Archief

Posts Tagged ‘Triggerpoints’

Tips en verwijzingen (2)

20 januari 2016 5 reacties

Vooraf

Met het bericht ‘Tot Slot’ (26 augustus 2013) is de regelmatige berichtgeving over de wijze waarop ik omga met de aandoening CPPS (Chronic Pelvic Pain Syndrom) afgerond. Dit blog blijft echter actief; zodra er nieuwe ontwikkelingen zijn over deze aandoening – ook wel genoemd Pudendal Neuralgia (Nervus Pudendus)– meld ik dit.

Sommige mensen met bekkenbodempijnen hebben de neiging om mij telefonisch te benaderen met vragen. Ondanks mijn begrip daarvoor, verzoek ik om dit – omwille van mijn privacy en rust – niet te doen. Al mijn ervaringen en kennis staan in dit blog beschreven. De zoekfunctie kan je helpen bij het zoeken naar berichten over bepaalde onderwerpen. En je kunt natuurlijk ook een bericht plaatsen op dit blog.

Voor geschikte behandelaars in jouw regio en voor vrijblijvend advies en behandeling kun je terecht bij F-act Pelvic Pain Clinic in Enkhuizen. —————————————————————————————————————————————–

Regelmatig krijg ik van lezers van dit blog de vraag of ik nog tips kan geven. Eigenlijk kan ik niet meer dan over mijn eigen ervaring vertellen, in de hoop dat sommigen hier wat uit kunnen pikken dat hen weer verder helpt. Daarom leg ik in dit bericht nog wat meer uit over pijn en geef ik globaal aan welke stappen in mijn helingsproces de belangrijkste zijn geweest. Nee, pijnvrij ben ik niet en er zijn in mijn leven een aantal beperkingen door CPPS en een lichte vorm van centrale sensitisatie. Maar ik heb wel mijn leven terug en ben een rijker mens geworden.

Pijn begrijpen: een korte uitleg over wat je eraan kunt doen

1 op de 5 mensen hebben aanhoudende (chronische) pijn. Deze pijn wordt voor 100% geproduceerd door het brein en gevoed door het zenuwstelsel. En het zenuwstelsel wordt weer beinvloed door gedachten en emoties. Bij chronische pijn is weefselbeschadiging niet het hoofdthema, maar hypergevoeligheid van het zenuwstelsel. Complex dus. Is het mogelijk deze opwinding binnen het zenustelsel te ‘ontwinden’? Ja, pijn komt van het brein en kan hertraind worden. Door alle zaken die het zenuwstelsel beïnvloeden kritisch onder de loep te nemen: de medische kant, emoties, gedachten en overtuigingen, stressniveau, voeding en levensstijl, de betekenis van pijn (het persoonlijke verhaal, de diepere emoties) en fysieke activiteiten.

Veel revalidatiecentra werken vanuit deze visie. Heb je CPPS, een andere bekkenbodem-aandoening, of anderzins chronische pijn en heeft dit grote invloed op jouw leven? Dan kun je overwegen om een revalidatieprogramma te volgen en zo de kwaliteit van jouw leven – met aanhoudende pijn – te verbeteren. Er zijn vele Revalidatiecentra met een multidisciplinaire aanpak, waaronder Ciran. Persoonlijk heb ik daar geen ervaring mee, maar wel goede verhalen over gehoord.

Revalidatie en Graded Activity Programma

Zelf heb ik anderhalf jaar nadat ik te maken kreeg met CPPS een Graded Activity Programma bij het Revalidatiecentrum van de St. Maartenskliniek gevolgd. Daarbij werd ik begeleid door een ergotherapeut en een psycholoog. Bij deze kliniek weten ze niets van bekkenbodempijnen, maar ik heb daar erg veel geleerd. Met behulp van graded activity ben ik het lopen, staan en ook zitten stap voor stap weer gaan opbouwen. De kern is dat je je niet meer laat leiden door pijn, maar door tijd (tijdgestuurd i.p.v. pijngestuurd). Mijn ervaringen heb ik gedurende deze periode (maart tot mei 2012) beschreven in enkele berichten op dit blog.

PsychFysioOpleidingen heeft een heel goed filmpje over pijn en wat je eraan kunt doen: ‘Pijn begrijpen: een korte uitleg over wat je eraan kunt doen.’

De rol van emoties bij bekkenbodempijn

Op de site van het Pelvic Health & Rehabilitation Center in California werd in december 2015 het artikel ‘The role of Emotions in Relieving Pelvic Pain’ van Lorraine Faehndrich geplaatst. Lorraine schrijft over het concrete fysiologische verband dat er bestaat tussen emotionele energie en de spieren, de zenuwen en het bindweefsel van het lichaam. Zij is coach en legt in het artikel uit hoe het lichaam de stroming van emoties kan versperren. In haar werk helpt zij mensen met bekkenbodempijn zich bewust te worden van hun onbewuste beschermingspatronen (geestelijk en lichamelijk). Ook zij gaat er vanuit dat pijn komt vanuit de hersenen en hertraind kan worden.

