht. Als ik informatie krijg over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van (de behandeling van) deze aandoening, zal ik dit op deze plek melden.

Schrijvend vorm geven

Vanaf november 2010 kreeg ik te maken met zware blaasontstekingen en heftige pijnen. Op 1 oktober 2011 ben ik begonnen met dit blog. Met de intentie om mensen die kampen met heftige pijnen in het bekkenbodemgebied en – vanwege de onbekendheid van deze aandoening – van het kastje naar de muur gestuurd worden, te ondersteunen. Ook was het schrijven op dit blog een manier om mensen in mijn eigen omgeving die op de hoogte wilden blijven van mijn ziekteproces, te informeren. En om mijn verdriet, pijn en wanhoop al schrijvend vorm te geven. Het schrijven werd een belangrijk onderdeel van mijn verwerkings- en ontwikkelingsproces.

Groeiproces

Nu ben ik 3 jaar verder. Mijn leven is door de chronische vorm van mijn aandoening volledig veranderd. Verhuisd, 100 % arbeidsongeschikt, levensstandaard iets teruggeschroefd, minder mogelijkheden, meer beperkingen en meer afhankelijk van mijn levenspartner. En veranderingen in mijzelf. Minder scherpe randjes, meer mildheid en rust. Meer in balans. Een persoonlijk groeiproces van wanhopig verdriet, vastklampen en vechten naar mildheid, loslaten en aanvaarding. Waarbij meditatie, mindfulness en ontwikkeling van bewustzijn een belangrijke rol spelen.

In conditie

De heftige pijnen door mijn overactieve bekkenbodem en de ernstige invaliderende uitwerking zijn gelukkig verminderd. Dankzij een goed revalidatieprogramma, mijn zeer bekwame bekkenfysiotherapeut en mijn persoonlijke groeiproces. Lopen gaat nu goed; naast dagelijkse korte wandelingen, maak ik samen met mijn hondje 2x per week een lange wandeling door de bossen. Dat is mijn grote genieten. Rustig zwemmen maakt onderdeel uit van mijn wekelijkse saunabezoek. En iedere dag begint met yoga, lijfoefeningen en meditatie. Zo hou ik mijn lichaam zoveel mogelijk ontspannen en in conditie.

Het is zoals het is

Chronische CPPS heeft een licht invaliderende uitwerking, dat blijft zo. In mijn geval blijven de problemen het grootst bij het wat langer zitten (auto, fiets, achter pc, werktafel e.d.) en staan. De pijn komt – dan weer mild, dan weer stevig – en gaat. Zonder aanleiding. Dat is kenmerkend aan chronische pijn. Bezig zijn met oorzaak en gevolg heeft geen zin, daar ben ik dus mee opgehouden. Mijn darmen en mijn blaas zijn gevoelig. Medicijnen slik ik niet. Een heel enkele keer een diazepam voor het slapen gaan, wanneer de verkramping te sterk is: deze spierontspanner zorgt voor verlichting. Dagelijks gebruik ik een crème die de bloedvaten verwijdt, waardoor de pijn tijdelijk verlicht. Ook heb ik een zelfhulpbehandeling geleerd van mijn bekkenfysiotherapeut: dat doe ik om de dag. Of de pijnen en beperkingen ooit verdwijnen of verder verminderen, weet ik niet. Daar ben ik niet meer mee bezig. Over het algemeen overheerst genieten van mijn leven. Daartussen zijn ook momenten van verdriet en onzekerheid. Het is zoals het is.

Pluk de dag

Ik hoop dat ik – op kleine schaal – als trainer MBSR (Mindfulness Based Stress Reduction) vanuit mijn onlangs opgezette praktijk MijnKeerpunt, iets kan betekenen voor mensen die op zoek zijn naar meer balans in hun leven en leren anders om te gaan met stressvolle omstandigheden – door (werk)druk, piekeren, vermoeidheid en (chronische) pijn. Meditatie en mindfulness is voor mijzelf een levenswijze geworden en ik blijf mij wat dat betreft ontwikkelen.

