Archief

Posts Tagged ‘Jon Kabat Zinn’

Goed ademhalen, een verademing

24 juni 2012 Plaats een reactie

Bij meditatie fungeert de ademhaling als een anker voor je aandacht. Door je af te stemmen op je buikademhaling (eigenlijk middenrifademhaling) kan je kalmte, ontspanning en stabiliteit vinden. Ik ben me door meditatie steeds meer bewust geworden van mijn ademhaling en realiseerde mij op een gegeven moment dat ik door het te strak aanspannen van mijn buikspieren jaar in jaar uit veel te hoog heb geademd. Alleen bij het zingen heb ik mij altijd wel geconcentreerd op buikademhaling.

Leren leven binnen in jezelf

Dagelijks let ik nu dus meer op buikademhaling en gebruik het heel bewust: tijdens mijn lange wandelingen (nu al 1 uur en 40 minuten!), wanneer ik sta en lig, tijdens fitness- en lijfoefeningen en hardlopen op de lopende band (nu al 30 minuten!). Ook probeer ik door bewuste ademhaling naar de buik het zitten (ook op de fiets) te vergemakkelijken. Mijn overtuiging is dat ik door mindfulness – door de bewustwording in mijn lichaam en mijn ademhaling – zoveel sterker ben geworden. Ondanks de dagelijkse pijn door mijn overactieve bekkenbodem. Vidyamala Burch besteedt in haar boek ‘Aandacht voor pijn: door mindfulness gelukkig leven met chronische pijn’ een hoofdstuk aan ademhaling. Door mindfulness kan de verbinding tussen bewustzijn en lichaam zich herstellen. Daarbij verwijst zij naar het woord ‘rehabilitatie / revalidatie’ wat ‘weer geschikt maken’ of ‘in de vorige toestand herstellen’ betekent. Het komt van het Franse werkwoord habiter dat ‘(be)wonen’ betekent. Dus rehabilitatie / revalidatie zou je kunnen zien als leren weer te leven, of wonen, binnen in jezelf om zo welzijn te herstellen. Ongeacht hoe pijnlijk het lichaam aanvoelt. Met het (pijnlijke) lichaam leren leven in plaats van ertegen vechten is het pad naar revalidatie en een rijker, bevredigender leven. En ik mag mij gelukkig prijzen, dat ik dit kan beamen.

Meditatief bewustzijn

John Kabat Zinn en Vidyamala Burch noemen bewustwording ontwikkelen voor je ademhaling een van de effectiefste manieren om bewustwording in je lichaam te brengen. John Kabat Zinn heeft het over vriendschappelijke betrekkingen aanknopen met je buik, omdat het een bondgenoot is bij het creëren van kalmte en bewustzijn. Dat klopt. Ieder moment van de dag dat ik met mijn aandacht naar de ademhaling ga, is een moment van meditatief bewustzijn. Ik ben me dan bewust van het moment, van mijn lichaam en van wat ik voel. Adem is een nuttige en eenvoudige focus van bewustzijn in het lichaam, in het nu en een heel goed hulpmiddel om reacties op pijn, ziekte en stress te hanteren.

Helaas vergeet ik in de doe-modus nog vaak naar mijn ademhaling te gaan. Bijvoorbeeld bij gesprekken en activiteiten, in momenten van spanning en opwinding. En dan heb ik het niet over stress, maar gewoon over de normale spanning en opwinding van bv. een verhuizing, een spel, de aanschaf van een auto of een hond. Op zulke momenten kan ik dat bewustzijn niet bereiken; ik vergeet het eenvoudigweg. En dat is jammer, want ik bouw dan teveel spanning in mijn buik, blaas en bekkenbodem op. En dan wordt de pijn erger, mijn blaas raakt geïrriteerd en/of ik krijg last van verkramping in het bekkenbodemgebied. Maar er komt een tijd dat ik ook op zulke momenten in staat ben om mij meer bewust te zijn van mijn ademhaling, van mijn lichaam. Daar ga ik voor.