Het artikel van Lorraine is waardevol voor mensen met CPPS / bekkenbodempijn, daarom heb ik het laten vertalen: De rol van emoties bij het tegengaan van bekkenpijn

Balans zoeken: rust en activiteit

Goed voor jezelf zorgen, leren omgaan met dat wat er is (accepteren) en de ‘heropvoeding’ van het brein (in relatie tot pijn) is ook de kern van de training MBSR (Mindfulness Based Stress Reduction). Deze 8-weekse training heb ik tijdens mijn ziekteproces zelf als deelnemer gevolgd (in 2011) en ben nu zelf trainer MBSR. Deze training wordt door het hele land gegeven. Waar het bij de training om gaat is het bewust worden van automatische patronen en reacties in het lichaam, gedachten en emoties. Spieren kunnen meer ontspannen wanneer je deze patronen en reacties bij jezelf leert ontdekken en er anders mee leert omgaan. Het is overigens niet zo dat de training gericht is op pijnreductie. Wel kun je door mindfulnessbeoefening beter leren omgaan met pijn en ongemak en liefdevoller voor jezelf zijn. En uiteindelijk kan dit leerproces een positieve invloed hebben op de pijn.

Op mijn site en in mijn folder staat ‘Meer balans in het leven’. Dat is waar het werkelijk om gaat, zeker voor iemand met aanhoudende pijn. Stilte, rust, verwerkingstijd en daarnaast actief; dagelijks lichaamsoefeningen doen, bewegen, wandelen. Simpelweg goed voor het lichaam en de geest zorgen. En dan kunnen er onverwachte dingen ontstaan.

Voeding, milieu, darmen  en (blaas)ontstekingen

Ik juli 2014 ben ik voor het eerst naar een Praktijk voor Mesologie en Complementaire Geneeswijzen gegaan. Aan deze vrouw heb ik veel te danken. Zij adviseerde mij om te beginnen met oervoeding (paleo) en ze schreef diverse voedingssuplementen en homeopatische middelen voor ter ondersteuning van m.n. mijn blaas en darmen. De afgelopen 2 jaar heeft zij mij prima begeleid en na bepaalde periodes, afhankelijk van mijn situatie, steeds weer andere middelen voorgeschreven. Tijdens een jaarlijks consult houdt zij een vinger aan de pols.

In het vorige bericht Tips en verwijzingen vertel ik al iets over mijn overstap naar de paleo-voedingswijze. Ondertussen weet ik niet beter en voel me uitstekend bij deze eetwijze. De belangrijkste beslissing is daarbij geweest: alleen nog maar pure biologische voeding, geen toevoegingen, geen geur-kleur en smaakstoffen, geen kant en klare producten, geen suikers. Ik Ben zo overtuigd geraakt van de kracht van natuurlijke voeding dat ik vanuit mijn praktijk de Proef Paleo Lunch aanbied, om zo mensen te enthousiasmeren voor deze heerlijke en gezonder voedingswijze.

Naast de voeding begon ik mij ook te realiseren dat ik nog steeds veel producten gebruik waarbij allerlei chemische toevoegingen zijn gebruikt. Dus o.a. ook de overstap gemaakt naar pure verzorgingsmiddelen. Mijn principe is nu: wat ik op mijn lichaam smeer, moet ik ook kunnen eten. Dit is de internetwinkel waar ik alles bestel: HeelNatuurlijk.

Dankzij mijn nieuwe leefwijze kan ik nu zeggen dat mijn darmen redelijk tot goed functioneren en ik al een jaar geen blaasontstekingen meer heb gehad. Dit terwijl ik al jaren continue worstelde met (opkomende) blaasontstekingen en veel teveel antibiotica heb moeten slikken.

Wel of niet pijnstillende medicijnen

Als het enigszins kan gebruik ik geen reguliere medicijnen en hou het bij natuurlijk middelen. Als het om pijnbestrijding gaat heb ik van meerdere mensen gehoord dat zij redelijk tot goede ervaringen hebben met het natuurlijke middel PeauPure (400 mg). Zelf heb ik dit nooit gebruikt.

In het begin van de bekkenbodemaandoening heb ik wel eens voor een korte periode reguliere pijnstillende middelen gebruikt, maar voelde me daar niet goed bij. Zeker ook door de vervelende bijwerkingen. Mijn keuze: goed voor mezelf zorgen. Mijn leven in eigen hand nemen door te aanvaarden wat er is en van daaruit passend te handelen: openstaan voor mogelijke oorzaken en daar aandacht aan besteden, op zoek gaan naar manieren om te leren omgaan met pijn en beperkingen, naar manieren om pijn te verlichten. Met als voornaamste doel: blijven genieten van het leven.

Een citaat dat ik ergens las: “Als je niet naar de oorzaak zoekt van een chronische ziekte, maar deze bestrijdt (of beter gezegd verbloemt) met medicijnen die de symptomen weghalen maar niet de oorzaak, dan wordt een ziekte iets ‘voor altijd’. Zelfs een vaak eenvoudig op te lossen hoge bloeddruk (schrap eens twee weken lang alle suikers en geraffineerde koolhydraten) wordt dan iets ‘voor altijd‘. Bedenk echter dat chronisch betekent ‘langdurig’ en dat je vaak zelf voor een groot deel kunt bepalen hoe lang ‘langdurig’ bij jou is. Meestal kan je meer dan je denkt.”