Verder

Op mijn site MijnKeerpunt, praktijk voor mindfulness, ga ik in de vorm van blogberichten verder met schrijven over dingen die mij bezig houden en direct of indirect te maken hebben met mindfulness. Met behulp van RSS-feed is het mogelijk deze blogberichten te volgen. Ook is mijn praktijk te volgen op Facebook, door de MijnKeerpunt-pagina te ‘liken’.

Dank voor het volgen van dit blog, voor de ondersteunende woorden en voor het delen van ervaringen. Voor alle lotgenoten: dit is geen forum, dus als je een reactie plaatst op dit blog is de kans heel klein dat je van andere mensen een reactie terug krijgt. Veel sterkte bij de persoonlijke zoektocht naar herstel of verlichting van de bekkenbodempijnen. Weet: een training MBSR kan daarbij een belangrijk hulpmiddel zijn.

3-Daags congres bekkenbodempijn

13 juni 2013 Plaats een reactie

Op 30 mei t/m 1 juni 2013 vond in Amsterdam het 1e internationale congres plaats over onderbuik- en bekkenbodempijn: het World Congress on Abdominal and Pelvic Pain (WCAPP2013). Dagvoorzitter was Bert Messelink, uroloog bij het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen). Hij is voorzitter van de IASP (Special Interest Group on Abdominal & Pelvic Pain) en studeert momenteel Seksuologie.

Mijn bekkenfysiotherapeut stuurde mij tijdens het congres een paar What’s App-berichten met nieuwtjes. Het 1e: ‘15% van de mensen met CPPS werkt niet (meer).’ Dat valt mij nog mee, ik had verwacht dat dit aantal groter zou zijn.

Grote impact op kwaliteit van leven

Het 2e bericht dat zij mij toestuurde: ‘CPPS (overactieve bekkenbodem) heeft een grotere impact op de kwaliteit van leven dan hart- long- en suikerziekte.’ Ik had de neiging om het niet helemaal serieus te nemen. Er zijn toch zeker mensen met een ernstige longziekte die er erger aan toe zijn, denk ik dan. Maar mijn bekkenfysiotherapeut vertelde afgelopen week dat dit onderzocht is door grote patiëntgroepen met elkaar te vergelijken: het gaat niet om individuele gevallen. Die grotere impact heeft alles te maken met de zitklachten die in de meeste gevallen ontstaan door een overactieve bekkenbodem. Niet meer (lang) kunnen zitten in de auto, achter de werktafel / pc, op de fiets etc. En omdat wij in onze samenleving vooral een zittend bestaan leiden, wordt door deze aandoening de kwaliteit van leven dus behoorlijk aangetast. Ik kon niet anders dan instemmend knikken …

En als het gaat om impact; een zeer groot percentage mannen en vrouwen met een overactieve bekkenbodem hebben (ernstige) problemen met vrijen. Ook dit kwam tijdens het congres aan de orde. Bij dit besef, slaag ik altijd een zucht van opluchting: deze problemen heb ik gelukkig nooit gehad.

Invaliderend

Ondanks dat ik dagelijks geconfronteerd word met de grote impact van CPPS, heb ik altijd weer de neiging om dit wat te verzachten en ontkennen. Dat gebeurde ook toen ik het interview met mij in B-Wijzer (blad van Stichting Bekkenbodem Patiënten) ter controle toegestuurd kreeg. De journaliste die mij interviewde gebruikt in het artikel het woord ‘invaliderend’. Ik schrok toen ik het las en had de neiging het te schrappen. Maar toen ik er met Gerard over sprak realiseerde ik mij dat dit woord terecht door haar wordt gebruikt. Het was een schok en tegelijkertijd een bewust besef van mijn situatie. Ik kan weer veel meer als voorheen, geniet met volle teugen van mijn leven en wil dus niet klagen. Echter, ontkennen van de feitelijke situatie is onnodig: deze aandoening belemmert mij behoorlijk en dat kun je invaliderend noemen. In de rubriek Links is het interview met mij in het blad B-Wijzer (juni 2013) te vinden. En een interview met mijn bekkenfysiotherapeut (in hetzelfde blad).