Transformational Breathing

Adem fascineert mij. Ik heb dan ook 2x gekozen voor een sessie van een ademcoach die ik ken en is opgeleid als coach Transformational Breathing. Op de site Transformational Breathing wordt het als volgt omschreven: Transformational Breath® is de meest effectieve en holistische zelfhelingsmethode die op dit moment beschikbaar is. De methode is gebaseerd op de aanname dat je ademhalingspatroon het resultaat is van je onbewuste emoties, angsten, verlangens en belemmeringen. Door dit ademhalingspatroon bewust te vervangen door een volledige ademhaling, ben je in staat jezelf te bevrijden en de blokkades op te ruimen. De volledige ademhaling zorgt voor meer zuurstof op celniveau en daarmee voor fysieke en emotionele vitalisering die leidt tot een hoger niveau van bewustzijn. Transformational Breath® werkt op drie niveaus: lichamelijk, mentaal-emotioneel en spiritueel.

De sessies waren een bijzondere ervaring. Beide keren zeer verschillend, maar op subtiel niveau hebben ze een positieve nawerking.

Verademing

Momenteel lees ik het boek ‘Verademing van Bram Bakker & Koen de Jong. Zij stellen: goed ademhalen voor ontspanning, beter slapen, meer energie en sneller afvallen. Zeer interessant! In een van mijn volgende blogberichten zal ik hier een keer meer over schrijven.

Relatie met pijn veranderen

1 juni 2012 1 reactie

Soms overvalt mij verdriet en komen de tranen. Het aanspannen van mijn bekkenbodemspieren zijn lichamelijke reflexen die (nu nog) nauwelijks te beïnvloeden zijn. Dat is moeilijk om goed mee om te gaan. Vanuit mijn revalidatieprogramma (graded activity) hebben we nu een onderverdeling gemaakt tussen doel- en taakgericht zitten en ontspannen zitten. Doel- en taakgericht zitten is bv. achter de pc, schrijven aan tafel en overleggesprekken. Dat mag 5 minuten. Loopt mijn kookwekkertje af, ga ik staan, beweeg me wat en ga weer zitten voor de volgende 5 minuten. Ontspannen zitten is bv. eten, gezellig babbelen, tv kijken: dat heb ik nu opgebouwd naar 18 minuten. Hetzelfde geldt voor het zitten in de auto. Fietsen is pijnlijk en blijft vooralsnog 10 minuten. Eigenlijk is het zo dat wanneer ik gedreven en enthousiast wordt, de spierspanning automatisch toeneemt. Dat gebeurt bij doel- en taakgerichte activiteiten, gesprekken, maar kan ook gebeuren wanneer ik een inspirerend boek lees in de sauna, op een ligbed in de zon.

Waar ik erg blij mee ben en veel energie van krijg is dat ik mijn wandelen al heb opgebouwd naar 1 uur en 15 minuten! En ik loop nu 20 minuten hard op de loopband op het fitnesscentrum. Ik moet vooraf en achteraf wel bepaalde lijfoefeningen doen, maar dat hoort er langzamerhand gewoon bij. Mijn dagprogramma bestaat uit afgewogen momenten van mediteren, lijfoefeningen, de bodyscan (een mindfulness oefening) en ontspannen liggen: daardoor ben ik goed in staat om vervolgens op pad te gaan om te wandelen, sporten, winkelen e.d.

Primair en secundair lijden

Mijn mindfulnesstrainster verwees onlangs naar Vidyamala Burch. Een Engelse vrouw die na twee ernstige rugtrauma’s in een rolstoel terecht kwam en sindsdien leeft met chronische pijn. Zij volgde een mindfulnesstraining bij Jon Kabat Zinn en heeft op basis van haar persoonlijke ervaringen een eigen organisatie opgericht: Breathworks mindfulness. Met de Breathwork-benadering leren zij mensen omgaan met chronische pijn, daarbij uitgaand van de beginselen van mindfulness. Ze schreef er een boek over: Aandacht voor pijn. Ik heb het net uit gelezen en het is een mooie aanvulling op het boek van Jon Kabat Zinn (Meditatief ontspannen).

