Archief

Posts Tagged ‘Orthopedie’

Voortschrijdend medisch inzicht

17 mei 2013 Plaats een reactie

Als wij een ernstige ziekte of aandoening krijgen, dan verwachten we van medici dat ze alles weten over oorzaak en gevolg. En we gaan er ook vanuit dat de informatie die we krijgen voorgeschoteld klopt. We checken het nog eens uitgebreid op internet en wordt het daar bevestigd, weten we het zeker: dit zijn de feiten, dit is de waarheid. Het werkt op een of andere manier geruststellend. Kennis en inzicht zijn tenslotte ook belangrijke pijlers bij de verwerking en de wijze waarop je omgaat met de ziekte. Dat geldt zeker voor mij.

Maar de ontwikkeling van de medische wetenschap staat niet stil. Er worden nieuwe ontdekkingen gedaan, er komen nieuwe inzichten. Hoe zit het dan met die waarheid? Daar waar we gisteren nog heilig van overtuigd waren – gestaafd door medisch onderzoek – blijkt vandaag heel anders te zijn. Hoe kunnen we met dat gegeven nu het beste omgaan?

Onderrugpijn en CPPS

Kritisch blijven t.a.v. de heersende medische feiten en opvattingen is mijn adagium. De laatste tijd ben ik hierin weer gesterkt. Bijvoorbeeld toen mijn nieuwe orthopeed van de St. Maartenskliniek mijn gedachtegang dat mijn scoliose in mijn onderrug medeoorzaak zou kunnen zijn van mijn overactieve bekkenbodem en de pijnen die ik dagelijks heb, niet afwees. Mijn bekkenfysiotherapeut was hierover heel verheugd, want in de wereld van de fysiotherapie is al jaren bekend dat chronische onderrugpijn kan leiden tot een overactieve bekkenbodem. Orthopedisch specialisten hebben dit voorheen altijd tegen gesproken. De houding van mijn orthopeed leek een kleine opsteker.

Blaasontsteking

En onlangs kreeg ik opnieuw behoorlijke pijn in mijn onderbuik en bekkenbodem. Na een paar dagen bleek: weer een blaasontsteking. Mijn overactieve bekkenbodem speelt hierdoor stevig op. Vervelend natuurlijk en het brengt ook onzekerheid. Te vaak antibiotica moeten slikken levert onrust. En hoe komt het dat ik, ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen, weer een blaasontsteking krijg? Ik heb regelmatig in meer of mindere mate last van mijn blaas en/of mijn plasbuis en mijn darmen. Toen bij mij een overactieve bekkenbodem (CPPS) werd geconstateerd, bleek ook dat mijn endeldarm licht is verzakt. Door jarenlang – onbewust – teveel persen. Wat weer een gevolg is van te gespannen bekkenbodemspieren. Heeft dit alles een relatie met het ontstaan van een blaasontsteking?

Ik heb van mijn bekkenfysiotherapeut geleerd hoe ik met mijn ‘mankementen’ het beste kan ontlasten, zonder teveel te persen. Onder andere daardoor ben ik meer vertrouwd geraakt met mijn bekkenbodemgebied. En langzaam ontstond de overtuiging dat mijn blaas en mijn endeldarm invloed hebben op elkaar. Als mijn darmen vol zitten, lijkt het alsof mijn blaas wordt afgekneld. Daardoor kan ik volgens mij mijn blaas niet goed leegplassen. Ook denk ik dat het missen van een baarmoeder ook negatief werkt op de blaas en endeldarm / darmen. Eigenlijk denk ik het niet alleen: ik voel het in mijn lijf.

