Archive

Posts Tagged ‘Buikspieren’

Pijn minder binnen laten komen

12 december 2012 2 reacties

Het is een soort lijfboek aan het worden: ‘Boeddha’s brein‘. Ik blijf erin lezen. Sommige hoofdstukken oeverloos opnieuw en opnieuw. Waarom? Omdat ik niet de gave heb om na 1x lezen de inhoud te kunnen reproduceren (ook niet na herhaaldelijk lezen, overigens …). Namen, titels en ook de inhoud van boeken, films e.d.; het is zo uit mijn geheugen verdwenen. Ik kan zelfs naar een bioscoop gaan in de overtuiging dat ik een bepaalde film nog nooit gezien heb, terwijl Gerard dan vertelt dat we ‘em al een keer hebben gezien. Ach, ik zit er niet meer mee. Het is goed om iedere keer opnieuw te starten met de geest van een beginner, zeggen ze bij Mindfulness 😉

Het steeds opnieuw lezen is omdat ik dagelijks pijn heb en het me helpt om meer inzicht te krijgen in lijden in relatie tot onze geest en hersenen. De schrijver zegt daarover: “Wanneer je de lichamelijke machinerie van lijden begrijpt, zul je het steeds meer gaan zien als een onpersoonlijke toestand, die uiteraard onaangenaam is, maar niet de moeite waard om erdoor van streek te raken – dat zou alleen maar voor meer ‘tweede pijlen’ (zie het bericht: Relatie met pijn veranderen) zorgen.” Ik kan dit beamen. Hoewel dat niet betekent dat ik door pijn niet van streek kan raken. Natuurlijk gebeurt dat. En dan kies ik soms ook graag voor ‘troostrijke acties’, zoals een reep pure chocolade kopen of uit eten met Gerard en/of lieve vrienden. Maar pijn raakt mij minder: het lijkt soms ‘verder van mij af te liggen’. Daarmee bedoel ik dat door het lezen over pijn in relatie tot de geest en de hersenen, de pijn niet meer altijd zo binnenkomt. Ik betrek het minder op mezelf. Ik denk vaker: “Ok, ik heb nu deze pijn en straks is het weer andere, mildere pijn of gaat het misschien weer voor een tijdje weg.”

Onderrug

Ik heb de laatste weken steeds meer pijn in mijn onderrug. Omdat ik betwijfel of dit alleen met mijn overactieve bekkenbodem te maken heeft, heb ik de revalidatiearts van de St. Maartenskliniek gebeld en gevraagd of er weer een foto van mijn rug (mijn scoliose) gemaakt kan worden. Dat is gebeurd en verleden week kreeg ik telefonisch de uitslag: de scoliose in mijn onderrug is in vergelijking met 2009 toegenomen. De pijn heeft daar zeker – in combinatie met mijn overactieve bekkenbodem (CPPS) – een relatie mee. De revalidatiearts verwijst mij door naar een orthopedisch chirurg.

Het is wrang. Om zoveel mogelijk pijn in mijn onderrug te voorkomen heb ik al die jaren mijn buikspieren goed getraind en aangespannen. Nu laat ik de buikspieren sinds 2 jaar noodgedwongen los, met als resultaat een verergering van de kromming in mijn ruggengraat en veel meer pijn in mijn onderrug. De spieren die als een harnas rond mijn rugwervel waren gespannen en de boel redelijk ‘recht’ hielden, zorgen er nu voor dat mijn ruggengraat ‘inzakt’. Ik hoop dat de orthopeed met een aantal goede tips komt om deze pijn wat in te dammen. Ik denk zelf aan Ceasartherapie en/of medische begeleiding bij mijn fitness. Want ook dat laatste gaat mij momenteel moeilijk af. Zo ook het wandelen.