Aangrijpend is het moment dat zij na een van de onderzoeken in het ziekenhuis 24 uur rechtop moest zitten om complicaties te vermijden. Ze verging van de pijn. Twee stemmen binnen in haar waren aan het praten: de ene stem: “Ik kan hier niet tegen, ik word gek” de andere stem: “Je moet volhouden, je hebt geen keus.” Uit deze chaos in haar hoofd kwam plots een stem die zei: “Je hoeft er niet tot de ochtend doorheen. Je hoeft alleen maar door dit ene moment heen.” De spanning verdween en ze realiseerde zich dat het leven zich alleen kan ontvouwen met één moment per keer. Ze begreep dat je het huidige moment wel kunt verdragen. De rest van de nacht was ze rustiger en besefte dat veel van haar kwelling was voortgekomen uit angst voor de toekomstige momenten van pijn die zij zich in haar voorstelling zag uitstrekken tot de ochtend.

Ze schrijft: “Hoe ongelooflijk het ook mag lijken, ik heb geleerd dat de chronische pijn waarmee ik leef, niet echt een probleem is. Wat er echt de oorzaak van is dat ik ellende en verdriet voel, is mijn weerstand tegen lijden: de miljoenen manieren waarop de geest en het hart kunnen zeggen: ‘Ik wil niet dat dit mij gebeurt’. Dat is wat pijn zo heel, heel erg pijnlijk maakt.” Zij heeft het dan ook in haar boek over twee niveaus van pijn: primair en secundair lijden. Ze vertelt dat Boeddha het in dit verband heeft over het doorboord worden door twee pijlen: een lichamelijke en een geestelijke. De 1e pijl is het pijnlijke lichamelijke gevoel. Direct gevolgd door de 2e pijl: zorgen, radeloosheid, verzet, verontwaardiging. De strijd tegen pijn, die wordt uitgeleefd door middel van weerstand, afkeer en obsessie, verergert lijden en spanningen.

Gewaarzijn van pijn

Vidyamala beschrijft hoe mindfulness kan helpen: bewustzijn ontwikkelen, stabiel, kalm, vriendelijk en subtiel. Precies genoeg om de verschillende elementen van een ervaring op te merken. Als je aandacht besteedt aan de gewaarwording van pijn, kun je de pijn daardoor bijvoorbeeld onderzoeken, de structuur ervan bekijken, zien wat het is en niet wat jij je inbeeldt dat het is. Je kunt verrassende ontdekkingen doen, zoals ineens inzien dat de gewaarwording die jij vaststelt als ‘mijn pijn’ voortdurend verandert – er kunnen zelfs prettige gewaarwordingen of gevoelens bij horen.

Ik probeer mijn weerstand tegen de pijn onder ogen te zien voordat ik erdoor wordt overweldigd en in een negatieve spiraal terecht kom. Soms lukt dat en kan ik mij ontspannen in een breder bewustzijn. Verandering in de relatie met pijn is de allerbeste medicijn. Vidyamala gebruikt daarbij het bekende christelijke ‘Gebed om kalmte’:

Heer schenk mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen (de 1e pijl) – de moed om te veranderen wat ik wel kan veranderen (de 2e pijl) – en de wijsheid om het verschil te zien (mindfulness kan je hierbij helpen)

Doe-modus en zijn-modus

14 april 2012 Plaats een reactie

Mijn moeite met zitten is helaas door de drukke periode van verhuizen weer verergerd. Vanaf het begin dat mijn overactieve bekkenbodem zich openbaarde heb ik de meeste problemen bij het zitten achter de pc. Nu heb ik van mijn behandelteam van de St. Maartenskliniek de opdracht gekregen om – wanneer ik ontspannen, zonder pijn bv. op de bank lig – goed te voelen wat er in mijn lichaam gebeurt, hoe de spieren in mijn gezicht aanvoelen e.d. En vervolgens tijdens deze bewuste ontspanning te denken aan het zitten achter de pc. De volgende stap is dan 5 minuten achter de pc zitten werken en dit te doen met dezelfde bewuste ontspanning van gezicht en overige lichaamsdelen. Mijn hersens dus proberen te herprogrammeren (zie ook: Wat is pijn eigenlijk?) Hartstikke interessant vind ik dat.