 

De Squatty Potty

Voor mensen die problemen hebben met de stoelgang (bv. door verzakking van blaas en/of endeldarm) is persen vaak een noodzaak, terwijl dit eigenlijk niet bevordelijk is voor het lichaam. De Squatty Potty kan de oplossing bieden. Ik heb ‘em sinds een aantal maanden en ben er erg blij mee. Hoe het werkt is simpel: door de voetsteun ontlast je in een natuurlijke houding, gehurkt (squatten). De knieën bevinden zich boven de heupen, daardoor ontspant de puborectale spier zich volledig en zorgt ervoor dat de anorectale hoek wordt gestrekt voor een rechte doorgang. Dit resulteert in een snellere, gemakkelijkere en volledige stoelgang. Vanuit anatomisch oogpunt kan je stellen dat de mens ontworpen is om gehurkt zijn behoefte te doen. We deden dit al sinds mensenheugenis tot de komst van het moderne toilet. Meer info: Squatty Potty. En hier een geinig YouTube-filmpje over de Squatty Potty.

Bekkenbodem4all

Bekkenbodem4all is het Portaal voor bekkenbodemklachten, een initiatief van drie patiëntenorganisaties om nauwer samen te werken op het gebied van bekkenbodemproblematiek.

Pelvic Pain Explained

Op de site van het Pelvic Health & Rehabilitation Center las ik dat Stephanie A. Prendergast & Elizabeth H. Rummer bezig zijn met het schrijven van het boek ‘Pelvic Pain Explained’.

Het boek wordt 1 maart 2016 verwacht en is bij Geneeskundeboek.nl te bestellen.

 

Advertenties

Nieuws over behandeling van CPPS

20 juli 2014 7 reacties

Omdat CPPS veel pijn kan veroorzaken en er nog te weinig over (mogelijke hulpverlening) bekend is, hebben mensen die kampen met deze of soortgelijke pijnen de neiging om mij telefonisch te benaderen met vragen. Ik heb daar begrip voor, maar omwille van mijn privacy en ter bewaking van mijn rust vraag ik vriendelijk dit niet te doen. Op dit blog een vraag of opmerking plaatsen kan altijd. Over het algemeen genomen kun je er vanuit gaan dat ik reageer. Weet dat ik niet meer feitelijke informatie heb dan wat ik in dit blog beschrijf en ook geen overzicht heb van bekkenfysiotherapeuten in Nederland en België die werken met het Stanford Protocol (o.a. behandeling triggerpoints). Bij F-act Pelvi Pain Clinic in Enkhuizen kan je terecht voor vrijblijvend advies, ook over behandelaars in jouw regio.

————————————————————————————————————————————————–

In het afsluitende bericht op dit blog – zie: Tot Slot (d.d. 26 augustus 2013) – staat dat ik bij nieuwe ontwikkelingen op het gebied van de behandeling van CPPS (Chronic Pelvic Pain Syndrom of in het Nederlands: 0veractieve bekkenbodem) dit hier zou melden. Vandaar dit bericht.

 Speciale centra in Californië en Londen

Sylvia Roording lijdt al 16 jaar aan CPPS. In de tijd dat zij de pijnen kreeg, was er nog niets bekend over deze aandoening en dus ook geen enkele hulpverlening op dit gebied. Natuurlijk heeft zij vele strohalmen aangegrepen in zowel het reguliere als het alternatieve zorgcircuit, maar niets mocht baten. Door de vele jaren zonder hulp is de aandoening bij Sylvia dusdanig ernstig geworden dat zij al jaren de deur niet meer uitkomt, aan het bed gekluisterd is, constant erge pijnen heeft en zeer beperkt is. Maar Sylvia is een vechter en staat ondanks alles positief in het leven.

Enige tijd geleden werd op haar website en via Facebook bekend dat Sylvia in contact is met deskundigen van de Amerikaanse kliniek Pelvic Health and Rehabilitation Center, gespecialiseerd in bekkenbodemproblematiek. Deze mensen wezen haar, i.v.m. de reisafstand, door naar een soortgelijk centrum in Londen, genaamd Simply Womens Health. Dit centrum werkt volgens dezelfde methode als het Pelvic Health and Rehabilitation Center in Amerika (Californië).

Fundraising t.b.v. behandeling

Voor Sylvia is momenteel een fundraising gaande om haar 1e behandeling in dit Londense centrum te bekostigen. Waarschijnlijk zijn er meerdere behandelingen nodig. Voor de 1e behandelingsperiode van enkele weken is 7.000 euro nodig. Er is nu ruim 4.000 euro binnen. Zij kan veel meer steun gebruiken en alle kleine beetjes helpen. Momenteel heeft zij via Skype regelmatig contact met deskundigen van het centrum en in oktober hoopt zij te kunnen vertrekken naar Londen. Meer informatie over Sylvia en over hoe je haar kunt steunen, zie haar site.

Verwarrende begrippen

Nieuwsgierig geworden naar de behandelingsmethode van deze twee klinieken, heb ik mijn bekkenfysiotherapeut gevraagd of zij de sites eens wilde bekijken. Dat heeft zij gedaan en dan met name de site van het Amerikaanse Pelvic Health and Rehabilitation Center. Het verwarrende voor mij was de terminologie die gehanteerd wordt op de sites, nl. Pudendal Neuralgia (PN) en …. PNE.

Pudendal Neuralgia: PN en PNE

Er worden teveel verschillende termen gebruikt voor CPPS, beaamde mijn bekkenfysiotherapeut. Dat maakt het ook allemaal zo verwarrend, zeker voor mensen die last hebben van deze aandoening en op zoek zijn naar adequate hulp. De kliniek in Amerika spreekt over twee varianten van de bekkenbodemaandoening CPPS: PN en PNE. Bij mij ontbreekt iedere behoefte om er dieper in te duiken, maar voor zover ik het van mijn bekkenfysiotherapeut heb begrepen is Pudendal Neuralgia (PN) hetzelfde als CPPS. De aandoening waarbij de zenuw Nervus Pudendus beklemd zit (wat niet hetzelfde is als CPPS, maar wel dezelfde pijnen veroorzaakt) noemen zij PNE. Mijn bekkenfysiotherapeut vindt dat op hun site goed beschreven staat wat het verschil is tussen PN en PNE. Zij vertelde dat onderscheid tussen beide aandoeningen heel moeilijk te maken is en dus ook het stellen van de juiste diagnose.