Kennis en ervaring delen

Natuurlijk is in mijn opleidingsgroep (bij IvM, opleiding Trainer Mindfulness) mijn chronische pijn zijdelings ter sprake geweest. De groep wil graag meer weten over de werking van chronische pijn en dus ga ik de volgende opleidingsdagen (aankomend weekend) de groep daarover iets vertellen. Vind ik leuk om te doen; bloeit mijn voorlichtings- en docentenhart weer op. Daarna ga ik een week naar Drenthe voor mijn 2e stilteretraite. Ik kom vast ‘verlicht voor de kerst’ terug! 😉

Schillen van de ui

27 juli 2012 2 reacties

Meestal sta ik ’s ochtends op met behoorlijke pijn in mijn heupen, billen en onderrug. Ik kan dan niet meer in bed blijven liggen. Ook mijn benen voelen stram en stijf. Pas nadat ik een tijd heb rond gescharreld en mijn lijfoefeningen heb gedaan begint het wat beter te worden. Sporten of een lange wandeling zorgt voor nog meer verlichting.

Ik vermoed dat ik ’s nachts mijn bekkenbodemspieren aanspan. Overdag concentreer ik mij de hele dag op het zoveel mogelijk ontspannen, maar ’s nachts trekken de spieren zich vanzelf weer samen in de oude ‘ vertrouwde’ houding. Daar is weinig aan te doen.

De pijn in mijn bekkenbodem centreert zich meer en meer aan de achterkant. Een vervelende scherpe pijn (ook door de triggerpoints) en verkrampingen, ondanks dagelijkse zelfhulp en de wekelijkse deskundige behandelingen van mijn bekkenfysiotherapeut. Ik voel nu ook dat in dit gebied de kern van mijn probleem zit. Hier is de verkramping in mijn bekkenbodem ooit begonnen. En door de jaren heen is het zich gaan verspreiden over het hele bekkenbodemgebied. De rest van mijn bekkenbodem lijkt zich nu redelijk goed te hebben hersteld. Ik heb bv. al een tijdje geen last meer van mijn blaas. Maar de achterkant is een ellende.

Tail between the legs

In mijn eerdere bericht ‘Angst en bekkenbodem’ heb ik verteld over de relatie die dr. Wise heeft gelegd tussen bekkenbodem en angst. Ik realiseer mij steeds meer dat er bij mij twee duidelijke oorzaken zijn te benoemen voor mijn overactieve bekkenbodem: de jarenlange overmatige aanspanning van mijn buikspieren en de opgebouwde angst in mijn lijf vanaf mijn kindertijd. Als kind hadden mijn broer en ik vaak te maken met emotionele spanning in ons gezin. Mijn moeder was geestelijk labiel. Langere periodes lag zij veel in bed, had destructieve en agressieve buien en is opgenomen geweest in inrichtingen. Dit heeft zeer veel invloed gehad op ons gezin: de spanning was vaak om te snijden. Mijn rol was die van ‘een flinke meid’. Ik was de bemiddelaar, regelde veel, was slim, niet bang en kon ogenschijnlijk goed omgaan met de situatie. Maar natuurlijk zat ik inwendig vol met angst. Als zelfbeschermende reactie ben ik onbewust mijn staartbeen in gaan trekken, dat is nu wel zeker. En bij spanning, opwinding is dit zich waarschijnlijk door de jaren heen gaan versterken. Dr. Wise noemt dit natuurlijke fenomeen ‘tail between the legs’. Zoals een hond bij angst en dreiging de staart intrekt.

De overmatige spierspanning aan de achterkant van mijn bekkenbodem heb ik dus al vanaf mijn kindertijd opgebouwd. En vervolgens ben ik vanaf ongeveer mijn 30ste mijn buikspieren  – en daarmee onbewust ook mijn bekkenbodemspieren – overmatig gaan aanspannen om pijn in mijn onderrug te voorkomen. Deze langdurige en dubbele aanslag op mijn bekkenbodemspieren is dus heftig geweest en daarom is het de vraag of mijn bekkenbodem zich ooit weer zal herstellen. Mijn bekkenfysiotherapeut en ik hopen nog steeds op meer verbetering. Het is afwachten.

