Archief

Posts Tagged ‘Spiritualiteit en zelfreflectie’

Gedrevenheid en de doe-modus

2 juli 2013 6 reacties

In een studieboek over MBCT (Mindfulness Based Cognitive Therapy: de therapeutische variant van MBSR) las ik meer over de doe- en de zijn-modus. Het blijft een interessant thema. Vooral omdat in onze cultuur de doe-modus zo’n overheersende rol speelt. Je zou zelfs kunnen spreken van verheerlijken van het doen. En het zou zo mooi zijn als we in ons leven een evenwicht vinden tussen beide standen. Maar de neiging om naar de doe-modus over te schakelen is zeer overheersend, ook wanneer je een nieuwe vaardigheid als ‘zijn’ aan het leren bent 😉

Dat lekkere ‘drive-gevoel’

In het boek geven de schrijvers daarvan een raak voorbeeld: “Je kunt proberen al mediterend zo’n volstrekt ontspannen toestand te bereiken dat je boos en gefrustreerd reageert als je wordt gestoord. Dat mediteren gebeurt dan eerder in de doe-modus dan in de zijn-modus, omdat het wordt ‘gedreven’ door de wens te ontspannen.” De doe-modus wordt door de schrijvers gekenschetst als de ‘gedreven-modus’. En dat kwam bij mij binnen.

Al vrij snel nadat CPPS zich bij mij openbaarde, voelde ik intuïtief dat mijn natuurlijke gedrevenheid ook een rol speelt bij het onbewust aanspannen van mijn bekkenbodemspieren. Juist de eigenschap waarmee ik veel voor elkaar krijg en wat mij zo’n lekker ‘drive-gevoel’ bezorgt, gaat mij dwarsbomen. Dat die gedreven-stand niet per definitie gekoppeld is aan activiteiten, was voor mij direct al fysiek merkbaar. Maar echt begrijpen deed ik dat niet, ik werd er eerder radeloos van.

Mentaal schakelen

Door mindfulnessbeoefening wordt het mij steeds helderder. De zijn-modus is geen bijzondere toestand waarin alle activiteiten stil moeten vallen. Doen of zijn; het zijn standen van de geest die beiden gepaard kunnen gaan met activiteit of gebrek aan activiteit. Citaat uit het boek: “Door mindfulness kun je leren je ieder moment bewust te zijn van de stand waarin de geest zich bevindt (‘mentale versnelling’) en je los te maken uit een zinloze modus en over te gaan naar een zinvolle modus (‘mentaal schakelen’). Het belangrijkste instrument om deze geestelijke schakelingen uit te voeren is het op een bepaalde manier weloverwogen inzetten van aandacht en bewustzijn. Door te besluiten waar we op willen letten en hoe we dat zullen doen, plaatsen we onze hand op de ‘pook’ die ons in staat stelt mentaal te schakelen.”

Enthousiasme een plek geven

Dat is wat ik leer, mentaal schakelen. Mij meer bewust zijn van automatische patronen en ingeslepen gewoonten (in mijn denken, voelen en handelen) en daarop beter afstemmen. Het helpt mij enorm, eigenlijk door de hele dag heen. Mijn automatische reacties op mijn bekkenbodempijn (verdriet, paniek, angst, boosheid, onmacht, wanhoop) zijn voor een groot gedeelte verdwenen. En daarvoor in de plaats ontstaat steeds meer rust, tevredenheid en mildheid.

Mijn gedrevenheid en enthousiasme gooide ik altijd op een hoop. Maar ik realiseer mij nu dat ik mijn enthousiasme niet hoef ‘af te leren’ (alsof ik dat zou kunnen, zonder afgestompt te raken …). Mijn leerproces is om in de zijn-modus mijn enthousiasme een plek te geven.