Beklemde zenuw Nervus Pudendus

Wanneer uit een zorgvuldig gestelde diagnose door echte deskundigen blijkt dat de zenuw Nervus Pudendus bekneld zit, is een operatieve ingreep mogelijk. Sommige mensen die een reactie op dit blog hebben geplaatst maakten daar al melding van. Ik heb begrepen dat het een lastige, ook risicovolle operatie is. Er zijn artsen die deze ingreep doen, maar wat ik nu weet is dat twee chirurgen in Frankrijk hierin echt gespecialiseerd zijn. Het goede nieuws is dat een arts van het Radboud Universitair Medisch Centrum (Radboud UMC) in Nijmegen dit jaar naar deze artsen in Frankrijk afreist om bij hen in de leer te gaan.

Kennis delen

Beide klinieken – Pelvic Health and Rehabilitation Center in Californië en Simply Womens Health in Londen – blijken te werken vanuit de lijn van het Wise & Anderson Protocol. Dit is de behandelmethode waarover ik regelmatig iets heb gemeld op dit blog. Vanzelfsprekend wordt deze methode door andere bekkenfysiotherapeuten en artsen in de wereld – zoals deze twee klinieken en ook Fetske Hoogen Esch van de Pelvic Pain Kliniek in Enkhuizen (http://www.pelvicpain.nl) – doorontwikkeld.

Vanuit SOMT – het opleidingsinstituut in Nederland dat is gespecialiseerd in masteronderwijs op het gebied van o.a. Bekkenfysiotherapie – organiseert Fetske Hoogen Esch op 3 november van dit jaar een bijeenkomst voor geïnteresseerde bekkenfysiotherapeuten waar de Franse dr. Chantale Dumoulin meer komt vertellen over aanpak, behandelingen en ervaringen met Pudendus Neuralgie. Mooi, deze uitwisseling van kennis. Tenslotte is er meer onbekend dan bekend over deze pijnlijke bekkenbodemaandoening en de ontwikkeling van adequate behandeling kan alleen maar door het delen van kennis en ervaring. En door geld beschikbaar te stellen voor onderzoek, maar dat is weer een ander verhaal …

Pijnbehandeling bij CPPS

In de nabije toekomst gaat het Nijmeegse pijncentrum UCCZ Dekkerswald, oexpertisecentrum voor chronische zorg, zich richten op pijnbehandeling bij CPPS. Het plan staat nog in de kinderschoenen, dus wanneer het start is nog onbekend. Bij de ontwikkeling van de behandeling wordt mijn bekkenfysiotherapeut betrokken. Het is goed nieuws en het werd ook wel eens tijd om hier als pijncentrum aandacht aan te besteden.

Opnieuw: tot slot

Je kunt altijd een reactie plaatsen op dit blog, maar besef dat dit geen discussieplatform is; je zult dus geen reacties van andere mensen ontvangen. In een reactie meer informatie vragen over bvenstaande bericht, heeft niet zoveel zin. Ik heb niet meer informatie dan wat ik hier beschrijf. Ik ben geen deskundige op het gebied van (behandeling van) CPPS, maar een ervaringsdeskundige wat betreft het omgaan met de pijnen die ontstaan door CPPS. Hoe ik dit gedaan heb – en nog steeds doe – staat in dit blog beschreven. Stel dat er weer nieuws te melden is doe ik dit opnieuw op deze plek.

Hieronder de linken naar de genoemde centra en klinieken:

De kliniek Pelvic Health and Rehabilitation Center in Californië, Amerika

– Op de site van bovenstaande Amerikaanse kliniek staat het verschil tussen PN en PNE goed beschreven.

Het centrum Simply Womens Health in Londen. 

UCCZ Dekkerswald in Nijmegen,o expertisecentrum voor chronische zorg

 

 

 

3-Daags congres bekkenbodempijn

13 juni 2013 Plaats een reactie

Op 30 mei t/m 1 juni 2013 vond in Amsterdam het 1e internationale congres plaats over onderbuik- en bekkenbodempijn: het World Congress on Abdominal and Pelvic Pain (WCAPP2013). Dagvoorzitter was Bert Messelink, uroloog bij het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen). Hij is voorzitter van de IASP (Special Interest Group on Abdominal & Pelvic Pain) en studeert momenteel Seksuologie.

Mijn bekkenfysiotherapeut stuurde mij tijdens het congres een paar What’s App-berichten met nieuwtjes. Het 1e: ‘15% van de mensen met CPPS werkt niet (meer).’ Dat valt mij nog mee, ik had verwacht dat dit aantal groter zou zijn.