Blaas en endeldarm

Deze week heb ik mijn vragen en gedachtegangen voorgelegd aan mijn bekkenfysiotherapeut. Haar informatie heeft mijn vermoedens versterkt. Bekend is dat bijna alle blaasontstekingen ontstaan door darmbacteriën. De heersende opvatting is nog steeds: doordat de afstand tussen anus, vagina en ingang van de plasbuis bij vrouwen klein is, kunnen deze bacteriën makkelijk in de vagina of plasbuis komen. Dat veroorzaakt blaasontstekingen. Maar waarom krijgen kleine meisjes in poepluiers dan nooit blaasontsteking? En reken maar dat je als vrouw met regelmatig terugkerende blaasontstekingen super hygiënisch bent. Tegenwoordig zijn over deze opvattingen in het medische circuit dan ook twijfels. Men vraagt zich af of darmbacteriën – in plaats van via buitenom – via de wanden van darm en blaas in de blaas terecht kunnen komen. Naar dit vraagstuk wordt zelfs momenteel onderzoek gedaan. Over de invloed van het hebben van geen baarmoeder op blaas en darmen is nog weinig bekend. Maar voor mij en mijn bekkenfysiotherapeut is het – gezien de steunfunctie van de baarmoeder voor de blaas en de endeldarm – aannemelijk dat ook dit invloed heeft.

Intuïtie en gezond verstand

Hoe we kunnen omgaan met de soms tergend langzaam voort-schrijdende-en-voort-schrijdende-en-voort-schrijdende medische inzichten en de wisselende en elkaar tegensprekende feiten uit de medische wetenschap? Mijn overtuiging is: informatie blijven vergaren, zorgen dat je goed op de hoogte bent, tegelijkertijd het eigen lichaam en de geest goed leren kennen en vertrouwen hebben in eigen intuïtie en gezond verstand.

Advertenties

Vriendschap sluiten met chronische pijn

19 maart 2013 Plaats een reactie

Dit blog heeft vanaf nu een aangepaste url en is alleen nog bereikbaar via: www.blog.mijnkeerpunt.com De reden voor deze wijziging is dat ik er naar streef om in september as. – als afronding van mijn opleiding – te starten met het geven van mijn 1e mindfulnesstraining (MBSR) en dat doe ik onder de naam MijnKeerpunt. Mijn nieuwe site met trainingsaanbod is nu live: www.mijnkeerpunt.com

Hoe vaak ik in de toekomst trainingen MBSR ga verzorgen hangt af van mijn fysieke mogelijkheden. Het gaat mij niet om de hoeveelheid trainingen: ook al zijn het maar 2 per jaar. Wat ik graag wil is van betekenis zijn voor mensen: hen laten kennismaken met de helende werking van mindfulness, mijn positieve ervaringen delen. Zeker met mensen die worstelen met CPPS en andere chronische (bekkenbodem)pijnen. Maar ook podiumartiesten en anderen die te maken hebben met spanning en stress.

Fascinatie en verlichting

Bezig zijn met mindfulness en lezen over hoe pijn werkt en wat de neuro-wetenschappenlijke inzichten zijn, fascineert mij en helpt mij ook. Mijn orthopeed van de St. Maartenskliniek begon tijdens mijn bezoek verleden week over pijnmedicatie, maar toen ik vertelde waarom ik dat niet wil en waarin ik pijnverlichting zoek, had hij daar waardering voor. Overigens bleek uit de nieuwe foto’s van mijn scoliose in mijn onderrug dat de toename van de kromming wel mee valt. Gelukkig. Mijn orthopeed kan zich desondanks goed voorstellen dat ik regelmatig behoorlijke pijn in o.a. mijn onderrug, liezen en bovenbenen heb. De combinatie overactieve bekkenbodem en scoliose bewerkstelligt deze pijnen. Door de kromming in mijn rugwervel zoekt mijn lichaam voortdurend een balans. Dat heeft een negatieve werking op mijn kwetsbare spieren, weefsel en gewrichten in het bekken(bodem)gebied.

