Archive

Posts Tagged ‘Medisch dossier’

Volledig arbeidsongeschikt, niet duurzaam

28 december 2012 Plaats een reactie

Na 2 jaar ziektewet volgt onherroepelijk keuring bij het UWV. Afgelopen maand was het voor mij dan zover. Ik had mij goed voorbereid, ook omdat ik er rekening mee hield dat de keuringsarts niet bekend zou zijn met de aandoening CPPS (overactieve bekkenbodem). Naast mijn medisch dossier met o.a. verslagen van het revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek en mijn bekkenfysiotherapeut, had ik zelf een medisch overzicht opgesteld en alle gesprekspunten uitgeschreven die m.i. aan bod moesten komen.

Zakelijk en professioneel

De UWV-arts had een zakelijke, professioneel ‘afstandelijke’ houding. Hij luisterde goed, stelde kritische vragen en was duidelijk bezig met het doorgronden van mijn persoon en mijn aandoening (voor hem inderdaad een onbekend fenomeen). Dit soort gesprekken vallen bij mij in de categorie ‘doel- en taakgericht’, dus dat betekende – zoals ik heb geleerd tijdens mijn revalidatie – het klokje op mijn Iphone instellen op 15 minuten en daarna staand, leunend tegen de muur, het gesprek voortzetten. Gedurende het gesprek kreeg ik natuurlijk meer pijn, maar kon dat redelijk goed hanteren. Het is voor mij ook al lang geen punt meer om op een gegeven moment gehurkt verder te praten of staand draaiende heupbewegingen te maken. Dat geeft verlichting in de bekkenbodem en in de onderrugspieren.

Een momentum

Aan het eind van het ruim een uur durende gesprek oordeelde de arts als volgt: volledig arbeidsongeschikt, maar niet duurzaam. Dat betekent dat ik een loongerelateerde WGA- uitkering (Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsongeschikten) krijg. Hij concludeerde dat ik nu helemaal niet kan werken, maar in de toekomst misschien / waarschijnlijk wel weer gedeeltelijk. Ik ben het volledig eens met zijn oordeel. Door het pad dat ik ben ingeslagen, hoop ik op de lange duur op wat meer verbetering.

Ondanks dat de uitslag – die door de UWV-arbeidsdeskundige is overgenomen – voor mij goed is, hakt het er toch in. Arbeidsongeschikt, in de uitkeringsmolen terecht komen …. dat doet pijn. Het is zo’n momentum. Begin januari volgt een gesprek met mijn werkgever over de consequenties.

Achter pijn kijken

Niet lang nadat dit alles bekend was begon mijn 6-daagse stilteretraite. De timing was niet verkeerd en het was opnieuw een hele positieve ervaring. Niet probleemloos: regelmatig last van pijnen, maar ik kon er mee omgaan. De begeleider is mijn supervisor en docent bij het IvM, het instituut waar ik de opleiding Trainer Mindfulness volg. Zijn dhamma-talks (2x per dag een theoretische en praktische meditatiebegeleiding) waren zeer inspirerend en doorspekt met humor.

Ik raak steeds meer in de ban van mindfulness, vipassana meditatie en Boeddhisme. Het is boeiend om te onderzoeken wat eigenlijk het leven zelf inhoudt. Door meditatie stel ik me meer open voor ongemak en pijn. Ik begrijp nu wat pijn, woede en angst is en herken hoe verzet daartegen voor veel meer ongemak zorgt. Het onderzoeken van lichamelijke en geestelijke pijn zoals het werkelijk is, werkt verzachtend. Ik ben pijn altijd zoveel mogelijk uit de weg gegaan, in die zin dat de hulptroepen (fysiotherapeuten, manueel therapeuten en masseurs) direct adequaat door mij werden ingezet. Het was een soort jongleur-act; altijd trachten de bal in de lucht te houden. Nu probeer ik ‘achter de pijn te kijken’. Ik citeer: “Pijn krijgt de functie van een strenge, doch liefdevolle leraar, die mij steeds weer aanspoort om voorbij mijn vasthouden te gaan, om dieper te onderzoeken, om dit moment te laten zijn voor wat het is en te observeren wat er in de volheid van het volgende moment zal ontstaan.”