Grote impact op kwaliteit van leven

Het 2e bericht dat zij mij toestuurde: ‘CPPS (overactieve bekkenbodem) heeft een grotere impact op de kwaliteit van leven dan hart- long- en suikerziekte.’ Ik had de neiging om het niet helemaal serieus te nemen. Er zijn toch zeker mensen met een ernstige longziekte die er erger aan toe zijn, denk ik dan. Maar mijn bekkenfysiotherapeut vertelde afgelopen week dat dit onderzocht is door grote patiëntgroepen met elkaar te vergelijken: het gaat niet om individuele gevallen. Die grotere impact heeft alles te maken met de zitklachten die in de meeste gevallen ontstaan door een overactieve bekkenbodem. Niet meer (lang) kunnen zitten in de auto, achter de werktafel / pc, op de fiets etc. En omdat wij in onze samenleving vooral een zittend bestaan leiden, wordt door deze aandoening de kwaliteit van leven dus behoorlijk aangetast. Ik kon niet anders dan instemmend knikken …

En als het gaat om impact; een zeer groot percentage mannen en vrouwen met een overactieve bekkenbodem hebben (ernstige) problemen met vrijen. Ook dit kwam tijdens het congres aan de orde. Bij dit besef, slaag ik altijd een zucht van opluchting: deze problemen heb ik gelukkig nooit gehad.

Invaliderend

Ondanks dat ik dagelijks geconfronteerd word met de grote impact van CPPS, heb ik altijd weer de neiging om dit wat te verzachten en ontkennen. Dat gebeurde ook toen ik het interview met mij in B-Wijzer (blad van Stichting Bekkenbodem Patiënten) ter controle toegestuurd kreeg. De journaliste die mij interviewde gebruikt in het artikel het woord ‘invaliderend’. Ik schrok toen ik het las en had de neiging het te schrappen. Maar toen ik er met Gerard over sprak realiseerde ik mij dat dit woord terecht door haar wordt gebruikt. Het was een schok en tegelijkertijd een bewust besef van mijn situatie. Ik kan weer veel meer als voorheen, geniet met volle teugen van mijn leven en wil dus niet klagen. Echter, ontkennen van de feitelijke situatie is onnodig: deze aandoening belemmert mij behoorlijk en dat kun je invaliderend noemen. In de rubriek Links is het interview met mij in het blad B-Wijzer (juni 2013) te vinden. En een interview met mijn bekkenfysiotherapeut (in hetzelfde blad).

Tussen wal en schip

Het oeverloze pad dat mensen met bekkenbodempijn moeten aflopen, kwam tijdens het congres aan de orde. Het begint bij de huisarts die er niets mee kan en die doorverwijst naar de uroloog. Urologen staan eveneens met de handen in het haar en sturen vrouwen vaak door naar de gynaecoloog. Die weet ook niet wat te doen, dus weer terug naar de huisarts. Vervolgens een doorverwijzing naar bv. een maag- en darmarts. En tot slot een pijnbehandelingskliniek. En allemaal weten er niet goed raad mee. Er is nog veel meer onbekend dan bekend en de disciplines werken veelal volkomen langs elkaar heen. Je valt als ‘patiënt’ (ik gebruik dit woord niet graag) nog steeds tussen wal en schip.

Effectieve behandeling

Binnen nu en pak ‘em beet 5 jaar zal er hoogstwaarschijnlijk nog geen effectief medicijn zijn ontwikkeld voor mensen met bekkenbodempijn. Tijdens het congres werd duidelijk dat tot nu toe Amitriptyline de beste resultaten oplevert. Het is van oorsprong een anti-depressiva waarbij toevalligerwijs werd ontdekt dat het goed werkt tegen zenuwpijn. Ik heb het een tijdje geslikt, voelde geen echt resultaat en ben er door de vervelende bijwerkingen mee opgehouden.

En er was goed nieuws tijdens het congres. De belangrijkste internationale doorbraak in de behandeling van CPPS (overactieve bekenbodem) is de triggerpointbehandeling. Dat is een mooie opsteker voor de bekkenfysiotherapeuten in Nederland die al zover zijn dat ze deze behandeling (Stanfort-protocol, van Wise en Anderson) toepassen. Om een idee te geven: in de regio Nijmegen zijn dat 2 bekkenfysiotherapeuten (van ongeveer 16 in het totaal). Mijn bekkenfysiotherapeut is ook docente en vertelde mij dat de nieuwe lichting bekkenfysiotherapeuten wel allemaal zijn onderwezen in de triggerpointbehandeling. De toekomst ziet er dus wat dat betreft iets rooskleuriger uit.

Schillen van de ui

27 juli 2012 2 reacties

Meestal sta ik ’s ochtends op met behoorlijke pijn in mijn heupen, billen en onderrug. Ik kan dan niet meer in bed blijven liggen. Ook mijn benen voelen stram en stijf. Pas nadat ik een tijd heb rond gescharreld en mijn lijfoefeningen heb gedaan begint het wat beter te worden. Sporten of een lange wandeling zorgt voor nog meer verlichting.

Ik vermoed dat ik ’s nachts mijn bekkenbodemspieren aanspan. Overdag concentreer ik mij de hele dag op het zoveel mogelijk ontspannen, maar ’s nachts trekken de spieren zich vanzelf weer samen in de oude ‘ vertrouwde’ houding. Daar is weinig aan te doen.

De pijn in mijn bekkenbodem centreert zich meer en meer aan de achterkant. Een vervelende scherpe pijn (ook door de triggerpoints) en verkrampingen, ondanks dagelijkse zelfhulp en de wekelijkse deskundige behandelingen van mijn bekkenfysiotherapeut. Ik voel nu ook dat in dit gebied de kern van mijn probleem zit. Hier is de verkramping in mijn bekkenbodem ooit begonnen. En door de jaren heen is het zich gaan verspreiden over het hele bekkenbodemgebied. De rest van mijn bekkenbodem lijkt zich nu redelijk goed te hebben hersteld. Ik heb bv. al een tijdje geen last meer van mijn blaas. Maar de achterkant is een ellende.