 

Advertenties

Vriendschap sluiten met chronische pijn

19 maart 2013 Plaats een reactie

Dit blog heeft vanaf nu een aangepaste url en is alleen nog bereikbaar via: www.blog.mijnkeerpunt.com De reden voor deze wijziging is dat ik er naar streef om in september as. – als afronding van mijn opleiding – te starten met het geven van mijn 1e mindfulnesstraining (MBSR) en dat doe ik onder de naam MijnKeerpunt. Mijn nieuwe site met trainingsaanbod is nu live: www.mijnkeerpunt.com

Hoe vaak ik in de toekomst trainingen MBSR ga verzorgen hangt af van mijn fysieke mogelijkheden. Het gaat mij niet om de hoeveelheid trainingen: ook al zijn het maar 2 per jaar. Wat ik graag wil is van betekenis zijn voor mensen: hen laten kennismaken met de helende werking van mindfulness, mijn positieve ervaringen delen. Zeker met mensen die worstelen met CPPS en andere chronische (bekkenbodem)pijnen. Maar ook podiumartiesten en anderen die te maken hebben met spanning en stress.

Fascinatie en verlichting

Bezig zijn met mindfulness en lezen over hoe pijn werkt en wat de neuro-wetenschappenlijke inzichten zijn, fascineert mij en helpt mij ook. Mijn orthopeed van de St. Maartenskliniek begon tijdens mijn bezoek verleden week over pijnmedicatie, maar toen ik vertelde waarom ik dat niet wil en waarin ik pijnverlichting zoek, had hij daar waardering voor. Overigens bleek uit de nieuwe foto’s van mijn scoliose in mijn onderrug dat de toename van de kromming wel mee valt. Gelukkig. Mijn orthopeed kan zich desondanks goed voorstellen dat ik regelmatig behoorlijke pijn in o.a. mijn onderrug, liezen en bovenbenen heb. De combinatie overactieve bekkenbodem en scoliose bewerkstelligt deze pijnen. Door de kromming in mijn rugwervel zoekt mijn lichaam voortdurend een balans. Dat heeft een negatieve werking op mijn kwetsbare spieren, weefsel en gewrichten in het bekken(bodem)gebied.

Hannes Meinkema

Dankzij een tip van een buurman hoorde ik afgelopen zondag op Radio 1 een interview met de schrijfster Hannemieke Stamperius, alias Hannes Meinkema. Zij heeft al 15 jaar een botziekte en heeft dagelijks veel pijn. Een aantal boeken van haar waren in de jaren ’70 / ’80 mijn favoriet: ze staan nog steeds in onze boekenkast.

Hannemieke slikt geen pijnmedicatie omdat haar specialist aangaf dat de bijwerkingen die ze zou krijgen van alle pijnmedicaties die ze dan zou moeten slikken, voor veel meer ellende zouden zorgen. Zij mediteert veel en dat helpt haar enorm. Of zij iets met mindfulness of boeddhisme heeft gedaan kwam niet ter sprake, maar door de wijze waarop zij in het leven staat, vermoed ik het wel. Een paar uitspraken van haar: “Pijn die blijvend en onvermijdelijk is, moet je niet weg willen hebben maar leren te omarmen.” – “De samenleving kan zeker niet omgaan met pijn; instinctief moet bij iedereen de pijn weg.” – “Pijn is een fantastische leermeester: je leert ten volle leven in het hier en nu.”

Wantrouwend

Zij deed wat mij betreft soms wat vergaande uitspraken, zoals de laatste, hierboven, Maar er was ook herkenning. Bv. toen ze antwoordde op de vraag hoe haar omgeving reageert op het feit dat zij altijd pijnen heeft en daarvan aan de buitenkant niets te zien is. Zij vertelde dat ze wel eens te maken kreeg met agressie in bv. winkels. Zij kan nl. niet lang stil staan; door de toename van pijn gaat ze dan onherroepelijk tegen de vlakte. Dus wanneer er lange rijen bij de kassa’s in de supermarkt staan, informeert zij de mensen en vraagt of zij voor mag gaan. De reactie is over het algemeen zeer onplezierig: mensen laten niet graag iemand voor gaan. Ze zien niets aan haar, zijn wantrouwend, hebben haast etc.