Volledig mens zijn

Hardop zeggen dat angst bij mij ook een belangrijke factor is geweest is nog steeds onwennig. Ik ben niet echt bang aangelegd, ben eigenlijk wel een lefkikkertje. En ik heb met al mijn drive, enthousiasme en wilskracht aardig wat bereikt in mijn leven. Vanaf dat ik op kamers ging wonen (ik was 20 jr.) heb ik door de jaren heen in bepaalde periodes hulp gezocht bij een therapeut. Ik was mij bewust van de invloed die mijn verleden had op mijn leven. Stap voor stap lukte het mij uiteindelijk om alle emoties een plek te geven. Ik heb een gezonde dosis zelfreflectie ontwikkeld en er ontstond meer rust en harmonie in mijn leven. 

En nu ben ik op een nieuwe laag van de ui beland. Het afpellen van de lagen van een ui wordt vaak als metafoor gebruikt voor het volledig leren kennen van jezelf. Ik las een interview met Annemarie Postma: “Spiritualiteit is volledig mens zijn, in  het echte leven, elke dag weer. Leuker, liefdevoller, nederiger en wijzer worden we alleen door te struikelen en weer op te staan. Spirituele ruggengraat ontwikkelen doen we door moedig onze angsten te trotseren en de innerlijke weg te gaan. Het gaat erom dat we onszelf leren kennen door ons leven eerlijk onder ogen te zien.”

Een andere wijsheid brengt het bovenstaande mooi onder woorden:”Daar waar je struikelt ligt de schat begraven.” Op naar de volgende laag van de ui.

Goed ademhalen, een verademing

24 juni 2012 Plaats een reactie

Bij meditatie fungeert de ademhaling als een anker voor je aandacht. Door je af te stemmen op je buikademhaling (eigenlijk middenrifademhaling) kan je kalmte, ontspanning en stabiliteit vinden. Ik ben me door meditatie steeds meer bewust geworden van mijn ademhaling en realiseerde mij op een gegeven moment dat ik door het te strak aanspannen van mijn buikspieren jaar in jaar uit veel te hoog heb geademd. Alleen bij het zingen heb ik mij altijd wel geconcentreerd op buikademhaling.

Leren leven binnen in jezelf

Dagelijks let ik nu dus meer op buikademhaling en gebruik het heel bewust: tijdens mijn lange wandelingen (nu al 1 uur en 40 minuten!), wanneer ik sta en lig, tijdens fitness- en lijfoefeningen en hardlopen op de lopende band (nu al 30 minuten!). Ook probeer ik door bewuste ademhaling naar de buik het zitten (ook op de fiets) te vergemakkelijken. Mijn overtuiging is dat ik door mindfulness – door de bewustwording in mijn lichaam en mijn ademhaling – zoveel sterker ben geworden. Ondanks de dagelijkse pijn door mijn overactieve bekkenbodem. Vidyamala Burch besteedt in haar boek ‘Aandacht voor pijn: door mindfulness gelukkig leven met chronische pijn’ een hoofdstuk aan ademhaling. Door mindfulness kan de verbinding tussen bewustzijn en lichaam zich herstellen. Daarbij verwijst zij naar het woord ‘rehabilitatie / revalidatie’ wat ‘weer geschikt maken’ of ‘in de vorige toestand herstellen’ betekent. Het komt van het Franse werkwoord habiter dat ‘(be)wonen’ betekent. Dus rehabilitatie / revalidatie zou je kunnen zien als leren weer te leven, of wonen, binnen in jezelf om zo welzijn te herstellen. Ongeacht hoe pijnlijk het lichaam aanvoelt. Met het (pijnlijke) lichaam leren leven in plaats van ertegen vechten is het pad naar revalidatie en een rijker, bevredigender leven. En ik mag mij gelukkig prijzen, dat ik dit kan beamen.

Meditatief bewustzijn

John Kabat Zinn en Vidyamala Burch noemen bewustwording ontwikkelen voor je ademhaling een van de effectiefste manieren om bewustwording in je lichaam te brengen. John Kabat Zinn heeft het over vriendschappelijke betrekkingen aanknopen met je buik, omdat het een bondgenoot is bij het creëren van kalmte en bewustzijn. Dat klopt. Ieder moment van de dag dat ik met mijn aandacht naar de ademhaling ga, is een moment van meditatief bewustzijn. Ik ben me dan bewust van het moment, van mijn lichaam en van wat ik voel. Adem is een nuttige en eenvoudige focus van bewustzijn in het lichaam, in het nu en een heel goed hulpmiddel om reacties op pijn, ziekte en stress te hanteren.