Tail between the legs

In mijn eerdere bericht ‘Angst en bekkenbodem’ heb ik verteld over de relatie die dr. Wise heeft gelegd tussen bekkenbodem en angst. Ik realiseer mij steeds meer dat er bij mij twee duidelijke oorzaken zijn te benoemen voor mijn overactieve bekkenbodem: de jarenlange overmatige aanspanning van mijn buikspieren en de opgebouwde angst in mijn lijf vanaf mijn kindertijd. Als kind hadden mijn broer en ik vaak te maken met emotionele spanning in ons gezin. Mijn moeder was geestelijk labiel. Langere periodes lag zij veel in bed, had destructieve en agressieve buien en is opgenomen geweest in inrichtingen. Dit heeft zeer veel invloed gehad op ons gezin: de spanning was vaak om te snijden. Mijn rol was die van ‘een flinke meid’. Ik was de bemiddelaar, regelde veel, was slim, niet bang en kon ogenschijnlijk goed omgaan met de situatie. Maar natuurlijk zat ik inwendig vol met angst. Als zelfbeschermende reactie ben ik onbewust mijn staartbeen in gaan trekken, dat is nu wel zeker. En bij spanning, opwinding is dit zich waarschijnlijk door de jaren heen gaan versterken. Dr. Wise noemt dit natuurlijke fenomeen ‘tail between the legs’. Zoals een hond bij angst en dreiging de staart intrekt.

De overmatige spierspanning aan de achterkant van mijn bekkenbodem heb ik dus al vanaf mijn kindertijd opgebouwd. En vervolgens ben ik vanaf ongeveer mijn 30ste mijn buikspieren  – en daarmee onbewust ook mijn bekkenbodemspieren – overmatig gaan aanspannen om pijn in mijn onderrug te voorkomen. Deze langdurige en dubbele aanslag op mijn bekkenbodemspieren is dus heftig geweest en daarom is het de vraag of mijn bekkenbodem zich ooit weer zal herstellen. Mijn bekkenfysiotherapeut en ik hopen nog steeds op meer verbetering. Het is afwachten.

Volledig mens zijn

Hardop zeggen dat angst bij mij ook een belangrijke factor is geweest is nog steeds onwennig. Ik ben niet echt bang aangelegd, ben eigenlijk wel een lefkikkertje. En ik heb met al mijn drive, enthousiasme en wilskracht aardig wat bereikt in mijn leven. Vanaf dat ik op kamers ging wonen (ik was 20 jr.) heb ik door de jaren heen in bepaalde periodes hulp gezocht bij een therapeut. Ik was mij bewust van de invloed die mijn verleden had op mijn leven. Stap voor stap lukte het mij uiteindelijk om alle emoties een plek te geven. Ik heb een gezonde dosis zelfreflectie ontwikkeld en er ontstond meer rust en harmonie in mijn leven. 

En nu ben ik op een nieuwe laag van de ui beland. Het afpellen van de lagen van een ui wordt vaak als metafoor gebruikt voor het volledig leren kennen van jezelf. Ik las een interview met Annemarie Postma: “Spiritualiteit is volledig mens zijn, in  het echte leven, elke dag weer. Leuker, liefdevoller, nederiger en wijzer worden we alleen door te struikelen en weer op te staan. Spirituele ruggengraat ontwikkelen doen we door moedig onze angsten te trotseren en de innerlijke weg te gaan. Het gaat erom dat we onszelf leren kennen door ons leven eerlijk onder ogen te zien.”

Een andere wijsheid brengt het bovenstaande mooi onder woorden:”Daar waar je struikelt ligt de schat begraven.” Op naar de volgende laag van de ui.

Van de nood een deugd

6 juli 2012 2 reacties

Het gaat steeds beter met mij. Ik wandel bijna dagelijks tussen 1 à 2 uur, sport 2x per week in het fitnesscentrum waar ik ook iedere keer een half uur op de lopende band hard loop en daarna nog 15 minuten op de crosstrainer. En het mooie is dat wanneer ik pijn in mijn bekkenbodem heb en mijn blaas geïrriteerd is, dit door het wandelen of het lopen sterk vermindert! Bewegen doet mij dus weer goed. Ik loop wel anders dan vroeger: veel meer in aandacht. Meer bewust van mijn omgeving, mijn lichaam en mijn bewegingen. En ik vind het heerlijk!

Deze week hebben we dan ook mijn revalidatieprogramma bij de St. Maartenskliniek afgerond. Ik heb een opbouwschema opgesteld waarmee ik probeer om het zitten (ontspannen en taak- en doelgericht, in een auto zitten en het fietsen) verder uit te bouwen. Dat is toch iets wat ik zelf moet doen; daar kunnen zij mij verder niet bij helpen. Ik heb veel gehad aan de uitleg over hoe chronische pijn werkt, welke rol pijnprikkels vanuit de hersenen hebben, over de negatieve gevolgen van over- en onderbelasting en van pijngestuurd gedrag (zie het bericht: Wat is pijn eigenlijk?). Toen ik dat eenmaal begreep kon ik zelf aan de slag en hoefden de deskundigen van de St. Maartenskliniek mij alleen bij tijd en wijle wat bij te sturen.