Bij deze opdracht komen mijn dagelijkse meditaties en de mindfulnesstraining (MBSR) bij het UMC Radboud Mindfulness uitstekend van pas. Ik leer steeds beter aandachtig te zijn, gewaar te zijn. De mindfulnesstraining bevalt mij dan ook zeer goed. Ondanks dat ik de laatste tijd weer met meer pijn op de fiets richting de training zit en ik tijdens de training niet pijnvrij ben, voel ik me altijd blij en opgewekt. Het sluit zo goed aan op alles wat ik het afgelopen jaar gelezen heb en in mijn eentje heb uitgeprobeerd. En ik raak steeds meer geboeid door de achterliggende theorie van Jon Kabat Zinn. In de map met huiswerkopdrachten die we in het begin van de training hebben gekregen, staan korte teksten ter overdenking. Ook over de doe-modus en de zijn-modus. En over het gewaarzijn en niet-oordelen. Het blijft me boeien.

Zijn-modus als tegengif

In ons dagelijks leven wordt ons doen en laten voor een groot deel gestuurd door de doe-modus. Maar wat is precies de doe-modus en is dat dan zo erg? De doe-modus is gericht op het dichten van de kloof tussen hoe we de dingen ervaren en hoe we vinden dat ze zouden moeten zijn. Zitten we in de doe-modus gaat dat veelal gepaard met een terugkerend onbevredigend gevoel. Maar de doe-modus is niet per definitie fout. Het is handig voor het oplossen van praktische, technische en intellectuele taken. Het helpt uitstekend bij het bereiken van doelen. 

Maar de doe-modus helpt niet bij het oplossen van emotionele problemen. Bij angst- en stressreacties, bij ziekte, pijn of werkdruk. Als we in deze situaties gaan focussen op hoe we onszelf zien en hoe we zouden willen zijn kunnen we terecht komen in een spiraal van piekeren over en kritiek op onszelf, ons doen en laten, de oorzaken waarom we niet gelukkig zijn en de betekenissen en gevolgen daarvan. Bij emotionele problemen is het vaak beter om wat langer in de zijn-modus te blijven. In de zijn-modus wil je niets veranderen of ergens anders komen, maar probeer je daar te zijn waar je al bent. Aandachtig zijn: mindfulness. De zijn-modus is het tegengif van de problemen die de doe-modus soms verooorzaakt.

Gewaarzijn en niet-oordelen

Zonder te oordelen aandacht geven aan lichamelijke gewaarwordingen, gevoelens, emoties, gewoontepatronen en  gemoedstoestanden. Om beter met stress in het leven om te gaan is het eerste wat we moeten doen, ons van automatische oordelen bewust worden. Zodat we door onze eigen vooroordelen en angsten heen kunnen kijken en ons uit hun dwangbuis kunnen bevrijden. En Wat ik zo’n bevrijdende gedachte is dat wanneer je vindt dat je geest oordeelt, je deze er niet mee hoeft te laten stoppen. Alles wat je moet doen is je ervan bewust zijn dat het gebeurt. Het is niet nodig het oordelen te veroordelen. Dan maak je de zaken er alleen maar ingewikkelder op.

Erkennend gewaar zijn helpt om niet in automatische patronen te vervallen, ervaringen niet meteen te veroordelen, te willen verbeteren of vooral gericht te zijn op dat het anders moet zijn dan het is. De bodyscan die onderdeel uitmaakt van mindfulnesstrainingen leert om in contact te zijn met je lichaam en met de automatische reacties op wat je ervaart. Bijvoorbeeld door wat onprettig is te willen ontkennen of veroordelen en wat prettig is te willen vasthouden. Voor mij was het nieuw om te horen dat de lichaamsscan niet als primair doel heeft te ontspannen, maar op te merken wat er gebeurt. Puur analyseren, scannen van wat je voelt, denkt en doet. Dat vind ik het mooie van mediteren en mindfulness.

Meditatie en mindfulness

3 maart 2012 3 reacties

Ik lees nog steeds met veel belangstelling in het boek ‘Meditatief ontspannen’. Enkele maanden geleden heb ik dit boek van Jon Kabat Zinn aangeschaft. Gestimuleerd door een artikel dat ik las in een van de ‘saunabladen’ waarin een vrouw vertelde dat dit boek gezorgd heeft voor een ommezwaai in haar leven. Zij was ernstig ziek en heeft dankzij dit boek haar ziekte overwonnen. Dat boek wilde ik natuurlijk direct ook lezen!