Helaas vergeet ik in de doe-modus nog vaak naar mijn ademhaling te gaan. Bijvoorbeeld bij gesprekken en activiteiten, in momenten van spanning en opwinding. En dan heb ik het niet over stress, maar gewoon over de normale spanning en opwinding van bv. een verhuizing, een spel, de aanschaf van een auto of een hond. Op zulke momenten kan ik dat bewustzijn niet bereiken; ik vergeet het eenvoudigweg. En dat is jammer, want ik bouw dan teveel spanning in mijn buik, blaas en bekkenbodem op. En dan wordt de pijn erger, mijn blaas raakt geïrriteerd en/of ik krijg last van verkramping in het bekkenbodemgebied. Maar er komt een tijd dat ik ook op zulke momenten in staat ben om mij meer bewust te zijn van mijn ademhaling, van mijn lichaam. Daar ga ik voor.

Transformational Breathing

Adem fascineert mij. Ik heb dan ook 2x gekozen voor een sessie van een ademcoach die ik ken en is opgeleid als coach Transformational Breathing. Op de site Transformational Breathing wordt het als volgt omschreven: Transformational Breath® is de meest effectieve en holistische zelfhelingsmethode die op dit moment beschikbaar is. De methode is gebaseerd op de aanname dat je ademhalingspatroon het resultaat is van je onbewuste emoties, angsten, verlangens en belemmeringen. Door dit ademhalingspatroon bewust te vervangen door een volledige ademhaling, ben je in staat jezelf te bevrijden en de blokkades op te ruimen. De volledige ademhaling zorgt voor meer zuurstof op celniveau en daarmee voor fysieke en emotionele vitalisering die leidt tot een hoger niveau van bewustzijn. Transformational Breath® werkt op drie niveaus: lichamelijk, mentaal-emotioneel en spiritueel.

De sessies waren een bijzondere ervaring. Beide keren zeer verschillend, maar op subtiel niveau hebben ze een positieve nawerking.

Verademing

Momenteel lees ik het boek ‘Verademing van Bram Bakker & Koen de Jong. Zij stellen: goed ademhalen voor ontspanning, beter slapen, meer energie en sneller afvallen. Zeer interessant! In een van mijn volgende blogberichten zal ik hier een keer meer over schrijven.

Ziektekosten, bezuinigingen en de overheid

15 juni 2012 1 reactie

De laatste tijd heb ik regelmatig pijn in mijn onderrug. Dat heeft een negatief effect op de dieper liggende bekkenbodemspieren. Dus ben ik door mijn bekkenfysiotherapeut doorverwezen naar een manueel therapeut waarmee zij nauw samenwerkt. De eerste behandeling heb ik gehad en hopelijk voel ik de komende dagen verbetering.

Pijn in mijn onderrug, is voor mij niet nieuw. Dat is begonnen op mijn 20ste, tijdens mijn 1ste baan als groepsleidster. Toen is ook mijn scoliose (kromming in de ruggengraat) ontdekt. De scoliosepijn is voor orthopedisch specialisten de reden geweest om mij te adviseren mijn buik- en rugspieren goed te trainen en aan te spannen. Zodat mijn spieren als een ‘korset rondom mijn onderste rugwervels’ gingen functioneren. Dat zou de pijn verlichten en ik moet zeggen: dat deed het ook. Tja … dat dit bij mij (mede) heeft geleid tot een ernstige overactieve bekkenbodem, konden ze toen nog niet vermoeden. Mijn manueel therapeut vertelde dat pas in 2001 de eerste publicaties verschenen, waarin deze opvatting (spierkorset opbouwen) werd weerlegd. En voordat deze nieuwe zienswijze in de medische wereld is doorgedrongen en geaccepteerd ben je zo 10 jaar verder (schat ik zo).