Ik ga nog wekelijks voor behandeling naar mijn bekkenfysiotherapeut. Dat zal ook nog wel heel lang zo blijven. Ik heb nog steeds last van triggerpoints in mijn bekkenbodem en van oplopende spierspanning. Maar ik heb nu een adequate remedie: wandelen, lopen en meditatie, mindfulness.

Opleiding trainer mindfulness

Ik heb mij behoorlijk verdiept in mindfulness. De achterliggende gedachte en grondprincipes spreken mij zeer aan en ik heb er veel aan. In de periode dat ik de basistraining Mindfulness volgde ontstond langzamerhand een gedachtewolkje. En om nu maar een lang verhaal kort te maken: ik start in september a.s. met de opleiding Trainer Mindfulness (MBSR) aan het IvM (Instituut voor Mindfulness). Een 1,5 jaar durende opleiding die ik in Groesbeek – dichtbij waar ik woon – kan volgen. Het vervoer is dus geen probleem. Zowel de bedrijfsarts als mijn werkgever hebben het goedgekeurd. Natuurlijk hoop ik over een aantal weken, paar maanden alsnog weer wat uren te kunnen werken bij ArtEZ (of elders), maar wie weet kan ik t.z.t. een toekomst opbouwen als trainer mindfulness. Gericht op mensen die te maken hebben met spanning en stress, zoals podiumkunstenaars. En op mensen met chronische pijn en dan specifiek met een overactieve bekkenbodem of andere bekkenbodemaandoening.

En het mooie is dat het mes aan twee kanten snijdt. Door deze opleiding werk ik verder aan mijn eigen helingsproces en bouw ik ondertussen aan een nieuwe toekomst. Een toekomst die beter past bij mijn huidige situatie. Ik las een mooie passende bijbelse uitspraak: De weg wordt gemaakt door hem te gaan. En ik ga!

Pijn beter verdragen

14 mei 2012 4 reacties

Met een kookwekkertje in de hand, kom ik door het hele land! Omdat het zitten voor mij een probleem blijft, gaan we het nu rigoureus aanpakken: ik mag niet langer dan 12 minuten (verleden week 10 minuten) achter elkaar zitten. Niet alleen achter de pc, maar overal. Thuis, bij vrienden, in een café of restaurant. Maar ook in de auto, tijdens het mediteren en op de fiets. Ik zet het kookwekkertje aan en wanneer het afloopt (stop ik en) ga ik staan, ontspan me wat, ga na een tijdje weer zitten en zet het wekkertje weer op 12 minuten. Vice versa. In overleg bekijk ik wekelijks met mijn therapeut van de St. Maartenskliniek of de tijd met 10 à 15 procent opgebouwd kan worden.

Niet dat ik altijd verging van de pijn tijdens het langer zitten. Op sommige momenten kon ik best lang achter elkaar zitten, maar andere momenten moest ik binnen enkele minuten gaan staan, omdat de pijn te erg werd. Ik liet me dus eigenlijk leiden door pieken en dalen. Pijngestuurd gedrag, zoals dat heet. Dat is niet de goede aanpak (zie het bericht: Wat is pijn eigenlijk?) dus nu gaan we het tijdgestuurde principe hanteren. Of ik nu wel of geen pijn heb, ik ga staan na 12 minuten. Het doel is dat mijn hersenen weer leren normale pijnprikkels uit te zenden.

Zelfhulp

Of deze tijdgestuurde aanpak helpt? Ik heb geen flauw idee. Dat mijn pijnprikkels verstoord zijn geloof ik direct. Maar onlangs ontdekte ik dat naast de triggerpoints in mijn diepere bekkenbodemspieren er ook in de oppervlakkige kleinere spieren veel pijnlijke triggerpoints aanwezig zijn. Wanneer ik zit, zit ik daar dus bovenop. Geen wonder dat ik pijn krijg … Van mijn bekkenfysiotherapeut leer ik nu hoe ik zelf mijn triggerpoints kan behandelen. Het Stanfort protocol van Wise en Anderson voor mensen met een te strakke bekkenbodemspanning (overactieve bekkenbodem) is vooral gericht op zelfhulp. Omdat bij mensen die behandeld zijn voor deze aandoening, de spierspanning toch in meerdere of mindere mate terug zal blijven keren. Ook als spanning en stress in zijn of haar leven al lang verdwenen zijn.

Vergroten belastbaarheid

Maar ondanks mijn twijfel of de tijdgestuurde aanpak helpt bij het zitten pak ik het serieus aan. Als de triggerpointbehandeling helpt heeft deze aanpak misschien een goede kans van slagen. Op zich geloof ik zeker in deze methode: het verminderen van je gevoeligheid en het vergroten van je belastbaarheid lukt alleen als je piekbelasting en onderbelasting vermijdt. Het gaat om ‘kort en vaak’. Dat zorgt voor meer weerstand en incasseringsvermogen. Door deze aanpak is het mij tenslotte ook gelukt om weer langer te wandelen. Voor mij werkt het goed om zo actief mogelijk te zijn: lichaamsoefeningen, zwemmen, wandelen, lichte fitness, stukje hardlopen op de loopband. En natuurlijk mijn meditatie en mindfulnesstraining. Al met al is de pijn dan beter te verdragen.