Gefascineerd

Toen ik het boek al een tijdje in huis had bleek de schrijver – Jon Kabat Zinn – de grondlegger te zijn van mindfulness. Ik had voorheen niet veel met mindfulness. Het leek mij vooral een trend. En bij trends hou ik mij liever wat afzijdig. Maar dit boek pakte mij.

Al lezend ontdekte ik dat mindfulness en meditatie erg dicht bij elkaar liggen. Mindfull betekent letterlijk: opmerkzaam. Dat ligt dichtbij de meditatieterm die mij zo heeft getroffen: gewaarzijn. Ik raakte steeds meer geïnteresseerd in zijn programma Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR) dat beschreven wordt in het handboek ‘Meditatief ontspannen’. Kabat Zinn is microbioloog die ruim 30 jaar geleden al boeddhistische meditaties mengde met westerse geneeskunde. Hoewel zijn  programma MBSR niet wetenschappelijk is bewezen, zien aanhangers het toch als de standaard in stressreductie. Het wordt ingezet om niet alleen stress, maar ook chronische pijn te verlichten. Ik schreef hier al eerder over in het bericht Helen en bewustzijnsmeditatie.

Mijn fascinatie over MBSR nam al lezend sterk toe. Ik probeerde het op mijn manier te integreren tijdens mijn meditaties. Door te proberen extra aanwezig te zijn: de zgn. ‘zijns-aandacht’. Alert en bewust zijn met je ogen en je oren open, wakker in alle zintuigen. Deze vorm van aandacht is volgens Kabat Zinn anders dan de scherpe, geconcentreerde aandacht die je nodig hebt om bijvoorbeeld een artikel te schrijven. Het is een zachte, holistische aandacht. En een voedingsbodem voor de scherpe variant van aandacht.

Verbazing

Verleden week vertelde ik mijn bekkenfysiotherapeut over mijn fascinatie voor het programma MBSR. Ik gaf aan het onbegrijpelijk te vinden dat er hier in Nederland geen ziekenhuis is die werkt met dit programma van Jon Kabat Zinn. Ze vertelde toen dat het Han Fortman Centrum hier in Nijmegen (onderdeel van het Radboudziekenhuis) wel iets doet met meditatie. Dus ik ’s avonds op de bank met mijn IPad, Op zoek naar meer informatie.

Ik viel van de ene verbazing in de andere. Blijkt dat – notabene in de stad waar ik woon – er een speciaal centrum voor is opgericht: het UMC Radboud Mindfulness. Zij werken met het programma MBSR van Jon Kabat Zinn! Dit centrum is verleden jaar vanuit het Han Fortman Centrum opgericht. Het UMC Radboud Mindfulness biedt – nu alleen nog psychiatrische patiënten en bepaalde kankerpatiënten – dit mindfulnessprogramma aan. Ook kun je er trainingen volgen en bieden ze een tweejarige academische trainersopleiding aan. Dat betekent dus ook onderzoek naar de effecten van meditatie en Mindfulness op ernstig zieke mensen.

Meditatie en mindfulness zijn op een bijzondere manier op mijn pad gekomen. Ik wil nu ook echt meer weten en nieuwe ervaringen op doen. Daarom heb ik mij bij dit nieuwe centrum van het Radboudziekenhuis aangemeld voor een training Mindfulness (8 avonden en een stiltedag). Eind maart begin ik. Spannend!

Nervositeit en spierspanning: een wisselwerking

9 februari 2012 1 reactie

Er zijn momenten – gelukkig van korte duur – dat ik overmand word door verdriet. Voordat ik te maken kreeg met mijn overactieve bekkenbodem, draaide ik mijn hand niet om voor een nieuwe uitdaging. Handen uit de mouwen, adrenaline door m’n lijf en gaan met de banaan. Totdat het probleem was opgelost en een, voor alle betrokkenen, acceptabel doel was bereikt. Ik ben organisatorisch en planmatig sterk en vind het heerlijk om ingewikkelde zaken te ontrafelen en praktisch gezien in goede banen te leiden.