Haar verhaal raakte mij omdat ik toevallig enkele weken geleden even in de supermarkt was en veel pijn in mijn onderrug, benen en heupen kreeg. Ik stond in de rij bij de kassa en vroeg mij toen af wat ik zou doen als de rij op dat moment heel lang was geweest. Ik realiseerde mij op dat moment weer hoe lastig en beperkend deze aandoening is en ik voelde mij even heel eenzaam met mijn pijn.

Pijn omarmen?

Hannemieke heeft haar pijn, zoals zij zelf zegt, volledig omarmd. Op de vraag of zij eigenlijk nog wel een leven zonder pijn zou willen, gaf zij – na een korte aarzeling – (gelukkig!) aan dat zij natuurlijk wel een leven zonder pijn zou willen. Zij voegde er echter direct aan toe dat als zij terug denkt aan 15 jaar geleden zonder pijn maar ook zonder haar huidige levensinzichten, zij liever kiest voor haar huidige leven met pijn en met de opgedane levenswijsheid. Die uitspraak kan ik wel aanvoelen, maar ik spreek liever over proberen vriendschap te sluiten met de pijn i.p.v. omarmen van de pijn.

Pijnbehandeling; een persoonlijke keuze

13 februari 2013 2 reacties

De laatste weken is de pijn weer toegenomen. Voor het eerst kon ik ook goed het verschil voelen tussen de pijn door verkramping van de bekkenbodemspieren en de pijn die te maken heeft met sensitisatie (overgevoeligheid van het zenuwstelsel). Deze laatste vorm van pijn is heel vervelend en ontstaat doordat bij chronische pijn er veranderingen op kunnen treden in het pijnverwerkingssysteem. Bij sensitisatie is het aantal sensoren per zenuwcel groter dan normaal: dat betekent dus automatisch een grotere gevoeligheid. De gevarenboodschappen worden sterk doorgegeven aan de hersenen en het krachtige pijnstillende systeem uit de hersenen werkt niet meer naar behoren. Met als gevolg dat alle alarmbellen in het lichaam af gaan (oftewel hevige, grillige pijn).

Uit balans

De pijnen haalden mij – gelukkig tijdelijk – fors uit balans. Tegen wil en dank slaan de angsten en twijfels dan weer toe en ik overwoog serieus om een verwijskaart te regelen voor een pijncentrum. Maar tegelijkertijd besefte ik dat ik weer teveel hooi op mijn vork had genomen. Nou ja, vork … het is een heel klein, mini, mini kindervorkje, maar ook daar kan nog teveel hooi op liggen. Dus ik heb weer een paar luttele activiteiten in mijn agenda geschrapt en probeer mij opnieuw bewust te richten op het hier en nu, zonder plannen te maken voor de toekomst. En gelukkig heb ik mijn bekkenfysiotherapeut die mij met raad en daad bij staat wanneer ik een inzinking heb.

Factoren bij sensitisatie

De pijnen door sensitisatie lijken weer wat af te nemen en vooralsnog ga ik niet naar een pijncentrum. Omdat ik weet wat mij dan te wachten staat: o.a. medicatie in de vorm van anti-depressiviteit of anti-epileptica (met hele vervelende bijwerkingen) zenuwblokkade of -injecties. En de kans dat het helpt is klein. Ik weet dat zorgen maken over pijn, veel aandacht schenken aan pijn en blijven zoeken naar oorzaken die de toename van pijn verklaren, ook zorgen voor toename van pijnsignalen naar de hersenen. Uit onderzoek blijkt dat met name deze pijnsignalen in de hersenen als vrij ernstig worden geïnterpreteerd. Dus nog meer alarmbellen die afgaan.