De pijn de baas

De momenten dat ik geen pijn heb zijn schaars. Meestal is er een constante trekkende, stekende pijn aanwezig in mijn bekkenbodemgebied. En als ik een korte periode pijnloos ben geweest, kan het zijn dat ik daarna juist weer veel meer pijn krijg. Bijvoorbeeld afgelopen weekend na een totale ontspanning tijdens een sessie Transformational Breathing en tijdens een stiltedag van mijn training Mindfulness. De pijn trok er daarna weer stevig in. Mijn bekkenfysiotherapeut zal zeggen dat mijn bekkenbodemspieren na een volledige ontspanning zo schrikken dat ze direct weer in de ‘veilige’ spierspanning schieten. Na zoveel jaren weten ze niet beter. Maar ik blijf doorgaan in de hoop dat mijn spieren ooit de ontspanning als veilig ervaren.

Ik ontdekte een paar week geleden het boek ‘De pijn de baas’ van psycholoog dr. Frits Winter. In dit makkelijk leesbare boek beschrijft Winter zijn therapieprogramma ter bestrijding van chronische pijn. Toen ik het las herkende ik de revalidatieaanpak van de St. Maartenskliniek. In de meeste revalidatiecentra en pijnpoli’s wordt met dit programma gewerkt. Het boek is een zelfhulpboek. Voor mensen met (chronische) pijn die zelf de pijn onder de knie willen krijgen, is het een echte aanrader. Het behandelt ook je manier van denken, pijn en bewustzijn, de communicatie met anderen (over jouw pijn) etc.

Triggerpoints en ‘stress’

Een overactieve bekkenbodem kenmerkt zich door vele triggerpoints in de bekkenbodemspieren. Een triggerpoint is een knoop in een spier (maximale contractie) die is ontstaan door overbelasting of wonden. Triggerpoints kunnen voorkomen in alle spieren, bijvoorbeeld in de nek, rug, schouders, armen e.d. Massage van het triggerpoint spoelt het weefsel schoon en helpt de spier weer los te komen. Iedereen zal begrijpen dat triggerpoints in de bekkenbodemspieren lastiger te behandelen zijn en in dit kwetsbare gebied veel pijn veroorzaken.

Opzienbarend onderzoek

Hoe groot de invloed van stress is op triggerpoints toont een opzienbarend onderzoek aan. David Wise (psycholoog en auteur van het boek A headache in the pelvis: zie Links) vertelde 2 week geleden over dit onderzoek tijdens een weekendbijeenkomst waarbij mijn bekkenfysiotherapeut aanwezig was. Het onderzoek is uitgevoerd bij een proefpersoon bij wie naaldelektroden in en vlak naast een triggerpoint in de monnikskapspier (een spier in de schouder) zijn gestoken. Ligt de proefpersoon in rust is er duidelijk hogere activiteit in het triggerpoint dan in vergelijking met de naaldelektrode die 1 cm naast het triggerpoint is geplaatst. En wanneer de proefpersoon de opdracht krijgt om vanaf 902 terug te tellen in stappen van 7, stijgt de activiteit in het triggerpoint, maar niet 1 cm ernaast. Wanneer de onderzoeker in witte jas met een stopwatch roept: “Sneller, sneller! Nee, dat is fout, sneller!!” stijgt de elektrische activiteit in de spier steeds verder, terwijl ook dan 1 cm naast het triggerpoint het gewoon rustig blijft.

Het is aannemelijk om te veronderstellen dat als dit onderzoek uitgevoerd had kunnen worden in triggerpoints in de bekkenbodemspieren – wat natuurlijk onmogelijk is – de elektrische activiteit nog veel meer zou stijgen. Denk alleen maar aan het menselijke mechanisme ‘tale between the legs’ in dit gebied (zie bericht: Angst en bekkenbodem).

Dagelijkse ervaringen

Eigenlijk is stress niet het juiste woord. Het wordt te veel geassocieerd met werkdruk, burnouts en overspannenheid. Aan stress hangt ook iets negatiefs: we willen niet voor niets allemaal het liefst stressbestendig zijn. Maar levensstress – ‘de hele catastrofe’ zoals Jon Kabat Zinn het noemt – heeft iedereen en is van grote invloed op ons dagelijkse zijn. En bij levensstress gaat het om het hele scala van dagelijkse ervaringen. Opstaan met nog een akelige droom in je achterhoofd, een lastig gesprek, geirriteerd zijn, de kleine dingen die mis gaan (lekke band van je fiets, te lang in de file, pc die kapot gaat). Alles wat een kleine of grote mate van opwinding veroorzaakt.

Deze dagelijkse opwinding heeft grote invloed op de pijn die veroorzaakt wordt door een overactieve bekkenbodem. Ook al is er geen stress of spanning: de elektrische activiteit in de triggerpoints is standaard aanwezig. En bij het minste of geringste – de normale dagelijkse ervaringen – stijgt de pijn.

Stressrespons

Door bezig te zijn met mindfulness en meditatie hoop ik mij bewuster te worden van dagelijkse stressgevoelens en impulsen. In mijn mindfulnessmap staat: “Het vermogen om stress bewust te beantwoorden, ontwikkelt zich telkens wanneer we tijdens het mediteren ongemak of pijn of sterke gevoelens ervaren en we deze alleen maar waarnemen en proberen ze te laten zijn zoals ze zijn, zonder erop te reageren.” In plaats van het pad van de automatische stressreactie (fight, flight or freeze) hoop ik te leren meer het pad van stressrespons te bewandelen. Dat betekent me bewuster zijn van de gevoelens en impulsen. Want bewustzijn vermindert opwinding op het moment zelf of het helpt om naderhand sneller te herstellen.