Hannes Meinkema

Dankzij een tip van een buurman hoorde ik afgelopen zondag op Radio 1 een interview met de schrijfster Hannemieke Stamperius, alias Hannes Meinkema. Zij heeft al 15 jaar een botziekte en heeft dagelijks veel pijn. Een aantal boeken van haar waren in de jaren ’70 / ’80 mijn favoriet: ze staan nog steeds in onze boekenkast.

Hannemieke slikt geen pijnmedicatie omdat haar specialist aangaf dat de bijwerkingen die ze zou krijgen van alle pijnmedicaties die ze dan zou moeten slikken, voor veel meer ellende zouden zorgen. Zij mediteert veel en dat helpt haar enorm. Of zij iets met mindfulness of boeddhisme heeft gedaan kwam niet ter sprake, maar door de wijze waarop zij in het leven staat, vermoed ik het wel. Een paar uitspraken van haar: “Pijn die blijvend en onvermijdelijk is, moet je niet weg willen hebben maar leren te omarmen.” – “De samenleving kan zeker niet omgaan met pijn; instinctief moet bij iedereen de pijn weg.” – “Pijn is een fantastische leermeester: je leert ten volle leven in het hier en nu.”

Wantrouwend

Zij deed wat mij betreft soms wat vergaande uitspraken, zoals de laatste, hierboven, Maar er was ook herkenning. Bv. toen ze antwoordde op de vraag hoe haar omgeving reageert op het feit dat zij altijd pijnen heeft en daarvan aan de buitenkant niets te zien is. Zij vertelde dat ze wel eens te maken kreeg met agressie in bv. winkels. Zij kan nl. niet lang stil staan; door de toename van pijn gaat ze dan onherroepelijk tegen de vlakte. Dus wanneer er lange rijen bij de kassa’s in de supermarkt staan, informeert zij de mensen en vraagt of zij voor mag gaan. De reactie is over het algemeen zeer onplezierig: mensen laten niet graag iemand voor gaan. Ze zien niets aan haar, zijn wantrouwend, hebben haast etc.

Haar verhaal raakte mij omdat ik toevallig enkele weken geleden even in de supermarkt was en veel pijn in mijn onderrug, benen en heupen kreeg. Ik stond in de rij bij de kassa en vroeg mij toen af wat ik zou doen als de rij op dat moment heel lang was geweest. Ik realiseerde mij op dat moment weer hoe lastig en beperkend deze aandoening is en ik voelde mij even heel eenzaam met mijn pijn.

Pijn omarmen?

Hannemieke heeft haar pijn, zoals zij zelf zegt, volledig omarmd. Op de vraag of zij eigenlijk nog wel een leven zonder pijn zou willen, gaf zij – na een korte aarzeling – (gelukkig!) aan dat zij natuurlijk wel een leven zonder pijn zou willen. Zij voegde er echter direct aan toe dat als zij terug denkt aan 15 jaar geleden zonder pijn maar ook zonder haar huidige levensinzichten, zij liever kiest voor haar huidige leven met pijn en met de opgedane levenswijsheid. Die uitspraak kan ik wel aanvoelen, maar ik spreek liever over proberen vriendschap te sluiten met de pijn i.p.v. omarmen van de pijn.

Pijn minder binnen laten komen

12 december 2012 2 reacties

Het is een soort lijfboek aan het worden: ‘Boeddha’s brein‘. Ik blijf erin lezen. Sommige hoofdstukken oeverloos opnieuw en opnieuw. Waarom? Omdat ik niet de gave heb om na 1x lezen de inhoud te kunnen reproduceren (ook niet na herhaaldelijk lezen, overigens …). Namen, titels en ook de inhoud van boeken, films e.d.; het is zo uit mijn geheugen verdwenen. Ik kan zelfs naar een bioscoop gaan in de overtuiging dat ik een bepaalde film nog nooit gezien heb, terwijl Gerard dan vertelt dat we ‘em al een keer hebben gezien. Ach, ik zit er niet meer mee. Het is goed om iedere keer opnieuw te starten met de geest van een beginner, zeggen ze bij Mindfulness 😉