Nu zie ik nog steeds de uitdaging, maar voel direct in mijn lijf de aanspanning van mijn bekkenbodemspieren. Daar word ik onrustig en nerveus van. Met als gevolg dat mijn spieren nog meer samenkrimpen. Het is kip of ei; spierspanning maakt me nerveus of nervositeit zorgt voor spierspanning. Een confrontatie die moeilijk en pijnlijk is. Ik kan niet anders dan luisteren naar mijn lijf en erkennen dat dit veranderd is.

Een nieuw huis

De komende twee maanden worden hectisch: we hebben nl. ons huis verkocht en een nieuwe woning gekocht. We woonden net 2 jaar in ons prachtige, ruime appartement, maar door mijn aandoening hebben we besloten om onze financiële ruimte te vergroten. Zodat we evt. vermindering van mijn inkomen kunnen opvangen. En we hebben geluk. Ons huis is redelijk snel verkocht en we hebben in hetzelfde complex een appartement kunnen kopen, dat beter aansluit bij onze situatie. Een mooi – nog best ruim en ook spiksplinternieuw – appartement met een prachtig uitzicht op de grote tuin en achterliggende bomen. Wat wil je nog meer!

Juist nu het aankomt op een goede planning en organisatie, op het uitkiezen van een passende keuken, vloer e.d. moet ik bakzeil halen. En hoe goed Gerard en ik dit ook proberen op te vangen, het is onmogelijk om me overal aan te onttrekken. Er zijn dingen die we gewoonweg samen moeten doen.  En een mens kan niet alle knoppen in het hoofd stil zetten; denk alleen maar aan de positieve sensatie van een nieuw huis.

Het is vreemd om nervositeit te voelen opkomen op momenten dat ik normaal gesproken direct in een actiehouding zou schieten. Ik schrik dan van mezelf en voel me op zo’n moment een kwetsbaar vogeltje. En dat terwijl ik ooit gekscherend door de vader en vervolgens de dochter van Gerard als roofvogel ben betiteld! 😉

Aankomende maandag ga ik bijna de hele dag naar de St. Maartenskliniek voor de screening. Aan het eind van de dag hoor ik welke behandeling ik krijg. Er komt veel op me af de komende maanden. Het is belangrijk om daar ontspanning tegenover te stellen. Veel naar de sauna, zwemmen en rust nemen. En zoals Jon Kabat Zinn zegt: het is niet laat het los, maar laat het zijn. Hebben The Beatles daar niet een mooi nummer over geschreven?

Helen door afzondering

14 januari 2012 Plaats een reactie

Ik vertelde mijn bekkenfysiotherapeut dat ik in de afgelopen week weer wat teveel geconfronteerd ben met ‘levensstress’. Ik noem het levensstress. Jon Kabat Zinn noemt het – geïnspireerd op Zorba de Griek – ‘de hele catastrofe’. Hij zegt: “Het gaat om het hele scala van dagelijkse ervaringen die ons mensen zorg of pijn bezorgen of het onderliggende gevoel van onzekerheid, angst en verlies van controle aanwakkeren. Het woord houdt de navrante enormiteit van het leven in (crisis en rampen), maar ook alle kleine dingen die misgaan en opgeteld heel wat voorstellen.”

Het ging bij mij om kleine stressoren, maar zowel mijn bekkenfysiotherapeut als ik weten dat dit niet bevorderlijk is voor mijn herstel. Frustrerend. Ik heb al vaker – met een ondertoon van humor en wanhoop – gezegd dat het voor mij het beste is om in een constante Zen-houding te vertoeven. Me terugtrekken op een eilandje (wel samen met Gerard, graag) en me volledig focussen op mijn herstel. Alleen al in beweging zijn levert automatisch teveel spanning in mijn bekkenbodem op. Laat staan de verplichte of noodzakelijke gesprekken met (bedrijfs)artsen, werk e.d. Alles bezorgt mij extra fysieke prikkels. Dat werd wel heel duidelijk toen we vervolgens mijn bekkenbodemspanning weer eens ging meten (myofeedback).