Er is een aantal factoren waarvan men sterk vermoedt dat ze sensitisatie in de hand werken of onderhouden als ze eenmalig aanwezig zijn. Eén daarvan is: overmatige spierspanning in samenhang met verkramping of niet kunnen ontspannen. Tja, daar ben je dan mooi klaar mee … Een overactieve bekkenbodem ( CPPS) is verkramping van de spieren, dus sensitisatie ligt wel erg op de loer …

Kracht van bewustzijn

Andere factoren die ervoor kunnen zorgen dat sensitisatie ontstaat en verergert, zijn o.a: negatieve emoties (verdriet, weerstand, boosheid), angst (voor de pijn, de toekomst) stress en teveel aandacht gericht op de pijnlijke plaats in het lichaam. En dat is precies de reden dat ik tot op heden meer waarde hecht aan meditatie- en mindfulnessbeoefening. Ik geloof in de kracht van het bewustzijn, van het trainen van opmerkzaamheid. Je niet laten meeslepen door gevoelens en gedachten, je niet identificeren met je gedachten. Mij verdiepen in boeddhistische tradities en de dagelijkse training werkt bevrijdend en levert vele nieuwe inzichten op. Ik voel me een meer heel en rijker mens worden en dat heeft – daar ben ik van overtuigd – een positieve werking op chronische pijn. Uit neurologisch onderzoek blijkt zelfs dat je je brein kunt veranderen door beoefening van meditatie en mindfulness. Dat proberen te stimuleren of af te dwingen heeft geen zin en werkt averechts. Maar als het vanzelf gebeurt, dan omarm ik dat van harte 🙂

Jas die past

Hoe dan ook: je kiest de jas die bij je past. Er zijn lotgenoten die heel bewust kiezen voor het inspuiten van botox in de gespannen bekkenbodemspier (zie vorige bericht: Botox of Boeddha) of voor een chirurgische ingreep, zoals nervus pudendus neuropathie. Nervus pudendus betekent dat de zenuw die naar de bekkenbodem loopt teveel bekneld zit in de – toch al van oorsprong – smalle doorgang. Operatief wordt dan geprobeerd deze doorgang te verruimen. De ingreep is controversieel: de meningen over zin en onzin van deze ingreep lopen in de medische wereld uiteen. Ter informatie voor lotgenoten: onder andere dr. Beco uit België voert deze ingreep uit. Via Google is redelijk wat informatie te vinden over dit fenomeen en/of deze arts.

Botox of Boeddha

11 januari 2013 6 reacties

Er bestaat een boek met de titel ‘Botox of Boeddha?’. Het is geschreven door Jotika Hermsen, een bekende Nederlandse boeddhistische lerares, die vipassanaretraites verzorgd in binnen- en buitenland. Vipassana is een boeddhistische meditatievorm, waarop mindfulness is gebaseerd. Ik ken het boek niet, maar mijn leraar en supervisor (van de opleiding Trainer Mindfulness bij het IvM) vertelde mij dat dit boek, met deze toepasselijke titel, bestaat. Toepasselijk omdat ik hem informeerde over een mogelijke behandeling van een overactieve bekkenbodem (CPPS): het inspuiten van botox in de verkrampte bekkenbodemspier(en).

Verlamming van spier

Ik ben hierover geïnformeerd door een volgster van mijn blog, die al vele jaren worstelt met CPPS. Zij las een artikel over een man die na 3 jaar helse pijnen zich heeft laten injecteren met botox en nu geen klachten meer heeft. Ze is vervolgens op onderzoek uitgegaan en heeft afgelopen december een arts in het Elkerliekziekenhuis in Helmond bezocht. Deze vrouwelijke gynaecoloog spuit al 7 jaar botox, met positieve resultaten. In principe moet je om de 3 maanden geïnjecteerd worden, totdat de klachten afnemen. Hoe lang het duurt voordat het blijvend aanslaat, schijnt af te hangen van hoe lang je al kampt met een overactieve bekkenbodem en de overige therapeutische hulp die je tijdens de botoxbehandeling inroept. Er zijn vrouwen die na 1 spuit al klachtenvrij zijn, en er zijn er waarbij meerdere spuiten nodig zijn. Lijd je al lang aan CPPS heb je dus hoogstwaarschijnlijk veel en lang deze injecties nodig.

De werking van botox is simpel: de spier waarin een hoeveelheid botox – afgestemd op een vooraf gemeten spierspanning – is gespoten wordt tijdelijk (voor 3 à 4 maanden) verlamd. Botox blokkeert de verbinding tussen de spier en de zenuw: hierdoor blijft de spier ontspannen (in het gezicht ontstaan er daardoor geen rimpels). De vrouw in kwestie is overtuigd en heeft dus ook besloten om zich door deze arts te laten behandelen. Natuurlijk hoop ik voor haar dat de behandeling aanslaat en dat zij – ook op langer termijn – zal genezen van de pijnen die zij heeft.