Tussen wal en schip

Het oeverloze pad dat mensen met bekkenbodempijn moeten aflopen, kwam tijdens het congres aan de orde. Het begint bij de huisarts die er niets mee kan en die doorverwijst naar de uroloog. Urologen staan eveneens met de handen in het haar en sturen vrouwen vaak door naar de gynaecoloog. Die weet ook niet wat te doen, dus weer terug naar de huisarts. Vervolgens een doorverwijzing naar bv. een maag- en darmarts. En tot slot een pijnbehandelingskliniek. En allemaal weten er niet goed raad mee. Er is nog veel meer onbekend dan bekend en de disciplines werken veelal volkomen langs elkaar heen. Je valt als ‘patiënt’ (ik gebruik dit woord niet graag) nog steeds tussen wal en schip.

Effectieve behandeling

Binnen nu en pak ‘em beet 5 jaar zal er hoogstwaarschijnlijk nog geen effectief medicijn zijn ontwikkeld voor mensen met bekkenbodempijn. Tijdens het congres werd duidelijk dat tot nu toe Amitriptyline de beste resultaten oplevert. Het is van oorsprong een anti-depressiva waarbij toevalligerwijs werd ontdekt dat het goed werkt tegen zenuwpijn. Ik heb het een tijdje geslikt, voelde geen echt resultaat en ben er door de vervelende bijwerkingen mee opgehouden.

En er was goed nieuws tijdens het congres. De belangrijkste internationale doorbraak in de behandeling van CPPS (overactieve bekenbodem) is de triggerpointbehandeling. Dat is een mooie opsteker voor de bekkenfysiotherapeuten in Nederland die al zover zijn dat ze deze behandeling (Stanfort-protocol, van Wise en Anderson) toepassen. Om een idee te geven: in de regio Nijmegen zijn dat 2 bekkenfysiotherapeuten (van ongeveer 16 in het totaal). Mijn bekkenfysiotherapeut is ook docente en vertelde mij dat de nieuwe lichting bekkenfysiotherapeuten wel allemaal zijn onderwezen in de triggerpointbehandeling. De toekomst ziet er dus wat dat betreft iets rooskleuriger uit.

De oude worden

6 september 2012 1 reactie

De officiële term van mijn aandoening is Chronic Pelvic Pain Syndrom (CPPS). Ik hou het maar op de Nederlandse term: overactieve bekkenbodem. Hoewel het woord ‘Chronic’ wel veel duidelijk maakt … Overactieve bekkenbodem klinkt alsof je met wat rust nemen, de overactiviteit wel kan laten afnemen. Was het maar zo simpel.

Ook het feit dat ik dankzij een opbouwschema weer ruim een uur kan wandelen en ook ontspannen kan zitten (geen actieve werkhouding), zet mensen regelmatig op het verkeerde been. Ze denken dan vaak dat ik over een aantal maanden wel weer de oude ben. Echter, het weer kunnen wandelen en zitten betekent niet dat ik geen pijn heb. Helaas is de pijn bijna altijd aanwezig. De intensiteit verschilt per moment. Maar omdat de pijn ook te maken heeft met een overgevoelig zenuwstelsel, probeer ik er zo min mogelijk op te letten en blijf – zo lang als mijn tijdschema aangeeft – zitten of lopen.