Euforie en gelatenheid

We werden blij verrast. Wanneer ik lig en mij goed concentreer op ontspanning van de bekkenbodem is de spanning nog maar 3 à 4! Een paar maanden geleden was dit – ook liggend – nog steeds 14. Geweldig! Ik ben me er van bewust dat het me de laatste tijd goed lukt om liggend op de bank, in de sauna en op de achterbank in de auto, te ontspannen. Maar zo goed, dat had ik niet gedacht. Toen ik vervolgens ging staan en probeerde te ontspannen vloog de meter naar boven: 14 en zelfs meer. Dat was een domper … Door heel stil te staan en mij te concentreren op mijn bekkenbodemspieren daalde de spanning uiteindelijk naar een gemiddelde van 5 à 6. En wanneer ik mij langer bewust ontspan in dat gebied geeft de meter regelmatig – voor een luttele fractie van een seconde – 1 à 2 aan. Voor het eerst voel ik waar de spanning het ergste is en hoe ik daar – voor die luttele fractie van een seconde – invloed op kan hebben. Vooral dat is een grote winst! Zodra ik echter begin te praten of mij maar enigszins beweeg stijgt de spanning direct weer naar 14 of zelfs meer. Het is normaal dat de spierspanning dan stijgt, maar niet in deze mate. Naast de euforie voel ik daardoor ook gelatenheid. Ik ben er nog lang niet …

Het is belangrijk dat ik in de gaten krijg hoe ik die volledige ontspanning in die seconde kan rekken. Ik moet proberen te ontdekken wat er daarna in mijn lichaam gebeurt. Het lijkt een onmogelijke opgave. Mijn bekkenfysiotherapeut legt het zo uit: door de vele jaren is de gewenning aan die hoge spierspanning zo groot dat mijn lichaam dit als veilig is gaan beschouwen. Dus na die seconde ontspanning, schiet mijn lichaam snel terug in die schijnveiligheid. Wanneer ik eenmaal in staat ben de ontspanning bewust te verlengen, komt de volgende stap: consolideren. En als het goed is gaat mijn lichaam dan langzaam de ontspanning als veilig beschouwen; ook wanneer ik beweeg en bezig ben met activiteiten.

Evenwicht vinden

Terwijl ik meer en meer besef dat bezinning, rust en afzondering voor mij helend is, willen vrienden en kennissen een keer een afspraak maken om bij te praten, om te horen hoe het met mij gaat. Natuurlijk vind ik dat lief en zie hen ook graag. Toch zal ik nog duidelijker moeten aangeven dat het niet goed voor mij is om te praten over mijn aandoening, hoe het ontstaan is, hoe het nu gaat en wat mijn toekomstperspectief is. Mijn bekkenfysiotherapeut benadrukt het keer op keer: laat je niet verleiden om hierover toch weer in gesprek te gaan met mensen. Dat levert teveel extra prikkels voor je op. Verwijs hen naar je blog en klets gezellig over andere dingen.

In de praktijk blijkt dit lastig. Het er niet over hebben, terwijl je weet dat er veel aan de hand is, voelt voor mensen als vreemd. Dat begrijp ik. Sommige vinden het lezen van mijn blog onpersoonlijk en willen het uit mijn mond horen. Anderen voelen zich buitengesloten. Of denken dat het heel slecht met mij gaat en ik mij isoleer. Het tegenovergestelde is waar. Ik voel me niet eenzaam of buiten het leven staan. Mijn innerlijke rust en kracht is groter dan ooit. Ik geniet van de aanwezigheid van andere mensen; hoor graag hun verhalen, luister naar de onderlinge gesprekken en praat – het liefst in lighouding – ontspannen mee. Over mijn aandoening en mijn situatie praten komt later wel, wanneer ik een gezond evenwicht heb gevonden. En gelukkig: ik ben op de goede weg!