Niet eeuwigdurend

Ik heb al eerder met mijn bekkenfysiotherapeut gesproken over deze behandeling. Zij is zeer terughoudend, net als ik. De juiste dosering botox en het goed zetten van de spuit is cruciaal. Teveel botox of verkeerd spuiten in een bekkenbodemspier kan leiden tot incontinentieklachten. Overigens geeft de gynaecoloog in het Helmondse ziekenhuis aan dat zij, in de 7 jaar dat zij spuiten zet, deze klacht nog nooit heeft gehad. Op de site van het Elkerliekziekenhuis staat een korte informatieve tekst over botoxbehandeling bij bekkenbodemklachten. Hier wordt ook benadrukt dat de werking van een botoxbehandeling tijdelijk is en dat het erom gaat de vicieuze cirkel van pijn te doorbreken. In de maanden van de spierzwakte (-verlamming) moet overige therapeutische hulp van bekkenfysiotherapie en psychotherapie ervoor zorgen dat de behandelingen op lange termijn ook echt resultaat hebben.

Toch maar Boeddha

Als ik naar mezelf kijk: de therapeutische hulp die ik heb ingeroepen levert goede resultaten op. Hoe ikzelf de pijn kan verminderen of verzachten, hoe ik om kan gaan met de pijn, kan luisteren naar mijn lichaam. En de grootste positieve werking is voor mij het pad van mindfulness, vipassanameditatie en de nadere kennismaking met boeddhisme. Ik ben ervan overtuigd dat hoe je in het leven staat, hoe je meer aandacht ontwikkelt voor je lichaam, gevoelens, gedachten en je omgeving, hoe je open durft te staan voor de zoektocht naar wie je werkelijk bent en wat jouw persoonlijke pad is, helend kan werken. Ik vertrouw voor mezelf meer op de kracht van persoonlijke ontwikkeling. Dus ik heb mijn keuze gemaakt. Geen botox, wel boeddha 😉 En ik volg ondertussen met interesse deze vrouw en eventuele andere lotgenoten die wel kiezen voor een botoxbehandeling. Wie weet wat mij dit in de toekomst nog leert.

De oude worden

6 september 2012 1 reactie

De officiële term van mijn aandoening is Chronic Pelvic Pain Syndrom (CPPS). Ik hou het maar op de Nederlandse term: overactieve bekkenbodem. Hoewel het woord ‘Chronic’ wel veel duidelijk maakt … Overactieve bekkenbodem klinkt alsof je met wat rust nemen, de overactiviteit wel kan laten afnemen. Was het maar zo simpel.

Ook het feit dat ik dankzij een opbouwschema weer ruim een uur kan wandelen en ook ontspannen kan zitten (geen actieve werkhouding), zet mensen regelmatig op het verkeerde been. Ze denken dan vaak dat ik over een aantal maanden wel weer de oude ben. Echter, het weer kunnen wandelen en zitten betekent niet dat ik geen pijn heb. Helaas is de pijn bijna altijd aanwezig. De intensiteit verschilt per moment. Maar omdat de pijn ook te maken heeft met een overgevoelig zenuwstelsel, probeer ik er zo min mogelijk op te letten en blijf – zo lang als mijn tijdschema aangeeft – zitten of lopen.

Pijn is geen graadmeter

Ik laat sinds mijn revalidatie bij de St. Maartenskliniek de pijn dus niet bepalen hoe lang ik wandel of zit. Bepalend is de tijdsduur (tijdgestuurd gedrag i.p.v. pijngestuurd gedrag). Meestal ben ik heel blij als ik na ruim een uur zitten ‘mag’ opstaan. Maar soms heb ik nauwelijks pijn en kan ik voor mijn gevoel nog uren blijven zitten. Dat is echter uit den boze. Belangrijk is dat ik mij strikt hou aan het schema: niet meer en ook niet minder (zie ook het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Ik heb mijn vooraf gestelde doel bereikt: max.1,5 uur achter elkaar kunnen wandelen en ontspannen zitten. Helaas heb ik het doel- en taakgerichte zitten en het fietsen tot nu toe niet verder kunnen opbouwen dan 15 minuten. Hoe dit zich ontwikkelt weet ik niet. Ik focus er niet meer op en zie wel waar ik uitkom. Belangrijker is dat ik vooral dankzij meditatie en mindfulness een nieuw evenwicht heb gevonden.