Onbeperkte fysiotherapie in pakket

Ik voel me overigens bevoorrecht dat ik sinds dit jaar onbeperkt gebruik kan maken van hulpverleners die vallen onder de grote noemer ‘Fysiotherapie’ (zoals bekkenfysiotherapeut en manueel therapeut). In 2011 hebben wij veel geld weggedragen naar mijn toenmalige ziektekostenverzekeraar. Mijn wekelijkse bezoeken aan de bekkenfysiotherapeut werden vanaf het midden van dat jaar al niet meer vergoed. Toch had ik geen keus: de behandelingen waren hard nodig. Eind van het jaar heb ik mij dan ook met verve gestort op de verschillende pakketten van een aantal ziektekostenverzekeraars. De OHRA sprong er uit: zij hebben flexibele pakketten en de keuze voor onbeperkt fysiotherapie. Dat is dan ook wel gelijk het duurste pakket. Ons maandelijkse bedrag voor ziektekosten is dus hoog, maar ik klaag nergens over. Er zijn zat mensen die een uitgebreid ziektekostenpakket niet kunnen betalen. Zij krijgen maar een beperkt aantal (bekken)fysiotherapiebehandelingen vergoed. En als je dan lijdt aan een ernstige overactieve bekkenbodem, heb je echt een probleem.

Grootste onkostenpost

Mijn bekkenfysiotherapeut vertelde onlangs dat incontinentiemateriaal – voor zowel urine als ontlasting – de grootste onkostenpost in de zorg is. Ik wist niet wat ik hoorde … En wat blijkt? Een bekkenfysiotherapeut kan een groot deel van de mensen met incontinentieproblemen goed helpen door de inzet van eenvoudige oefeningen. Dat geldt zeker ook voor mensen die lijden aan fecale incontinentie (ongewild verlies van ontlasting). Echter, uit onderzoek blijkt dat maar 10 tot 20% van de mensen die last hebben van fecale incontinentie hierover durven te praten. Het overgrote deel zwijgt, schaamt zich en leeft hierdoor – vermoed ik – in een (gedeeltelijk) isolement.

Taboe en onbekendheid doorbreken

Mijn bekkenfysiotherapeut is docente bij de opleiding voor bekkenfysiotherapie. En in het kader van incontinentiemateriaal vertelde ze dat een studente een project heeft uitgewerkt waarmee de overheid fors zou kunnen bezuinigen in de zorg. Door een grote publieksgerichte voorlichtingscampagne over urine- en fecale incontinentie. Met als doel: het grote stilzwijgen en het taboe te doorbreken, de grote groep mensen die hiermee worstelt te vertellen dat zij niet alleen staan en goed geholpen kunnen worden door bekkenfysiotherapie. En met het uiteindelijk doel: reduceren van de aanschaf van incontinentiemateriaal en dus een forse kostenbesparing in de zorg. Dat de overheid hier zelf niet opkomt …

Misschien dat (een internetspotter van) Edith Schippers dit blogbericht leest. Dan heb ik gelijk een tip voor haar. Investeer een deel van het geld dat door deze kostenbesparing vrij komt in wetenschappelijk onderzoek naar de aandoening overactieve bekkenbodem. Er zijn nog zoveel medische vragen waarop men geen antwoord heeft. En door de onwetendheid en onbekendheid, kunnen veel mensen met een ernstige overactieve bekkenbodem tot op de dag van vandaag niet adequaat genoeg behandeld worden. Dat levert frustratie op bij deze mensen én bij de behandelende bekkenfysiotherapeuten.

Eigen hulpverlening regisseren

8 april 2012 1 reactie

Onze verhuizing is achter de rug. Ondanks dat ik mij zoveel mogelijk heb teruggetrokken en een grote groep mensen ons heeft geholpen, is de verhuizing niet in de koude kleren gaan zitten. Ik heb weer meer pijn. Logisch zo’n terugval, maar wel vervelend. Toen de pijn op momenten weer heftig was, voelde ik lichte paniek opkomen. Het is me gelukt om me daar niet door te laten leiden. Ik probeer nu door rust en aandacht voor mijn lijf mijn bekkenbodem weer wat meer te ontspannen. Het zal wel even duren voordat ik weer terug ben op het niveau van herstel, voorafgaand aan de verhuizing.

