Archief

Posts Tagged ‘Stilteretraite’

Zingen: gunstige invloed op gezondheid

27 februari 2013 4 reacties

Bijzonder … afgelopen weekend heb ik nauwelijks last van pijnen gehad. Terwijl we met onze muziekgroep Gloed intensief bezig zijn geweest: werken aan de nummers voor de nieuwe (3e) cd die in november van dit jaar uitkomt. Op een prachtige locatie bij vrienden in Drenthe.

Ik weet dat zingen mij goed doet. Het gebeurt vaker dat ik met pijn naar de repetitie ga – liggend op de achterbank in de auto – en vervolgens tijdens het musiceren voel dat de pijn vermindert. Maar dat dit ook een heel weekend zo kan doorwerken, dat had ik niet direct verwacht. Ik ben blij een 2e ‘helende’ langdurende activiteit op mijn lijstje te kunnen zetten: 1. Mindfulness stilteretraites 2. Zingen met Gloed.

Dat de pijnreacties in mijn lichaam weer gaan opspelen, zodra ik in het normale dagelijkse leven kom, neem ik dan maar op de koop toe. Het is geweldig dat zingen nooit in de gevarenzone is terecht gekomen!

Vanuit het hart

Wat maakt dat zingen en samen musiceren zo goed werkt? Ik denk dat het in ieder geval iets zegt over de groep. Wij zijn met elkaar al jaren actief in de muziek en hebben – zonder al teveel woorden – een hechte vertrouwensband opgebouwd. Er wordt intensief gemusiceerd, we hebben veel lol en genieten van al het goede dat we delen. Alles gaat als vanzelf: samen musiceren, ideeën uitwerken, eten, wandelen, weer musiceren, luisteren naar opnames etc.

Wat zeker ook meespeelt is dat de eigen nummers van Gloed op mijn lijf geschreven zijn. En dat zingen voor mij betekent totaal in een nummer kruipen. Ik probeer iedere keer gevoelsmatig de kern van een nummer te raken, te zingen vanuit mijn hart. En dat betekent automatisch dicht bij mezelf zijn, innerlijke rust en volledig opgaan in het hier en nu. Dat is ook wat mindfulness en meditatie mij brengt.

Lichamelijke en geestelijke effecten

Los van mijn persoonlijke ervaring heeft volgens de laatste stand der wetenschap zingen ook een meetbaar gunstige invloed, zowel lichamelijk als geestelijk. Zingen is heel gezond. In veel culturen wordt zingen, vooral samenzang, al sinds mensenheugenis beschouwd als een krachtig medicijn. Het muzikale stemgebruik op zichzelf is van directe invloed op het lichaam. Bij zingen moet je relatief diep en snel inademen, waarna je verlengd en gereguleerd uitademt. Daarmee versterk je de ademspieren. Bij intensieve beoefening kan zingen zelfs zorgen voor een gezonder hart- en vaatstelsel. Bij mensen die al lang zingen, blijken er structurele veranderingen te zijn in het hersendeel dat de auditieve met de motorische regionen verbindt.

Ook heb ik gelezen dat zingen goed is voor het menselijk immuunsysteem. Bloedtesten laten zien dat bij professioneel zangers na een uur zingen de concentratie Imuunglobuline A (proteïnen die als afweerstof werken) en de hoeveelheid cortison (hormoon tegen stress) aanzienlijk zijn toegenomen. Verder zorgt zingen voor een betere stemming, coping (omgaan met stress) en het heeft invloed op de mate van het ervaren van pijn.

Dus: kun je nog zingen, zing dan mee!

Met onverdeelde aandacht

25 september 2012 3 reacties

Ongeveer anderhalf jaar geleden las ik het boek ‘Leer ons stil te zitten’ van Tim Parks (zie de rubriek Publicaties). Het was in de periode dat ik de prognose ‘ernstige overactieve bekkenbodem’ had gekregen, maar nog niet wist wat dit werkelijk betekende. De goedbedoelde pogingen van mijn 1e bekkenfysiotherapeut hadden niet het beoogde resultaat: de pijn in mijn bekkenbodem ( en de rest van mijn lijf) nam genadeloos toe. Ik probeerde steun te vinden in het mediteren en stuitte hierdoor op dit boek van Tim Parks. Hij had ernstige pijnen gehad en baat bij mediteren. Daar wilde ik meer over weten.

Hoe verder ik vorderde met het lezen, hoe onrustiger ik werd. De aanduiding ‘overactieve bekkenbodem’ wordt niet genoemd in het boek, maar hoe meer ik las hoe zekerder ik werd: deze man heeft dezelfde aandoening als ik! En jawel hoor, op een bepaald punt in het boek werd het duidelijk: toen hij schreef over zijn ontdekking van het boek ‘A headache in the pelvis’ van Wise en Anderson (zie de rubriek Publicaties). Ongelooflijk … Hoe dingen kunnen lopen in het leven.