Ruimte in je hoofd

Andy Puddicombe (voormalig boeddhistische monnik en populairste meditatietrainer van Engeland) zegt: “Meditatie is een goede basis om de dag door opmerkzaamheid en gewaarzijn te ontwikkelen. In de ‘ruimte in je hoofd’ die bij regelmatig mediteren ontstaat, welt vanzelf geluk op – niet de emotie van geluk, maar een onderstroom van onwankelbare vredigheid, ongeacht de emoties die er op dat moment zijn.” Dit herken ik. Het nieuwe evenwicht zit erin dat ik meer luister naar mijn innerlijke stem en veel lees over en luister naar mensen die me iets kunnen leren. Ik ben me steeds meer bewust van patronen en ingeslepen gedachtes en gedrag. Ik richt mij als vanzelf meer op vriendelijkheid en schoonheid en ben minder geneigd om te klagen over dagelijkse beslommeringen. Ik raak sneller ontroerd omdat iemand iets moois doet of zegt, of ik iets moois lees. 

Dagritme

Ik heb nu ook alle tijd om te lezen en na te denken. Meestal sta ik ’s ochtends met pijn in heupen, onderrug en bekkenbodem op. Ik doe voorzichtig lijfoefeningen, laat mijn hond uit (goed voor de dan meestal ook geblokkeerde darmen), mediteer en klungel wat aan. Na ± 3 uur ben ik wat meer flexibel en mobiel. Daarna vul ik de dag met sporten, boodschapje doen, saunabezoek en/of een lange boswandeling. En tussendoor regelmatig ontspannen liggen: bodyscan, lezen en schrijven op m’n Ipad. Momenteel heb ik een terugval (hogere spierspanning, meer pijn); dat betekent de hele avond met warme kussentjes op de bank.

De oude worden of nieuw worden

Een hoofdstuk in het boek ‘Ziels Gezond’ van Annemarie Postma heet ‘De oude worden of nieuw worden?’ Ik word niet meer ‘de oude’: ik ben blij met de ‘nieuwe’ Rudi. Wat dat betreft heb ik een jaar geleden bijna intuïtief een hele goede naam gekozen voor dit blog: Mijn keerpunt. Ik grijp mijn ziek zijn nu aan als een kans om meer ‘heel’ te worden. Om mezelf beter te begrijpen, meer (zelf)compassie te ontwikkelen en meer proberen te leven in het nu.

Van vasthoudende naar loslatende wil

26 augustus 2012 1 reactie

Gelukkig heb ik de afgelopen week weer heerlijk ontspannen met ons hondje kunnen wandelen door het bos, naar een van mijn favoriete terrassen. Krant lezen, koffie drinken en weer terug. In mijn eentje intens genieten van ieder moment.

Het ging de laatste paar weken weer wat minder. Het is niet altijd makkelijk om te voelen waar de grens ligt, wat ik niet moet doen, ondanks dat ‘mijn handen jeuken’. Zowel op het terrein van werk als fysiek bewegen.

Dadendrang en wilskracht

De keuring voor WIA komt dichterbij. En ondanks dat ik nog niet kan werken, had ik in mijn hoofd dat ik over 1 à 2 maand wel weer een paar uurtjes in de week kan beginnen. In overleg met mijn werkgever wil ik dan beginnen te zoeken naar passend werk binnen of desnoods buiten ArtEZ. Los van of ik wel of niet gedeeltelijk word afgekeurd, wil ik zo graag – al is het maar voor een paar uur per week – blijven werken bij ‘onze’ kunsthogeschool. Ik heb genoeg capaciteiten en zie mezelf  functioneren in een coachende, begeleidende en/of docerende rol. De laatste weken heb ik mijn gedachten en handelen daarop gericht en zie nu in dat ik weer te hard van stapel ben gaan lopen.