Bij zo’n terugval is mijn bekkenfysiotherapeut mijn steun en toeverlaat. Toen ik een dag voor de verhuizing veel last had van lokale spierverkramping in de bekkenbodem adviseerde ze mij een bepaald type crème. Mijn huisarts volgde haar advies op en schreef het recept uit. De crème heeft voor verlichting gezorgd. En ondanks dat de wekelijkse triggerpointbehandeling – door de verhoogde bekkenbodemspanning – zeer pijnlijk is, ga ik graag naar mijn bekkenfysiotherapeut toe. Haar behandelingen hebben zin en zij staat me bij met raad en daad.

Touwtjes in handen

Het is fantastisch om zo’n vakbekwame bekkenfysiotherapeut te hebben. Ook mijn therapeuten van de St. Maartenskliniek lijken deskundig. Deze deskundigen zijn mij niet op een schoteltje aangereikt. Het 1e half jaar werd ik behandeld door een andere bekkenfysiotherapeut. Ondanks haar goede bedoelingen zat er nauwelijks vooruitgang in. Sterker nog: de pijn verergerde en de bijkomende beperkingen namen fors toe. Ik was radeloos en ben toen veel over deze aandoening gaan lezen (via internet). Ik las over de doeltreffende behandelingsmethode het Stanford Protocol (zie links) en ontdekte dat triggerpointbehandelingen effectief kunnen zijn. Door te bellen naar de praktijk in Enkhuizen (F-act Center for Pelvic Pain) kwam ik op het spoor van mijn huidige bekkenfysiotherapeut.

Ik heb zelf de touwtjes in handen genomen. Ook als het gaat om de contacten met mijn huisarts en de start van mijn revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek. En niet te vergeten de keuze om te gaan mediteren en te starten met de training mindfulness-Based stress reduction (MBSR). Regisseer je eigen hulpverlening: van een afhankelijke opstelling in de gezondheidszorg wordt niemand beter. 

Kennis helpt

Ik bevraag mijn bekkenfysiotherapeut regelmatig. Wil graag alles weten over deze vervelende aandoening die zoveel impact heeft op je dagelijkse leven. Op verzoek van een lotgenoot vroeg ik haar naar een mogelijke relatie tussen voeding en bekkenbodemspanning. Zij zei wat ik al vermoedde: verantwoorde voeding is altijd goed, maar er ligt geen relatie. Alleen als de overactieve bekkenbodem gepaard gaat met prikkelbare darmen. Dan heeft voeding wel degelijk invloed en is het goed om advies in te winnen bij een voedingdeskundige. 

Wat mij intrigeert is hoe weinig aandacht er is voor de ernstige gevolgen van het – voortdurend – aanspannen van de buikspieren. Ondanks de duidelijk aantoonbare relatie tussen buikspieren en bekkenbodem hebben Wise en Anderson (auteurs van het boek ‘Headache in the pelvis’ en grondleggers van het Stanford Protocol) het hier niet over. Mijn bekkenfysiotherapeut vertelde dat de grote onderlinge relatie tussen buikspieren en bekkenbodem is aangetoond door een groep onderzoekers die zich vooral richten op bekkenbodem en zwangerschapincontinentie. Wat mij betreft mag daar veel meer aandacht voor komen.

Staart tussen de benen

Een paar week geleden vertelde mijn bekkenfysiotherapeut enthousiast dat David Wise eind april naar Nederland komt en dat zij is uitgenodigd om aanwezig te zijn bij een masterclass van hem (Wise heeft zelf 22 jaar geworsteld met chronische bekkenbodempijn). Zijn actuele thema is angst in relatie tot de bekkenbodem. Hij benoemt dit als ‘tail between the legs’. Denk aan een hond die bij angst de staart tussen de benen doet. Het schijnt dat ieder mens bij angst (stress, spanning) deze zelfde fysieke reactie vertoont. Ik moest ineens denken aan de uitdrukking ‘de billen dichtknijpen’ …

De laatste tijd houdt de invloed van angst op het zijn, het leven van mensen mij wel bezig. Door de training mindfulness, door het lezen van een interessant artikel hierover, door mijn eigen verleden. Het boeit mij en ik vind het fantastisch dat mijn bekkenfysiotherapeut zo dicht bij het vuur zit. Daar pluk ik de vruchten van! Geïnspireerd door alles wat ik daarover lees en hoor zal ik in dit blog zeker nog terugkomen op de invloed van angst in het leven van mensen en in het bijzonder op de relatie tussen angst en bekkenbodemspanning.