Pijn is geen graadmeter

Ik laat sinds mijn revalidatie bij de St. Maartenskliniek de pijn dus niet bepalen hoe lang ik wandel of zit. Bepalend is de tijdsduur (tijdgestuurd gedrag i.p.v. pijngestuurd gedrag). Meestal ben ik heel blij als ik na ruim een uur zitten ‘mag’ opstaan. Maar soms heb ik nauwelijks pijn en kan ik voor mijn gevoel nog uren blijven zitten. Dat is echter uit den boze. Belangrijk is dat ik mij strikt hou aan het schema: niet meer en ook niet minder (zie ook het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Ik heb mijn vooraf gestelde doel bereikt: max.1,5 uur achter elkaar kunnen wandelen en ontspannen zitten. Helaas heb ik het doel- en taakgerichte zitten en het fietsen tot nu toe niet verder kunnen opbouwen dan 15 minuten. Hoe dit zich ontwikkelt weet ik niet. Ik focus er niet meer op en zie wel waar ik uitkom. Belangrijker is dat ik vooral dankzij meditatie en mindfulness een nieuw evenwicht heb gevonden.

Ruimte in je hoofd

Andy Puddicombe (voormalig boeddhistische monnik en populairste meditatietrainer van Engeland) zegt: “Meditatie is een goede basis om de dag door opmerkzaamheid en gewaarzijn te ontwikkelen. In de ‘ruimte in je hoofd’ die bij regelmatig mediteren ontstaat, welt vanzelf geluk op – niet de emotie van geluk, maar een onderstroom van onwankelbare vredigheid, ongeacht de emoties die er op dat moment zijn.” Dit herken ik. Het nieuwe evenwicht zit erin dat ik meer luister naar mijn innerlijke stem en veel lees over en luister naar mensen die me iets kunnen leren. Ik ben me steeds meer bewust van patronen en ingeslepen gedachtes en gedrag. Ik richt mij als vanzelf meer op vriendelijkheid en schoonheid en ben minder geneigd om te klagen over dagelijkse beslommeringen. Ik raak sneller ontroerd omdat iemand iets moois doet of zegt, of ik iets moois lees. 

Dagritme

Ik heb nu ook alle tijd om te lezen en na te denken. Meestal sta ik ’s ochtends met pijn in heupen, onderrug en bekkenbodem op. Ik doe voorzichtig lijfoefeningen, laat mijn hond uit (goed voor de dan meestal ook geblokkeerde darmen), mediteer en klungel wat aan. Na ± 3 uur ben ik wat meer flexibel en mobiel. Daarna vul ik de dag met sporten, boodschapje doen, saunabezoek en/of een lange boswandeling. En tussendoor regelmatig ontspannen liggen: bodyscan, lezen en schrijven op m’n Ipad. Momenteel heb ik een terugval (hogere spierspanning, meer pijn); dat betekent de hele avond met warme kussentjes op de bank.

De oude worden of nieuw worden

Een hoofdstuk in het boek ‘Ziels Gezond’ van Annemarie Postma heet ‘De oude worden of nieuw worden?’ Ik word niet meer ‘de oude’: ik ben blij met de ‘nieuwe’ Rudi. Wat dat betreft heb ik een jaar geleden bijna intuïtief een hele goede naam gekozen voor dit blog: Mijn keerpunt. Ik grijp mijn ziek zijn nu aan als een kans om meer ‘heel’ te worden. Om mezelf beter te begrijpen, meer (zelf)compassie te ontwikkelen en meer proberen te leven in het nu.

Overlevingsmechanisme

9 augustus 2012 3 reacties

Het intrekken van mijn staartbeentje – een van de twee belangrijkste oorzaken van mijn overactieve bekkenbodem (zie het bericht Schillen van de ui) – heeft rechtstreeks verband met een overlevingsmechanisme. Mijn manier van doen was sterk en flink zijn: zo kon ik ‘overleven’. Ik werd geprezen voor mijn inzet en mijn rol binnen ons gezin. Die waardering kon ik wel gebruiken in een omgeving met regelmatig onderhuids angst en spanning. In mijn doortastende rol brak ik de spanning een beetje. Zo hield ik mij staande.