Zo ook met sporten en bewegen. Het hardlopen op de lopende band ben ik binnen die 30 minuten gestaag aan het opbouwen: meer helling en een iets hoger tempo. Dat gaat prima. Dus besloot ik om te proberen buiten een kleine ronde te lopen. Tussendoor veel wandelen, niets forceren. Ik schrok van de eerste stappen die ik zette: hoe kwetsbaar en gevoelig voelden mijn benen, knieën en heupen. Maar ondanks het slakkentempo genoot ik van het ouderwetse, dynamische gevoel van binnen. Tegelijkertijd besefte ik dat de pijntjes die ik voelde mij wel erg bekend voor kwamen: dit voelde ik al jaren tijdens het hardlopen …

Door deze pijnen en stijfheid begon ik een aantal jaren geleden te twijfelen of ik wel moest blijven hardlopen. Ik ging voor controle van mijn scoliose in mijn rug naar het ziekenhuis. De 1e orthopeed suggereerde dat het misschien beter is voor mijn onderrug om minder gericht te zijn op soepel blijven. Door mijn rugwervels wat te laten ‘vastgroeien’ zou ik minder rugklachten hebben. Dit wilde ik niet horen, dus een second opinion aangevraagd. Gelukkig gaf de 2e orthopeed het antwoord dat ik wel wilde horen: voor jou is beweging belangrijk dus niet laten vastgroeien. Loop geen competitie, bepaal je eigen tempo en luister goed naar je eigen lichaam. Ik heb dus nog jaren hardgelopen, met dezelfde pijntjes en stijfheid. En nu besef ik dat ik misschien toch niet zo goed naar mijn lichaam heb geluisterd …

Te graag, te snel

Ik heb nu besloten om definitief mijn hardloopschoenen aan de wilgen te hangen. Dit ga ik mezelf niet meer aan doen. Waarom zou ik eigenlijk? Hardlopen op de lopende band is goed genoeg. Maar van binnen doet het pijn. En voelen dat ik ook over een langere tijd nog niet in staat ben om te werken, doet diep van binnen nog meer pijn.

Een paar dagen na mijn hardloopronde buiten heb ik puur op een impuls de lopende band in het sportcentrum iets harder gezet en in de laatste 3 minuten uitgeprobeerd wat mijn maximale tempo nu is. Het voelde wel een beetje zwaar, maar ik was voldaan! Maar dagen erna had ik weer behoorlijke pijn in mijn liezen en heupen. Die ouderwetse pijn die veroorzaakt wordt door een te hoge spierspanning in mijn bekkenbodem. Ik wil te graag … en ik wil te snel. Ik zet mijn wil geforceerd in en voel van binnen de druk om iets te doen. En zo ontstaat er innerlijke spanning die puur voortkomt uit het niet volledig loslaten en vertrouwen op mezelf, op de natuurlijke stroom.

Creëren, niet forceren

Mijn wilskracht en dadendrang: het heeft me gemaakt wie ik ben, me ver gebracht en tegelijkertijd genekt. Toch ben ik blij met deze twee eigenschappen. Ze anders inzetten misschien? Annemarie Postma inspireert mij in haar boek ‘Ziels Gezond’. Ze schrijft: “Veel dingen zijn niet naar onze hand te zetten. Soms gebeuren de dingen nu eenmaal gewoon en vaak kan onze persoonlijkheid het breder perspectief ervan nog niet doorgronden. Wat er op zo’n moment van ons gevraagd wordt, is onvoorwaardelijke aanvaarding en overgave. We hoeven geen afstand te doen van onze wil, maar onze manier van willen veranderen van een vasthoudende naar een loslatende. Als we merken dat onze vasthoudende wil ons niet leidt naar gezondheid, liefde, geluk en succes, dan geven we de teugels van onze wil over aan het universum. Creëren is namelijk iets heel anders dan forceren. Soms moeten we een beetje afstand nemen van onze wil en wensen om te kunnen zien en voelen wat het leven van ons wil. Aan het einde van de ‘maakbare weg’ ligt een weg die we maar gewoon hebben te gaan. (……..) Een weg voorbij de wil, maar wel onze werkelijke weg. Leren willen wat zich voordoet, in plaats van onze wil aan de realiteit op te dringen. Vaak denken we dat we zelf wel weten wat goed voor ons is, maar wat goed voor ons is en bij ons hoort is meestal precies datgene wat er in werkelijkheid plaats vindt.”