Domme pech of eigen schuld

4 december 2011 Plaats een reactie

Ik dwaal regelmatig met mijn gedachten af naar ‘hoe-heeft-dit-kunnen-gebeuren’. Het is een soort verwerking, denk ik. Bijna filmische beelden over hoe ik mijn hele leven veel gebeurtenissen en ervaringen lichamelijk heb vertaald. Het letterlijk fysiek opslaan en vasthouden van de spanning die ik in mijn jeugd in ons gezin heb gekend. De concentratie op het aanspannen van mijn buikspieren om onderrugpijn i.v.m. mijn scoliose te voorkomen. De lichamelijke reactie na een stressvolle gebeurtenis vlak na mijn buikoperatie. Het waken op een rechte en fiere houding. Het bewust opvoeren van de spierspanning in mijn buik, omdat het mij hielp om ‘me staande te houden’ (minder last van mijn onderrug). Waarschijnlijk heb ik zonder het te beseffen een groot deel van mijn leven mijn buik en en dus ook mijn bekkengebied als steunpilaar, sterker nog als stutbalk, gebruikt. Dat ik dus ook – volkomen onbewust – ben gaan inzetten bij werkzaamheden en activiteiten waarbij de adrenaline door mijn lijf stroomt. Door enthousiasme en gedrevenheid of door stress en spanning.

Eigen schuld, dikke bult

En natuurlijk komt dan ook het ingebakken protestante schuldgevoel. Als ik niet steeds op zoek was gegaan naar nieuwe uitdagingen in mijn (werkende) leven, was de spanning in mijn bekkenbodem misschien beperkt gebleven. Ik zoek de spanning in mijn leven veel te veel op. Ben veel te streng voor mezelf, vraag teveel van mezelf. Ik ben me al jaren bewust van het idiote jachtige leven waarin we met z’n allen verstrikt zijn geraakt. Ondertussen doe ik er zelf hard aan mee. Niet zo erg als vele anderen, maar toch … Waarom ben ik niet op de rem gaan staan? Dan was het fysiek vast niet zo uit de hand gelopen.

Het zijn zinloze gedachten. Wat ik nu wel weet is dat ik voor het welzijn van mijn bekkenbodem en buik in mijn verdere toekomst teveel spanning en stress moet zien te voorkomen. Het roer moet dus om.

Doe-modus

Drukte en stress is langzamerhand geaccepteerd. We zijn doelgericht en streven naar veel: een goede baan, een gelukkige relatie, een mooi gestyled huis, interessante vriendenkring, bijzondere activiteiten en er goed uit zien. We denken de hele dag: ik moet nog dit, ik moet nog dat. Doodvermoeiend; het is veel te druk in ons brein. We zitten voortdurend in de doe-modus. En stiekum denken we dat het leven maakbaar is. Als je nu maar goed je best doet, positief denkt en hard werkt dan komt het goed. En als je gezond eet en goed sport is de kans op kanker veel minder groot. Vaak zeggen mensen dat je het geluk zelf moet veroveren. Dus bij domme pech, heb je de neiging om te denken dat het je eigen schuld is.

Zwakte

En als je – zoals ik – gevoelig bent voor wat anderen van je denken en er desondanks voor kiest om je kwetsbaarheid niet weg te moffelen, maak je het niet makkelijker voor jezelf. Want veel mensen vinden zwakte lastig. Afhankelijkheid en kwetsbaarheid al helemaal. En wij zijn geneigd om onszelf boven de zwakte en kwetsbaarheid van een ander te plaatsen. Onze mening klaar te hebben en te oordelen. Daarom speelt bij tegenslag diep van binnen die schuldvraag op. We voelen ons liever sterk en superieur.