Het steeds opnieuw lezen is omdat ik dagelijks pijn heb en het me helpt om meer inzicht te krijgen in lijden in relatie tot onze geest en hersenen. De schrijver zegt daarover: “Wanneer je de lichamelijke machinerie van lijden begrijpt, zul je het steeds meer gaan zien als een onpersoonlijke toestand, die uiteraard onaangenaam is, maar niet de moeite waard om erdoor van streek te raken – dat zou alleen maar voor meer ‘tweede pijlen’ (zie het bericht: Relatie met pijn veranderen) zorgen.” Ik kan dit beamen. Hoewel dat niet betekent dat ik door pijn niet van streek kan raken. Natuurlijk gebeurt dat. En dan kies ik soms ook graag voor ‘troostrijke acties’, zoals een reep pure chocolade kopen of uit eten met Gerard en/of lieve vrienden. Maar pijn raakt mij minder: het lijkt soms ‘verder van mij af te liggen’. Daarmee bedoel ik dat door het lezen over pijn in relatie tot de geest en de hersenen, de pijn niet meer altijd zo binnenkomt. Ik betrek het minder op mezelf. Ik denk vaker: “Ok, ik heb nu deze pijn en straks is het weer andere, mildere pijn of gaat het misschien weer voor een tijdje weg.”

Onderrug

Ik heb de laatste weken steeds meer pijn in mijn onderrug. Omdat ik betwijfel of dit alleen met mijn overactieve bekkenbodem te maken heeft, heb ik de revalidatiearts van de St. Maartenskliniek gebeld en gevraagd of er weer een foto van mijn rug (mijn scoliose) gemaakt kan worden. Dat is gebeurd en verleden week kreeg ik telefonisch de uitslag: de scoliose in mijn onderrug is in vergelijking met 2009 toegenomen. De pijn heeft daar zeker – in combinatie met mijn overactieve bekkenbodem (CPPS) – een relatie mee. De revalidatiearts verwijst mij door naar een orthopedisch chirurg.

Het is wrang. Om zoveel mogelijk pijn in mijn onderrug te voorkomen heb ik al die jaren mijn buikspieren goed getraind en aangespannen. Nu laat ik de buikspieren sinds 2 jaar noodgedwongen los, met als resultaat een verergering van de kromming in mijn ruggengraat en veel meer pijn in mijn onderrug. De spieren die als een harnas rond mijn rugwervel waren gespannen en de boel redelijk ‘recht’ hielden, zorgen er nu voor dat mijn ruggengraat ‘inzakt’. Ik hoop dat de orthopeed met een aantal goede tips komt om deze pijn wat in te dammen. Ik denk zelf aan Ceasartherapie en/of medische begeleiding bij mijn fitness. Want ook dat laatste gaat mij momenteel moeilijk af. Zo ook het wandelen.

Kennis en ervaring delen

Natuurlijk is in mijn opleidingsgroep (bij IvM, opleiding Trainer Mindfulness) mijn chronische pijn zijdelings ter sprake geweest. De groep wil graag meer weten over de werking van chronische pijn en dus ga ik de volgende opleidingsdagen (aankomend weekend) de groep daarover iets vertellen. Vind ik leuk om te doen; bloeit mijn voorlichtings- en docentenhart weer op. Daarna ga ik een week naar Drenthe voor mijn 2e stilteretraite. Ik kom vast ‘verlicht voor de kerst’ terug! 😉

Ziektekosten, bezuinigingen en de overheid

15 juni 2012 1 reactie

De laatste tijd heb ik regelmatig pijn in mijn onderrug. Dat heeft een negatief effect op de dieper liggende bekkenbodemspieren. Dus ben ik door mijn bekkenfysiotherapeut doorverwezen naar een manueel therapeut waarmee zij nauw samenwerkt. De eerste behandeling heb ik gehad en hopelijk voel ik de komende dagen verbetering.