Je persoonlijkheid wordt voor een groot deel bepaald door je opvoeding en de omgeving waarin je opgroeit. Je ontwikkelt manieren van doen waarmee je het in jouw omgeving redt. Manieren die misschien niet passen bij je waarachtigste zelf en die je onbewust hebt ontwikkeld om je kwetsbare ziel te beschermen. Maar betekent dit dan dat ik in de kern eigenlijk niet sterk en flink ben? Ben ik dan niet mijn authentieke zelf?

Masker af

Lisette Thooft schreef een prima artikel over jezelf zijn. Ze schrijft dat spiritueel leider Barry Long een onderscheid maakt tussen persoonlijkheid en karakter. Je karakter is je diepste wezen, je ware unieke aard. Daaroverheen zit je persoonlijkheid, het masker dat je hebt gevormd, de rol de je bent gaan spelen om je aan te passen. Leg dat masker af en je wordt authentiek. Dat onderscheid tussen persoonlijkheid en karakter maakt ook duidelijk dat je niet zomaar jezelf kunt laten gaan en dan beweren dat je authentiek bent. Thooft: “Die neiging hebben mensen wel eens: om gebrek aan zelfdiscipline of botheid te verdedigen met de claim dat ze gewoon zichzelf zijn. Maar dat alles hoort juist bij de persoonlijkheid, bij het pantser dat je bouwt als je als kind vaak gekwetst bent en op je ziel getrapt. Het maakt ook duidelijk dat er verschillende soorten van ‘goed’ zijn. Je kunt goed zijn als masker, als overlevingsmechanisme, uit angst voor straf of uit verlangen naar bevestiging en waardering van anderen. En je kunt ook goed zijn omdat je alle angst en alle verlangen naar erkenning van anderen hebt laten varen en in je ware zelf terecht gekomen bent.”

Authentieke zelf

Je kunt pas na een lange ontwikkelingsweg je ware zelf onthullen. En meestal is het een afbraakproces. En vergis je niet: “Het karakter dat overblijft is geen solide bouwwerk van psychische eigenschappen en gedragspatronen. Het is eerder een leegte.” Om jezelf te worden, authentiek te zijn, moet er niets bij, maar eerder iets af: de angst om niet goed genoeg te zijn voor anderen en verlangen naar goedkeuring. Het is een – soms pijnlijk – continue proces en ik durf niet te beweren dat mij dit zal lukken. Zo’n verlichte staat van zijn bereik ik vast niet voordat ik op mijn sterfbed lig. Lisette schrijft daarover: “Dan zit er niets anders op dan jezelf te accepteren zoals je bent, inclusief alle restjes onechtheid die je nog in je ziel hebt zitten. Hoe eerlijker je bent over je masker, hoe minder zwaar en dicht het wordt, hoe doorzichtiger voor jezelf en anderen.”

Van de nood een deugd

6 juli 2012 2 reacties

Het gaat steeds beter met mij. Ik wandel bijna dagelijks tussen 1 à 2 uur, sport 2x per week in het fitnesscentrum waar ik ook iedere keer een half uur op de lopende band hard loop en daarna nog 15 minuten op de crosstrainer. En het mooie is dat wanneer ik pijn in mijn bekkenbodem heb en mijn blaas geïrriteerd is, dit door het wandelen of het lopen sterk vermindert! Bewegen doet mij dus weer goed. Ik loop wel anders dan vroeger: veel meer in aandacht. Meer bewust van mijn omgeving, mijn lichaam en mijn bewegingen. En ik vind het heerlijk!

Deze week hebben we dan ook mijn revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek afgerond. Ik heb een opbouwschema opgesteld waarmee ik probeer om het zitten (ontspannen en taak- en doelgericht, in een auto zitten en het fietsen) verder uit te bouwen. Dat is toch iets wat ik zelf moet doen; daar kunnen zij mij verder niet bij helpen. Ik heb veel gehad aan de uitleg over hoe chronische pijn werkt, welke rol pijnprikkels vanuit de hersenen hebben, over de negatieve gevolgen van over- en onderbelasting en van pijngestuurd gedrag (zie het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Toen ik dat eenmaal begreep kon ik zelf aan de slag en hoefden de deskundigen van de St. Maartenskliniek mij alleen bij tijd en wijle wat bij te sturen.