Ik las onlangs de volgende uitspraak van de filosoof Alain de Botton: “We hoeven ons niet te schamen voor onze tegenslagen, maar slechts voor ons onvermogen om er iets moois uit te laten groeien.” En zo is het.

Fysieke kracht als motor

15 november 2011 Plaats een reactie

Ik realiseer mij hoe belangrijk fysieke kracht voor mij is. Nu ik niet meer kan hardlopen, fitnessen, mijn buikspieren niet meer aanspan en maar hele korte stukjes kan fietsen en wandelen.

Beweeglijk vechtertje

Als klein kind was ik beweeglijk en ontpopte mij al vroeg als een vechtertje. Letterlijk en figuurlijk. Ik deed als 8-9 jarige mee aan hardloopwedstrijdjes rondom het pleintje waar wij woonden. Een klein meisje tussen grotere, oudere jongens. En ik moest en zou winnen, ook al stortte ik na de wedstrijd bijna neer. Ook klom ik in lantarenpalen. En ging het gevecht met een jongen aan wanneer ik hem oneerlijk of gemeen vond. De verlammende werking die waarschijnlijk uit gaat van een meisje in gevechtshouding, zorgde er voor dat de jongen meestal afdroop. Ik zwom graag als kind. En in mijn tienerjaren was ik niet weg te slaan van de dansvloer; lekker swingen tot in de late uurtjes.

Eenmaal op kamers in Nijmegen ging ik op zelfverdediging. Ik wilde mij ’s nachts niet zo bang voelen, wanneer ik alleen naar huis fietste. En later ging ik voetballen. Het leukste vond ik slidings maken, maar dat mocht helaas niet bij het vrouwenvoetbal. Iedere kans die ik kreeg om met mannen mee te mogen voetballen, greep ik aan. Ik was geen goede technische voetballer, maar wel fanatiek en snel. Als linksback was ik niet zo makkelijk te passeren. Waar ik echt goed in was? In ‘handje drukken’. Van vrouwen won ik altijd. En menige man had grote moeite om mijn arm omlaag te drukken. Daar genoot ik van; dat was mooi.

Souplesse

Ouder en wijzer verdween de behoefte om mezelf fysiek te doen gelden. Het sporten bleef. Al bijna 30 jaar heb ik aan fitness gedaan en hardgelopen. Soms met korte onderbrekingen, maar ik pakte het altijd weer op. Door mijn scoliose kreeg ik in de loop der jaren steeds meer rug-, schouder-, nekklachten. Ongeveer 15 jaar geleden ben ik begonnen met lijfoefeningen doen; iedere ochtend ± 20 minuten rek- en strekoefeningen. Het sporten en bewegen kwam meer en meer in het teken te staan van souplesse en niet zozeer kracht. De combinatie lopen, fitness en dagelijkse lijfoefeningen hielden mij gevoelsmatig ‘op de been’. Daarvoor discipline opbrengen is in dat geval makkelijk.

Nieuwe horizonnen

De kracht uit mijn lichaam is weg, zo voelt het. Ondanks dat ik nog steeds dagelijks mijn lijfoefeningen doe, geconcentreerd fitness en zwem. Ik betrap mezelf soms op het meer in elkaar zitten; minder rechtop, minder rechte schouders. Daar schrik ik van, want een goede houding vind ik belangrijk. Doordat ‘het harnas’ van mijn buikspieren is weggevallen, voel ik me kwetsbaarder. Ik mis dat krachtige gevoel ik mijn lijf en het maakt me soms verdrietig. Daar tegenover staat dat ik simpele bewegingen intenser beleef. Zoals de geconcentreerde lijfoefeningen en het rustige zwemmen in de sauna. Dan hoor en voel ik het water kabbelen langs mijn lijf en zie prachtige lichtschitteringen in het water. Dat bijna meditatieve zwemmen en die trage lijfoefeningen bieden onverwachte nieuwe horizonnen.