Pijn in mijn onderrug, is voor mij niet nieuw. Dat is begonnen op mijn 20ste, tijdens mijn 1ste baan als groepsleidster. Toen is ook mijn scoliose (kromming in de ruggengraat) ontdekt. De scoliosepijn is voor orthopedisch specialisten de reden geweest om mij te adviseren mijn buik- en rugspieren goed te trainen en aan te spannen. Zodat mijn spieren als een ‘korset rondom mijn onderste rugwervels’ gingen functioneren. Dat zou de pijn verlichten en ik moet zeggen: dat deed het ook. Tja … dat dit bij mij (mede) heeft geleid tot een ernstige overactieve bekkenbodem, konden ze toen nog niet vermoeden. Mijn manueel therapeut vertelde dat pas in 2001 de eerste publicaties verschenen, waarin deze opvatting (spierkorset opbouwen) werd weerlegd. En voordat deze nieuwe zienswijze in de medische wereld is doorgedrongen en geaccepteerd ben je zo 10 jaar verder (schat ik zo).

Onbeperkte fysiotherapie in pakket

Ik voel me overigens bevoorrecht dat ik sinds dit jaar onbeperkt gebruik kan maken van hulpverleners die vallen onder de grote noemer ‘Fysiotherapie’ (zoals bekkenfysiotherapeut en manueel therapeut). In 2011 hebben wij veel geld weggedragen naar mijn toenmalige ziektekostenverzekeraar. Mijn wekelijkse bezoeken aan de bekkenfysiotherapeut werden vanaf het midden van dat jaar al niet meer vergoed. Toch had ik geen keus: de behandelingen waren hard nodig. Eind van het jaar heb ik mij dan ook met verve gestort op de verschillende pakketten van een aantal ziektekostenverzekeraars. De OHRA sprong er uit: zij hebben flexibele pakketten en de keuze voor onbeperkt fysiotherapie. Dat is dan ook wel gelijk het duurste pakket. Ons maandelijkse bedrag voor ziektekosten is dus hoog, maar ik klaag nergens over. Er zijn zat mensen die een uitgebreid ziektekostenpakket niet kunnen betalen. Zij krijgen maar een beperkt aantal (bekken)fysiotherapiebehandelingen vergoed. En als je dan lijdt aan een ernstige overactieve bekkenbodem, heb je echt een probleem.

Grootste onkostenpost

Mijn bekkenfysiotherapeut vertelde onlangs dat incontinentiemateriaal – voor zowel urine als ontlasting – de grootste onkostenpost in de zorg is. Ik wist niet wat ik hoorde … En wat blijkt? Een bekkenfysiotherapeut kan een groot deel van de mensen met incontinentieproblemen goed helpen door de inzet van eenvoudige oefeningen. Dat geldt zeker ook voor mensen die lijden aan fecale incontinentie (ongewild verlies van ontlasting). Echter, uit onderzoek blijkt dat maar 10 tot 20% van de mensen die last hebben van fecale incontinentie hierover durven te praten. Het overgrote deel zwijgt, schaamt zich en leeft hierdoor – vermoed ik – in een (gedeeltelijk) isolement.

Taboe en onbekendheid doorbreken

Mijn bekkenfysiotherapeut is docente bij de opleiding voor bekkenfysiotherapie. En in het kader van incontinentiemateriaal vertelde ze dat een studente een project heeft uitgewerkt waarmee de overheid fors zou kunnen bezuinigen in de zorg. Door een grote publieksgerichte voorlichtingscampagne over urine- en fecale incontinentie. Met als doel: het grote stilzwijgen en het taboe te doorbreken, de grote groep mensen die hiermee worstelt te vertellen dat zij niet alleen staan en goed geholpen kunnen worden door bekkenfysiotherapie. En met het uiteindelijk doel: reduceren van de aanschaf van incontinentiemateriaal en dus een forse kostenbesparing in de zorg. Dat de overheid hier zelf niet opkomt …