Zweverig

Soms vertelde ik mensen in mijn omgeving over Tim Parks en zijn boek. In dezelfde lijn als dat ik vertelde over David Wise, de auteur van ‘Headache in the Pelvis’ die zelf 22 jaar heeft geworsteld met het Chronic Pelvic Pain Syndrom. Om daarmee maar te willen aantonen dat ook wetenschappelijk opgeleide intellectuele mannen deze aandoening kunnen krijgen. Eigenlijk zei ik: “Neem mij en mijn aandoening serieus.”

Zijdelings vertelde ik dan ook hoe Tim Parks uiteindelijk na jaren zijn ziekte voor een groot deel heeft overwonnen: door oeverloos mediteren en vele lange stilteretraites. Ik weet nog dat ik mijn werkgever over het boek vertelde en iets zei in de trend van: ” Zo Zen ben ik niet. Ik blijf liever met beide benen op de grond.” En ondertussen samen wat lacherig doen over deze man die zo’n zweverig pad is gaan bewandelen. “Dat gaat mij niet overkomen”, wilde ik maar zeggen.

Stilteretraite

En nu heb ik mijn eerste 3 daagse mindfulness stilteretraite achter de rug … Dat was een van de voorwaardes om te kunnen starten met de opleiding Trainer Mindfulness: deel hebben genomen aan een stilteretraite van min. 7 dagen. Ik moest dus nog alsnog op retraite. In december ga ik voor deel 2: een 5 daagse retraite. Ik wist niet wat me te wachten stond. De stilte zag ik niet tegenop, maar zoveel en zo lang ook zittend mediteren … Van ’s ochtends 6.30 uur tot ’s avonds 22.00 uur, in blokken van 45 min. Zou ik dat wel redden?

Het was een overweldigend mooie ervaring en de pijn was tijdens deze dagen vele malen minder in plaats van meer! Een keer had ik een pijnaanval, maar daar ben ik adequaat mee om gegaan (goede zelfzorg) en twee uur later zat ik weer te mediteren. Het wordt steeds duidelijker: zo lang het me lukt om in een meditatieve toestand met onverdeelde aandacht te ‘zijn’, vermindert de spanning in mijn bekkenbodem aanzienlijk en stoppen de zenuwpijnen. Zelfs het dagelijkse 15 minuten praatje met de begeleider leidde direct tot meer aanspanning en dus meer pijn. Terwijl deze gesprekjes volledig relaxed en ongedwongen waren. Ik luisterde vooral en genoot van alles: zijn kennis, wijsheid, zijn humor, warmte en openheid. Het heeft dan ook niets met stress te maken. Tijdens conversaties, tijdens dagelijkse handelingen en activiteiten, gaat in mijn bekkenbodem de schuifknop spierspanning vanzelf omhoog. Dat is in vele jaren opgebouwd en een automatische reflex geworden in mijn lichaam.

Maar wat ben ik blij met deze ervaring! Het is fantastisch om te weten dat in mijn lichaam deze spierspanning kan verminderen en ik min of meer pijnvrij kan zijn. Wie weet lukt het mij door de jaren heen om deze milde en open aandachtstraining meer te integreren in het dagelijks leven. Vanaf nu ben ik multitasker af!

Ook verdriet

In tegenstelling tot deze fantastische ervaring heb ik na mijn 1e drie – overigens zeer positieve – opleidingsdagen 1,5 week nodig gehad om de forse pijn die tijdens deze dagen ontstond, weer wat te laten verminderen. Dat was een schok en het heeft me moeite gekost om me niet teveel te laten meeslepen door het verdriet. Het is zeer confronterend om te merken dat zelfs deze opleiding voor mij momenteel zwaar is. Een opleiding waarin we bezig zijn met lichaamsgerichte oefeningen, waarin ik kan liggen en staan zoals ik wil. Een opleidingsomgeving waarin alle mogelijkheden aanwezig zijn om goed voor mezelf te zorgen (en ondertussen kan ik dat goed). Een opleiding waar ik mij volledig op mijn plek voel: geniet van de topdocenten, de leuke en bijzondere groepsgenoten, de uitermate interessante leerstof. Ondanks dit alles bouwt de spanning en de pijn zich op. Het is een harde confrontatie met mijn huidige fysieke situatie.

Maar een ding weet ik zeker: ik heb gekozen voor een geweldige opleiding en een prachtig nieuw ontwikkelingspad. Ik ga er niets van missen en hoe dan ook, ik kom er wel. En die Tim Parks is zo gek nog niet … Ik ga zijn boek nog maar een keer lezen.