Drempels en tegenslag

6 januari 2012 2 reacties

Door jeugdervaringen in ons gezin sta ik zeer terughoudend tegenover alles wat te maken heeft met medicijnen. Met name tranquillizers. Een paar week geleden vroeg mijn bekkenfysiotherapeut of ik wel eens gedacht heb aan het gebruik van pijnstillers. Ik herinnerde haar eraan dat ik zo nu en dan Ibuprofen gebruik. Maar ze bedoelde iets anders. Ze doelde op het langdurig innemen van medicijnen tegen de zenuwpijn. Ik wist niet dat er medicijnen bestaan tegen zenuwpijn en vroeg haar om uitleg. Ze vertelde dat door mijn bijkomende zenuwpijnen er een vicieuze cirkel ontstaat. Haar behandelingen hebben te weinig effect, want zodra ik ga zitten komen de zenuwpijnen op en spant mijn bekkenbodem zich hierdoor weer meer aan. Er zijn medicijnen die goed werken op zenuwpijnen. Dat zijn m.n. antidepressiva en anti-epileptica. Zij had goede ervaring met de antidepressiva Amitriptyl en raadde mij aan om er eens met mijn huisarts over te praten.

Antidepressiva tegen zenuwpijn

Antidepressiva terwijl ik niet depressief ben? Natuurlijk begrijp ik haar redenering. Ik voel zelf maar al te goed dat de zenuwpijn alles blokkeert. Maar antidepressiva slikken … Mijn huisarts Bevestigde het verhaal van mijn bekkenfysiotherapeut en stelde voor om met een kleine dosering te beginnen en na 2 week even bij hem terug te komen om te kijken hoe het gaat. Ik voel dat er iets moet gebeuren, dus met pijn in het hart heb ik besloten om Amitriptyl (25 mg) in een lage dosering te proberen; iedere avond 1 tablet.

Nu een week verder ben ik weer een ervaring rijker. Nooit geweten dat je down kunt worden van antidepressiva! Maar dat blijkt, alleen in de 1e we(e)k(en), één van de bijwerkingen te zijn. Ik ben huilerig en emotioneler. Het lukt me redelijk om met behulp van bewustzijnsoefeningen met enige afstand naar mezelf te kijken en ‘te laten zijn wat er is’. Ik hou voor ogen dat dit tijdelijk is en wel weer overgaat.

Foutje bij de St. Maartenskliniek

En net nu ik me niet zo stabiel voel ontdek ik dat ze bij de St. Maartenskliniek ook administratieve fouten kunnen maken. Mijn revalidatieprogramma zou in januari starten en omdat ik nog niets gehoord heb, ben ik deze week gaan bellen. Ze zouden het uitzoeken en terugbellen. Na 3 dagen wachten heb ik opnieuw gebeld. Om een lang verhaal kort te maken: ze zijn vergeten mij per email een vragenlijst te sturen. Na ontvangst van de ingevulde lijsten, krijg ik een oproep voor een screeningsdag. En op basis daarvan stelt het behandelingsteam het revalidatieprogramma op. Pas daarna start het programma daadwerkelijk. Ze hadden mijn emailadres niet, dus konden mij de vragenlijsten niet sturen. Van deze nuchtere constatering zat ik bijna in de hoogste boom! Maar goed, alle lijsten heb ik gisteren digitaal ingevuld en verzocht mij snel op te roepen voor de screeningsdag. Tja …

Ondertussen

Die doffe en schrijnende zenuwpijn ontstaat vooral als ik zit. En dan volgt onontkoombaar het gevoel alsof er een scherp stuk elastiek strak om mijn bekkenbodem wordt getrokken. Ik richt mijn leven zo in dat ik er zo min mogelijk last van heb. Na actie (lopen, even zitten, kort fietsen) zorg ik dat ik de mogelijkheid heb om mij liggend te ontspannen. Daarnaast iedere ochtend de bewustzijnsmeditatie. En voor aandachtsoefeningen hoef je niet alleen op een meditatiekruk te zitten. Ik oefen dat regelmatig in de keuken, de auto, tijdens de sauna en het zwemmen. Jon Kabat Zinn (de grondlegger van mindfulness) zegt dat mensen die regelmatig mediteren niet zo snel zenuwachtig, geschokt of verward zijn als mensen die dit niet doen. Volgens hem zorgt dat voor meer geluk dan Prozac. Ik ga maar weer mediteren 😉