Misschien dat (een internetspotter van) Edith Schippers dit blogbericht leest. Dan heb ik gelijk een tip voor haar. Investeer een deel van het geld dat door deze kostenbesparing vrij komt in wetenschappelijk onderzoek naar de aandoening overactieve bekkenbodem. Er zijn nog zoveel medische vragen waarop men geen antwoord heeft. En door de onwetendheid en onbekendheid, kunnen veel mensen met een ernstige overactieve bekkenbodem tot op de dag van vandaag niet adequaat genoeg behandeld worden. Dat levert frustratie op bij deze mensen én bij de behandelende bekkenfysiotherapeuten.

Interactie lichaam en geest

21 februari 2012 Plaats een reactie

Het gaat stap voor stap beter met mij. Ik kan nu zonder al teveel pijn ongeveer 2 km. wandelen, het zitten gaat beter en mijn bekkenbodem voelt op momenten duidelijk meer ontspannen aan. Het zijn maar korte momenten en kleine stapjes, maar ik ben er blij mee.  

Screeningsdag St. Maartenskliniek

Afgelopen week ben ik naar de St. Maartenskliniek geweest voor de screeningsdag. Ik heb 6 verschillende therapeuten, artsen gesproken. Wat mij opviel is dat geen van hen rechtstreeks aangaf bekend te zijn met een overactieve bekkenbodem, terwijl de onwetendheid in alle gesprekken duidelijk merkbaar was. Blijkbaar vinden zij het lastig of niet gepast om daarover open te zijn en zich oprecht vragend op te stellen. In sommige gesprekken legde ik de link tussen het overmatig aanspannen van buikspieren (ter voorkoming van pijn in de onderrug i.v.m. mijn scoliose) en mijn overactieve bekkenbodem. Daar werd niet op in gegaan. Ik dacht zelfs een geforceerd zwijgen te bespeuren. Was het ongeloof?

Het was duidelijk dat ik met mijn klachten een vreemde eend in de – orthopedische – bijt was. Vergeleken met de meeste revalidatiepatiënten kan ik nog veel doen om mijn conditie en fysieke gestel op pijl te houden. Ik mediteer, zwem, train in het sportcentrum, doe dagelijks lijfoefeningen, probeer te blijven wandelen en fietsen. Alles rustig, gecontroleerd en kortdurend, maar toch. Als al mijn activiteiten ter sprake kwamen, zag ik lichte verbazing. Waarom zit deze vrouw hier? Al met al voelde ik me een buitenbeentje en ik ging met een onbestemd gevoel naar huis.

Spanning – ontspanning

Toen ik enkele dagen later een brief ontving met het revalidatieplan bleek mijn onbestemd voorgevoel niet helemaal onterecht. In het plan werd mijn revalidatieprobleem als volgt omschreven: “Mw. is overmatig gericht op haar bekkenbodemspanning, waardoor zij handelt op basis van klachten en niet komt tot opbouw van activiteiten, zoals wandelen, zitten staan en fietsen.” Ik herken mij totaal niet in deze probleemomschrijving. Toen mijn bekkenfysiotherapeut het hoorde zei ze direct: “Jij bent niet overmatig gericht op de spanning van je bekkenbodem, maar juist op de ontspanning daarvan. Dat is een essentieel verschil. Jouw gerichtheid op ontspanning is juist heel goed en zorgt ervoor dat het steeds beter met je gaat.”

Door de wijze waarop mijn revalidatieprobleem is beschreven in combinatie met de zeer selectieve beschrijving van mijn persoonlijke factoren, doet vermoeden dat het team in de bespreking een rechtstreekse link heeft gelegd tussen een overactieve bekkenbodem en emotionele, psychische factoren. Zijn zij in de welbekende valkuil “het zal wel voornamelijk psychisch zijn” gekukeld?