Huisartsen en patiënteninformatie

1 november 2011 Plaats een reactie

Digitaal medisch dossier

Het is zo mooi in dit digitale tijdperk: wanneer je verhuist, verhuist de informatie in de pc van de huisarts gewoon met je mee. Je hoeft alleen maar de gegevens van de nieuwe huisarts door te geven aan de oude huisarts. De rest gaat vanzelf. Althans, dat verwacht je. Maar of echt alle informatie goed overkomt en – belangrijker nog – overzichtelijk en vindbaar is … Ik betwijfel het. Om zelf overzicht te houden ben ik jaren geleden begonnen met een digitaal persoonlijk medisch overzicht. Lekker makkelijk. Dan weet ik precies wanneer ik ook al weer geopereerd ben, welke klachten ik heb (gehad) en wanneer. En ik besef maar al te goed dat er samenhang kan zijn tussen bepaalde klachten. Dus ik wil het goed bijhouden. Baas in het eigen medische dossier!

Ik ben argwanend als het gaat over het overhevelen van medische gegevens van de ene huisarts naar de andere. Nooit heb ik gemerkt dat een nieuwe huisarts iets meer van mij weet dan dat ik op dat moment vertel. Dat kan natuurlijk ook liggen aan het chronische tijdgebrek van huisartsen. Zich inlezen in de gegevens van een (nieuwe) patiënt, daar is geen tijd voor.

En het gaat verder dan het wel of niet inlezen van gegevens. Het gaat ook over op de hoogte blijven van de medische ontwikkelingen, actuele medische kennis vergaren en deze vertalen naar de hulpvrager. Daar ontbreekt het nogal eens. Ik heb het aan de lijve ervaren.

Gemiste symptomen

Bij het eerste bezoek aan mijn bekkenfysiotherapeut bleek ik al lang meerdere symptomen te hebben die bij elkaar opgeteld wijzen op een te gespannen bekkenbodem. Eén symptoom staat er zelfs rechtstreeks mee in verband: nachtelijke krampaanvallen in het anusgebied. Enorme krampen die soms zo hevig zijn dat ik er bijna door van mijn stokje ga. Vanaf ± 2004 begonnen deze krampen te spelen. Ik ben vanaf deze periode een paar keer verhuisd dus heb deze kwaal aan 3 verschillende huisartsen kunnen voorleggen. Geen van de artsen wist er raad mee. Mijn 1e huisarts keek als een konijn in koplampen: zij had nooit eerder zoiets gehoord. Ik vertelde dat een warme kruik hielp, dus ze adviseerde deze dan maar te gebruiken. De 2e huisarts had er ook nog nooit van gehoord. “Kom maar een keer langs als je weer zo’n aanval hebt.” Wel wat lastig midden in de nacht, dus dat kwam er niet van. Van mijn huidige huisarts kreeg ik een verbaasde blik; ook hij wist er niets zinnigs over te zeggen. De lichte gêne en het soms wekenlang krampvrij zijn, zorgden er voor dat ik het er maar weer bij liet zitten.

Als, als, als …

Nu weet ik van meerdere bekkenfysiotherapeuten dat deze kwaal een duidelijke aanwijzing is voor een (beginnende) overactieve bekkenbodem. En als je daarbij mijn darmklachten vanaf 1994, de verwijdering van mijn baarmoeder (in relatie tot de darmklachten) en de regelmatig terugkerende blaasontstekingen vanaf 2006 optelt, dan zijn daar alle (voor)tekenen van een overactieve bekkenbodem. Als er ook maar één huisarts of specialist was geweest die in de beginjaren 2000 iets had gelezen over het fenomeen chronic pelvic pain syndrom en vervolgens mijn medisch dossier serieus had bekeken, dan was ik misschien doorverwezen naar een bekkenfysiotherapeut. Dan was het misschien niet zover gekomen.

Als dit, als dat: met teveel ‘alsen’ schiet je niets op. Het is zinloos om zo te redeneren en ook niet reëel. Er zijn nog meer voortekenen geweest waar ik nooit met een arts over heb gesproken. En er zijn zoveel andere – niet fysieke – zaken die van invloed zijn geweest op het krijgen van deze aandoening. Daar ben ik van overtuigd en zal ik in dit blog zeker nog op terug komen. Dus of mijn overactieve bekkenbodem voorkomen had kunnen worden … Wie zal het zeggen. Maar wat betreft de gezondheidszorg: er is nog veel werk aan de winkel. Zeker als het gaat over digitale medische dossiers. Maar het belangrijkste blijft meer persoonlijke aandacht, meer focus en tijd voor de hulpvrager / patiënt. En artsen die meer kennis delen, onderling beter samenwerken en van hun voetstuk af gaan stappen.