Overlevingsmechanisme

9 augustus 2012 3 reacties

Het intrekken van mijn staartbeentje – een van de twee belangrijkste oorzaken van mijn overactieve bekkenbodem (zie het bericht Schillen van de ui) – heeft rechtstreeks verband met een overlevingsmechanisme. Mijn manier van doen was sterk en flink zijn: zo kon ik ‘overleven’. Ik werd geprezen voor mijn inzet en mijn rol binnen ons gezin. Die waardering kon ik wel gebruiken in een omgeving met regelmatig onderhuids angst en spanning. In mijn doortastende rol brak ik de spanning een beetje. Zo hield ik mij staande.

Je persoonlijkheid wordt voor een groot deel bepaald door je opvoeding en de omgeving waarin je opgroeit. Je ontwikkelt manieren van doen waarmee je het in jouw omgeving redt. Manieren die misschien niet passen bij je waarachtigste zelf en die je onbewust hebt ontwikkeld om je kwetsbare ziel te beschermen. Maar betekent dit dan dat ik in de kern eigenlijk niet sterk en flink ben? Ben ik dan niet mijn authentieke zelf?

Masker af

Lisette Thooft schreef een prima artikel over jezelf zijn. Ze schrijft dat spiritueel leider Barry Long een onderscheid maakt tussen persoonlijkheid en karakter. Je karakter is je diepste wezen, je ware unieke aard. Daaroverheen zit je persoonlijkheid, het masker dat je hebt gevormd, de rol de je bent gaan spelen om je aan te passen. Leg dat masker af en je wordt authentiek. Dat onderscheid tussen persoonlijkheid en karakter maakt ook duidelijk dat je niet zomaar jezelf kunt laten gaan en dan beweren dat je authentiek bent. Thooft: “Die neiging hebben mensen wel eens: om gebrek aan zelfdiscipline of botheid te verdedigen met de claim dat ze gewoon zichzelf zijn. Maar dat alles hoort juist bij de persoonlijkheid, bij het pantser dat je bouwt als je als kind vaak gekwetst bent en op je ziel getrapt. Het maakt ook duidelijk dat er verschillende soorten van ‘goed’ zijn. Je kunt goed zijn als masker, als overlevingsmechanisme, uit angst voor straf of uit verlangen naar bevestiging en waardering van anderen. En je kunt ook goed zijn omdat je alle angst en alle verlangen naar erkenning van anderen hebt laten varen en in je ware zelf terecht gekomen bent.”

Authentieke zelf

Je kunt pas na een lange ontwikkelingsweg je ware zelf onthullen. En meestal is het een afbraakproces. En vergis je niet: “Het karakter dat overblijft is geen solide bouwwerk van psychische eigenschappen en gedragspatronen. Het is eerder een leegte.” Om jezelf te worden, authentiek te zijn, moet er niets bij, maar eerder iets af: de angst om niet goed genoeg te zijn voor anderen en verlangen naar goedkeuring. Het is een – soms pijnlijk – continue proces en ik durf niet te beweren dat mij dit zal lukken. Zo’n verlichte staat van zijn bereik ik vast niet voordat ik op mijn sterfbed lig. Lisette schrijft daarover: “Dan zit er niets anders op dan jezelf te accepteren zoals je bent, inclusief alle restjes onechtheid die je nog in je ziel hebt zitten. Hoe eerlijker je bent over je masker, hoe minder zwaar en dicht het wordt, hoe doorzichtiger voor jezelf en anderen.”