Ik besef dat ik teveel invul. Het is moeilijk om niet meteen overal iets van te vinden, te oordelen. Ik neem me voor om niet direct te gaan handelen en alles eens rustig te laten bezinken. Mediteren helpt hierbij.

In gesprek

Voor mij staat overigens onomstotelijk vast dat er een interactie is tussen de geest en het lichaam. Ik weet dat onze denkpatronen en emoties een belangrijke rol kunnen spelen bij gezondheid en ziekte. Bewustzijnsmeditatie geeft hierin ook meer inzicht, dat heb ik ervaren. Naast de inzet van mijn bekkenfysiotherapeut heb ik eigenlijk zelf – door het lezen hierover en het mediteren – mijn helingsproces in gang heb gezet. Door dit diepere inzicht kijk ik anders naar mijn aandoening. Ik pas mijn toekomstige werken en mijn levensstijl aan, in het kader van gezondheid en lichamelijk welbevinden. De verantwoordelijkheid voor mijn eigen welzijn leg ik niet exclusief bij artsen en therapeuten, maar meer bij mezelf, bij mijn eigen inspanningen. Nou ja, ontspanning in dit geval 😉

Teleurstellend is dat het team van de St. Maartenskliniek deze probleemanalyse heeft opgesteld, zonder overleg met de enige echte deskundige op dit gebied: de  bekkenfysiotherapeut. Ondanks dat de revalidatiearts had toegezegd mijn bekkenfysiotherapeut hierin te betrekken en ik het belang daarvan in een aantal gesprekken tijdens de screeningsdag nog nadrukkelijk heb aangegeven. Ik zal dan ook aangeven dat ik, voorafgaand aan de start van mijn revalidatieprogramma, een gesprek wil tussen het behandelingsteam en mijn bekkenfysiotherapeut. Mijn evt. hulpverleners zullen zich moeten verdiepen in mijn aandoening.

Nieuw evenwicht

8 november 2011 Plaats een reactie

Revalidatieprogramma

Verleden week had ik het oriënterende gesprek met een revalidatiearts van de St. Maartenskliniek in Nijmegen. Over een mogelijke deelname aan een poliklinisch revalidatieprogramma. Ik wist dat de aanpak multidisciplinair was, maar dit gesprek verraste mij behoorlijk. De arts wilde werkelijk alles weten. Ten eerste natuurlijk: wat is een overactieve bekkenbodem – wat voel je precies en waar etc. Want ook hij (en de coassistent die erbij was) had nog nooit van deze aandoening gehoord. Ik had me hier mentaal al op voorbereid; weer het hele verhaal vertellen, veel vragen krijgen en veel uitleggen. En daarna wilde hij alles weten over mijn (medische) verleden en ook emotionele aspecten schuwde hij niet. Sterker nog: hij vroeg heel goed door. Tijdens dit spervuur van vragen kreeg ik de indruk dat hij niet goed raad wist met iemand die kampt met deze aandoening en twijfels had of ik bij hen wel aan het goede adres was.

Het lichamelijke onderzoek – mijn scoliose – kwam als laatste aan de beurt. Arts en coassistent stortten zich beiden met overgave op mijn rug. Ik moest van binnen  grinniken: dit was voor hun bekend terrein. En ja, ik had een scoliose (maar dat wist ik natuurlijk al 35 jaar).  Uit het onderlinge gesprek dat zij voerden pikte ik op dat er wel het een en ander ‘mis’ was met mijn rug (ook dat wist ik al jaren). Toen het onderzoek klaar was vertelde hij mij dat ik in aanmerking kom voor het revalidatieprogramma. Ik blij. Maar het revalidatieprogramma start pas in januari i.v.m. de wachtlijsten. Dat was een domper. Toch ben ik vooral opgelucht: ik word geholpen! En ik ben onder de indruk van de wijze waarop ik bevraagd ben en de tijd die daarvoor is uitgetrokken: bijna anderhalf uur. Dat geeft bij voorbaat vertrouwen.