Ik ga nog wekelijks voor behandeling naar mijn bekkenfysiotherapeut. Dat zal ook nog wel heel lang zo blijven. Ik heb nog steeds last van triggerpoints in mijn bekkenbodem en van oplopende spierspanning. Maar ik heb nu een adequate remedie: wandelen, lopen en meditatie, mindfulness.

Opleiding trainer mindfulness

Ik heb mij behoorlijk verdiept in mindfulness. De achterliggende gedachte en grondprincipes spreken mij zeer aan en ik heb er veel aan. In de periode dat ik de basistraining Mindfulness volgde ontstond langzamerhand een gedachtewolkje. En om nu maar een lang verhaal kort te maken: ik start in september a.s. met de opleiding Trainer Mindfulness (MBSR) aan het IvM (Instituut voor Mindfulness). Een 1,5 jaar durende opleiding die ik in Groesbeek – dichtbij waar ik woon – kan volgen. Het vervoer is dus geen probleem. Zowel de bedrijfsarts als mijn werkgever hebben het goedgekeurd. Natuurlijk hoop ik over een aantal weken, paar maanden alsnog weer wat uren te kunnen werken bij ArtEZ (of elders), maar wie weet kan ik t.z.t. een toekomst opbouwen als trainer mindfulness. Gericht op mensen die te maken hebben met spanning en stress, zoals podiumkunstenaars. En op mensen met chronische pijn en dan specifiek met een overactieve bekkenbodem of andere bekkenbodemaandoening.

En het mooie is dat het mes aan twee kanten snijdt. Door deze opleiding werk ik verder aan mijn eigen helingsproces en bouw ik ondertussen aan een nieuwe toekomst. Een toekomst die beter past bij mijn huidige situatie. Ik las een mooie passende bijbelse uitspraak: De weg wordt gemaakt door hem te gaan. En ik ga!

Ziektekosten, bezuinigingen en de overheid

15 juni 2012 1 reactie

De laatste tijd heb ik regelmatig pijn in mijn onderrug. Dat heeft een negatief effect op de dieper liggende bekkenbodemspieren. Dus ben ik door mijn bekkenfysiotherapeut doorverwezen naar een manueel therapeut waarmee zij nauw samenwerkt. De eerste behandeling heb ik gehad en hopelijk voel ik de komende dagen verbetering.

Pijn in mijn onderrug, is voor mij niet nieuw. Dat is begonnen op mijn 20ste, tijdens mijn 1ste baan als groepsleidster. Toen is ook mijn scoliose (kromming in de ruggengraat) ontdekt. De scoliosepijn is voor orthopedisch specialisten de reden geweest om mij te adviseren mijn buik- en rugspieren goed te trainen en aan te spannen. Zodat mijn spieren als een ‘korset rondom mijn onderste rugwervels’ gingen functioneren. Dat zou de pijn verlichten en ik moet zeggen: dat deed het ook. Tja … dat dit bij mij (mede) heeft geleid tot een ernstige overactieve bekkenbodem, konden ze toen nog niet vermoeden. Mijn manueel therapeut vertelde dat pas in 2001 de eerste publicaties verschenen, waarin deze opvatting (spierkorset opbouwen) werd weerlegd. En voordat deze nieuwe zienswijze in de medische wereld is doorgedrongen en geaccepteerd ben je zo 10 jaar verder (schat ik zo).