Multidisciplinair team

Het  multidisciplinaire team dat zich met mij gaat bezig houden bestaat uit de revalidatiearts, een orthopeed, een fysiotherapeut, een ergotherapeut, een psycholoog en mijn bekkenfysiotherapeut. De arts vertelde dat de psycholoog niet gaat ‘graven’ maar zorg draagt voor de begeleiding (van mij en het team). Het programma gaat ± 4 maanden duren, 3x per week ongeveer 2 uur. Vooraf krijg ik een dag lang testen, onderzoeken en gesprekken. Op basis hiervan wordt het persoonlijke begeleidingsprogramma bepaald.

Mijn bekkenfysiotherapeut reageerde verheugd toen zij hoorde dat zij ook wordt betrokken. Het is de 1e keer dat zij in een orthopedisch omgeving een rol kan spelen. Ze vertelde dat het zendelingenwerk van bekkenfysiotherapeuten – informatie geven over de aandoening overactieve bekkenbodem – zijn vruchten af begint te werpen bij  huisartsen, gynaecologen e.d. maar nog niet is doorgedrongen in de orthopedische wereld.

Een nieuw evenwicht is nodig

Mijn lijf vraagt om grote veranderingen. Sterker nog: eist grote veranderingen. De afgelopen dagen is mij dit weer pijnlijk duidelijk geworden. De laatste weken heb ik drie intensieve gesprekken gevoerd (met werkgever, met orthopeed en met psycholoog van arbo). Over mijn aandoening, de gevolgen en mijn onzekere toekomst. En de spanning die dit oplevert vertaalt zich blijkbaar direct naar mijn bekkenbodem. Want afgelopen vrijdag kreeg ik onverwachts weer helse pijnen. De sauna hielp niet meer. Ik eindigde die dag bij Urologie in het Radboud ziekenhuis; in de volle overtuiging dat ik weer een blaasontsteking had. Mijn urine is getest: de uitslag was negatief. Het staat nog op kweek, maar ik denk nu dat het inderdaad geen blaasontsteking is. Het is overmatige spanning in mijn bekkenbodem. En nu slik ik weer antibiotica. Over een week heb ik contact met mijn uroloog: dan bekijken we hoe het ervoor staat.

Mijn dagelijkse handelingen zijn doorspekt met rust. Ik ben mij constant bewust van mijn houding en ademhaling. Het overgrote deel van mijn tijd besteed ik aan lijf- ademhaling- en ontspanningsoefeningen, sauna en rusten. Voorafgaand aan al mijn ‘activiteiten’ – naar de stad, bezoek aan vrienden, repetitie, optreden, ArtEZ of wat dan ook – neem ik rust en probeer ik het spanningsniveau te minimaliseren. En nu toch weer deze vreselijke pijnaanvallen. Wat staat dit alles in schril contrast met mijn leven een jaar geleden, voordat deze aandoening werd geconstateerd. Het voelt onwerkelijk. De laatste woorden van de revalidatiearts galmen nog dagelijks na in mijn hoofd: “Doel van het revalidatieprogramma is dat je een nieuw evenwicht in jouw leven vindt”.

Diagnose: overactieve bekkenbodem

1 oktober 2011 1 reactie

Na enkele maanden worstelen met zware blaasontstekingen, heftige pijnen in de onderbuik en urologisch onderzoeken kwam in februari 2011 de diagnose: een overactieve bekkenbodem. Met een recept voor antibiotica gedurende een half jaar en een verwijzing naar de bekkenfysiotherapeut, stond ik wat verdwaasd op straat. Overactieve bekkenbodem … nog nooit van gehoord. Maanden later staat mijn leven behoorlijk op de kop.

Lees verder in de rubriek bovenin: Overactieve bekkenbodem