Onbeperkte fysiotherapie in pakket

Ik voel me overigens bevoorrecht dat ik sinds dit jaar onbeperkt gebruik kan maken van hulpverleners die vallen onder de grote noemer ‘Fysiotherapie’ (zoals bekkenfysiotherapeut en manueel therapeut). In 2011 hebben wij veel geld weggedragen naar mijn toenmalige ziektekostenverzekeraar. Mijn wekelijkse bezoeken aan de bekkenfysiotherapeut werden vanaf het midden van dat jaar al niet meer vergoed. Toch had ik geen keus: de behandelingen waren hard nodig. Eind van het jaar heb ik mij dan ook met verve gestort op de verschillende pakketten van een aantal ziektekostenverzekeraars. De OHRA sprong er uit: zij hebben flexibele pakketten en de keuze voor onbeperkt fysiotherapie. Dat is dan ook wel gelijk het duurste pakket. Ons maandelijkse bedrag voor ziektekosten is dus hoog, maar ik klaag nergens over. Er zijn zat mensen die een uitgebreid ziektekostenpakket niet kunnen betalen. Zij krijgen maar een beperkt aantal (bekken)fysiotherapiebehandelingen vergoed. En als je dan lijdt aan een ernstige overactieve bekkenbodem, heb je echt een probleem.

Grootste onkostenpost

Mijn bekkenfysiotherapeut vertelde onlangs dat incontinentiemateriaal – voor zowel urine als ontlasting – de grootste onkostenpost in de zorg is. Ik wist niet wat ik hoorde … En wat blijkt? Een bekkenfysiotherapeut kan een groot deel van de mensen met incontinentieproblemen goed helpen door de inzet van eenvoudige oefeningen. Dat geldt zeker ook voor mensen die lijden aan fecale incontinentie (ongewild verlies van ontlasting). Echter, uit onderzoek blijkt dat maar 10 tot 20% van de mensen die last hebben van fecale incontinentie hierover durven te praten. Het overgrote deel zwijgt, schaamt zich en leeft hierdoor – vermoed ik – in een (gedeeltelijk) isolement.

Taboe en onbekendheid doorbreken

Mijn bekkenfysiotherapeut is docente bij de opleiding voor bekkenfysiotherapie. En in het kader van incontinentiemateriaal vertelde ze dat een studente een project heeft uitgewerkt waarmee de overheid fors zou kunnen bezuinigen in de zorg. Door een grote publieksgerichte voorlichtingscampagne over urine- en fecale incontinentie. Met als doel: het grote stilzwijgen en het taboe te doorbreken, de grote groep mensen die hiermee worstelt te vertellen dat zij niet alleen staan en goed geholpen kunnen worden door bekkenfysiotherapie. En met het uiteindelijk doel: reduceren van de aanschaf van incontinentiemateriaal en dus een forse kostenbesparing in de zorg. Dat de overheid hier zelf niet opkomt …

Misschien dat (een internetspotter van) Edith Schippers dit blogbericht leest. Dan heb ik gelijk een tip voor haar. Investeer een deel van het geld dat door deze kostenbesparing vrij komt in wetenschappelijk onderzoek naar de aandoening overactieve bekkenbodem. Er zijn nog zoveel medische vragen waarop men geen antwoord heeft. En door de onwetendheid en onbekendheid, kunnen veel mensen met een ernstige overactieve bekkenbodem tot op de dag van vandaag niet adequaat genoeg behandeld worden. Dat levert frustratie op bij deze mensen én bij de behandelende bekkenfysiotherapeuten.

Lachen, een prima medicijn

9 juni 2012 Plaats een reactie

Een ingrijpende gebeurtenis zet je leven op de kop. Maar het brengt vaak ook waardevolle inzichten over jezelf, het mens-zijn, het leven. Dat gebeurt ook bij mij. Hoe vreemd het ook klinkt: ik geniet meer dan ooit intens van kleine, mooie dingen en momenten. En zeker van grappige momenten. Humor, lachen om flauwe grappen, heerlijk vind ik het. Bijvoorbeeld de door ons regelmatig gebezigde uitspraak: “Ze heeft wel een groot spraakcentrum” als het over een vrouw gaat die veel en luidruchtig praat. Of Brabantse moppen die tijdens de repetities van Gloed over de tafel vliegen. Bijvoorbeeld.: “Het is wit en staat in de wei. Wat is dat?” Antwoord: “Witte-toh-nie” (hier moet je wel Brabants voor kennen … ). Vooral de Brabanders onder ons liggen dan in een deuk en dat werkt dan nog weer extra op mijn lachspieren! 

Lala – la – lala

Een overactieve bekkenbodem is ook zo’n onderwerp waar subtiele kwinkslagen over te maken zijn. Dat doe ik dan wel graag zelf, natuurlijk. Of mijn bekkenfysiotherapeut, zij mag hier ook grappen over maken. De laatste keer hadden we het samen over het alom heersende taboe rondom diverse bekkenbodemproblemen, over de onbekendheid van een overactieve bekkenbodem en dus geen geld voor onderzoek, over de domme geldverspilling in de zorg door de overheid e.d. “Het is een kwestie van tijd” zei ze, “Laat Edith Schippers maar lekker hard doorwerken, haar tanden in lastige zaken zetten. Krijgt ze vanzelf een overactieve bekkenbodem en komt er direct aandacht voor.” Lachen, natuurlijk. 

En wat te denken van onderwerpen als meditatie, mindfulness en andere spirituele zaken. Wanneer ik opstandig ben en er even helemaal doorheen zit, kan ik soms ongegeneerd hard vloeken en boos rondlopen door het huis, uitroepend: “Mindfull? Nou nu dus even niet!” Vervolgens schiet ik zelf als eerste in de lach. Dat werkt gelijk bevrijdend. Of tijdens een meditatie waarbij het de bedoeling is dat ik mij gewaar ben van mijn ademhaling, geluiden of gedachten. Dan kan zo’n stemmetje in mijn hoofd gaan rondspoken met een licht sarcastisch, herhalend deuntje (“lala – la – lala / lala – la – lala”) dat maar wil zeggen: “Hoezo, oplettendheid? Dat lukt lekker toch niet!” Dan heb ik inwendig lol.

Diepe wijsheid begint met een lach

Bij mijn afscheid van de afdeling kreeg ik als extraatje van een paar medewerksters een half jaar abonnement op Happinez. Ze gunden mij al het geluk van de wereld, de lieverds. Maar dit terzijde. In het 1e nummer dat ik begin deze maand in de brievenbus vond, staat het artikel ‘Lach jezelf gelukkig’. Het gaat over lachyoga. Ook in Nederland heeft dit een grote vlucht genomen. Tja … wat zal ik ervan denken … Oh ja, dat is waar ook: ik hoef er niets van te vinden. Soms vergeet ik dat ik aan het leren ben niet overal een mening over te hebben en niet te oordelen 😉 Ik las dat Indiase heiligen lachen beschouwen als de hoogste sport van de spirituele ladder. “Lachen is het beste medicijn om uit je hoofd te gaan en in meditatie te komen.” En: “Een lach creëert altijd ruimte. Als je lacht is er geen doen meer, slechts zijn.” Hè, dat is waar en heb ik me nooit gerealiseerd! Echt leuk om te lezen was het volgende: “In het Oosten zijn ze niet zo serieus van inborst. Daar hebben ze meer dan genoeg levens … Hier in het Westen denken we dat we er slechts een hebben en dat voert de druk enigszins op.” 

En helemaal leuk was het om te lezen over de simpele, van oorsprong Hawaiaanse meditatie,  die alle emoties en overtuigingen in jezelf verandert, zodat er ruimte ontstaat voor een lach die je opent. Het is een soort mantra en hoe vaker je die herhaalt, hoe gemakkelijker je zult lachen. Het luidt als volgt: “Het spijt me. Alsjeblieft vergeef me. Dankjewel. Ik hou van je.” Het werkt vast, want ik moest al lachen toen ik de zin een keer las!